อันธพาล Novels & Stories

ใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมที่เขาชอบใช้ประจำ ​Mith กลิ่น Cherry syrup ​กลิ่นนี้เอาจริงเป็นน้ำหอมที่เธอกัดฟันจะลองซื้อมาใช้ เพราะเป็นกลิ่นซิกเนเจอร์ตัวดังของแบรนด์ เธออยากลองใช้เพราะเห็นรีวิวจากยูทูปเบอร์คนหนึ่งเชียร์อัพน้ำหอมกลิ่นนี้ ว่าเป็นกลิ่นหอมยั่วเย เซ็กซี่มีเสน่ห์ แบบคุณหนูชุดแดงลงจากรถบีเอ็มสุดฮอต ตอนนั้นก็มีแฟน อยู่อยากตัวหอมแบบเซ็กซี่บ้างอะไรบ้าง อยากลองเปลี่ยนมาดตัวเองจากสาวแนวเซอร์ เป็นสาวเซ็กซี่บ้าง เสื้อผ้ายังทำใจให้ใส่ไม่ได้เพราะไม่แนว เลยลองเริ่มที่กลิ่นก่อนเผื่อจะบิ้วไปทางอื่นได้

งนาน คิดได้ดังนั้นนันทิยาก็ขยับลุกขึ้น ร่างโปร่งสั่นๆ ยื่นมือไปดึงร่างอรชรแล้วลาก แต่ด้วยความที่ขาเธอก็ยังเจ็บทำให้ทำได้อย่างยากลำบาก และต้องใช้แรงไม่น้อยเลยทีเดียวกว่าจะมาถึงจุดที่เป็นขอบผืนดิน เธอไม่กล้ามองลงไปข้างล่าง หากก็ค่อยๆ ดันร่างที่แน่นิ่งไปใกล้ๆ เมื่อกลัวว ่าตนเองจะถลำลงไปจากการผลักเธอก็ใช่เท้ายันกระทั่งร่างของมาธาวีค่อยๆ กลิ้งลงไป

ภูวนนท์เริ่มรู้สึกหิวข้าวจึงก้มมองนาฬิกาข้อมือ นาฬิกาเรือนนี้นอกจากสวยสวยแล้วยังมีคุณค่าเพราะชิดจันทร์เป็นคนซื้อให้ เป็นของขวัญวันเกิดเมื่อปีที่ผ่านมา “ไม่เป็นไรค่ะ ผิงเข้าใจ นักธุรกิจเวลาทำงานก็มักจะลืมเวลาแบบนี้แหละค่ะ”

เพียงเธอยอมรับตรง ๆ แล้วสะบัดผมใส่ขุนเขาที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องครัวมองเธออยู่ เขาเดินตามหลังเพียงเธอมาที่โซฟาตัวเดิม "ไม่ทันไรก็ปากเก่งแล้ว ไหนบอกไม่ร้ายกาจไง" "ก็เพียงไม่ร้ายกาจจริง ๆ แต่กับคนที่ดีกับเพียงนะคะ ถ้าใครร้ายกาจก่อนเพียงก็จะร้ายกาจกลับ" อันธพาลหนุ่มหั วเราะแข็ง ๆ ในลำคอ

ไอ้ขาบบอก “ครับ” แม้ไม่อยากเชื่อว่าราชาแห่งบาปอย่างมิสเตอร์คอนแวนต์จะอกหักแต่เมื่อคิดและประมวลตามแล้วก็น่าจะจริง เพราะสภาพตอนนี้เหมือนหุ่นยนต์ก็มิปาน

“หัวหน้าแคมป์ ชื่อพลโทโซเต็ง” “พลโทโซเต็ง!!!” “อย่าพยายามหนีล่ะ ถ้าอยากมีชีวิตอยู่ เพราะถ้าเขาเบื่อเมื่อไหร่ เขาก็ปล่อยตัว ไม่กักไว้หรอก” มันเตือนด้วยความหวังดีสินะ...เมื่อรถกระบะคันใหญ่แล่นเข้าสู่แคมป์ของพวกค้ายา ที่ขึ้นชื่อว่ามีความโหดร้ายและจิตใจเลวทราม...โดยเฉพาะห ัวหน้าของพวกมัน!!!

คาริสาเงยหน้ามองแดเนียลด้วยแววตาสั่นระริก เขาน่ากลัวกว่าที่เธอคิดไว้มาก มือหนายื่นบางให้เธอ มันคือเข็มกลัดเพชรดำ สัญลักษณ์องค์กรที่คาริสาทำงานอยู่ “เธอเป็นพวกมันใช่ไหม”

มือเล็กเอื้อมไปจับมือผู้เป็นแม่แล้วลูบเบา ๆ เชิงให้กำลังใจ "ก็เหมืองเพชรที่เราเซ็นสัญญาด้วยน่ะสิมีนายทุนจากประเทศจีนมาขอซื้อไปแล้ว"

คำพูดง่าย ๆ ที่ออกมาจากปากของมังกรมันก็ยิ่งทำให้ไม้โมโหมากกว่าเดิม “ไอ้เวร!” มือหนาของไม้ยกขึ้นมากระชากคอเสื้อเพื่อนสนิทเอาไว้ มังกรไม่ได้ต่อต้านหรือสู้กลับเพราะเขารู้ว่าสิ่งที่เขาทำมันผิดพอสมควร

"อ้าว..แล้วนี่มึงเป็นอะไร มายืนทำหน้าบูดเหมือนตูดอยู่ได้ แล้วมึงค้อนกูทำไมไอ้อั๋น" ไบรอันกรอกตาไปมา ทำท่าทางฟึดฟัด "ไบรอัน..ผมชื่อไบรอันไม่ใช่อั๋น เราเคยตกลงกันแล้วใช่ไหมว่าให้เรียกไบรอัน ทำไมพี่เรียกอั๋น มันไม่เท่เข้าใจมะ"