อย่าเล่นกับหินผา Novels & Stories

ไมเคิลยักไหล่ไม่แยแส “ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากพนันกับคุณ แต่เป็นคุณเองที่ไม่พนัน!” “ถ้าคุณไม่รังเกียจฉันมีข้อเสนอ เราไม่จําเป็นต้องเล่นขนาดใหญ่นี้ เพียงแค่แต่ละคนเลือกหินมาคนละก้อนที่มีขนาดใกล้เคียงกันและถ้าใครแพ้ ฝ่ายนั้นต้องเป็นคนจ่ายให้กับอีกฝ่าย” เฟนด์เสนอหลังจากมีความคิดบางแล้วเข าก็พูดต่อว่า “แน่นอนหินจะเป็นของใครก็ตามที่เลือกมัน!”

พิพัฒน์กัดกรามไว้แน่น บทรักครั้งนี้มันถึงใจเขามาก เขามองจุดเชื่อมต่อที่กำลังกระแทกกระทั้นเขาหาโอเมก้า เขาใส่เครื่องป้องกันไว้อย่างดี เพราะไม่ชอบปัญหาที่มันจะตามมา ถึงอยากจะดึงเครื่องป้องกันออกและใส่สดก็ตาม แต่อีกใจหนึ่งก็บอกว่าอย่าเสี่ยง 'พั่บ พั่บ พั่บ!!' พิพัฒน์เร่ง

เธอพูดพร้อมกับยื่นหินสีแดงก้อนเล็กไปให้ สองก้อน “ที่หนูยื่นให้เขาเรียกว่าหินมิติ เข้าไปข้างในได้ห้าคน แต่กฎของหินนี้คือ ต้องรอให้ใกล้ วันที่หินอุกกาบาตชนโลก ถึงจะเข้าไปอยู่ด้านในได้ค่ะ พวกหนูก็มีเหมือนกันใช่ไหมแม่” “ใช่พี่เซียวหมิง พวกเราก็มีเหมือนกันค่ะ” แม่เธอตอบกลับทันที

ผมจะให้มันได้รู้จักผมมากกว่านี้หน่อย ว่าผมไม่ใช่เพื่อนเล่นมันที่จะมาเล่นหัวกันได้ง่ายๆ ไม่ใช่เพื่อนเล่นที่จะให้มันเอาเมียผมไปให้คนอื่นปาหินใส่ทางอ้อมแบบนี้เหมือนกัน

เศรษฐีฟางเอ่ยขึ้น ที่เขาคิดคือ ต่อให้เลือกก็ไม่แน่ว่าจะเลือกเจอหินหยก ยิ่งใหญ่เกินก็เปลืองเงิน เลือกเล็กหน่อยก็จะขาดทุนน้อยหน่อย ถือว่าจ่ายเงินให้นางเล่นสนุกเสียหน่อยก็แล้วกัน "ได้เลย"

พร้อมกับยักๆ ไหล่ "ไม่มีอะไรหรอกนะ แค่นี้เอง ในเมื่อคิดจะเล่นหิน หากไม่สามารถลงทุนน้อยได้ผลตอบแทนเยอะ งั้นมันจะมีความหมายอะไรล่ะ?" ในที่สุด หลินเฟยก็ได้พูดแก่นแท้ของการพนันหินออกมา เรียกได้ว่าเป็นคัมภีร์แห่งการพนันหินเลยก็ว่าได้

หินทำตาละห้อยยอมลงจากรถง่าย ๆ “เดินเองได้นะคะ” ต้องจะช่วยประคองแต่หินยกมือขึ้นห้าม

"ยิงเล่นคลายเครียด" "อื้ม" "ใครยิงโดนก้อนหินก้อนนั้น คนนั้นชนะ" "ได้เลย ใครแพ้เลี้ยงชาบูนะ"

“เอ้ย! ไงวะไอ้ตาม” ไม่มีเสียงตอบรับออกมาจากผมสักแอ๊ะเดียว ได้ยินมันก็ส่วนได้ยินแต่จะตอบหรือไม่มันก็เป็นเรื่องของผมอีกเช่นกันใช่ผมเลือกไม่ตอบ ไอ้หินยังจ้องผมด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็นถึงมันไม่ได้คำตอบเพื่อนผมคนนี้ก็ไม่แคร์หรอกมันยักไหล่แทนคำตอบให้ไอ้บอล “มันเลี้ยงมึงก็แดกๆ ไปเถอะไอ้หิน”

"คุณ…" “นอกจากนี้ ช่วยไปบอกพ่อบ้านซัมเมอร์ว่า อย่าเล่นเกมประเภทนี้อีกต่อไป”