อันธพาล Novels & Stories

โมราห์ หลังจากฉันแต่งตัวเรียบร้อยก็ตรงไปสมัครงานทันที งานที่ฉันสมัครก็คือ การเป็นพนักงานขายของบริษัทรถแห่งนึง ฉันเดินเข้ามายังบริษัท โห้ มันใหญ่และกว้างมาก และที่สำคัญลูกค้าที่มาซื้อรถที่นี้มีแต่ระดับสูงทั้งนั้น ดูจากการแต่งตัวและเครื่องประดับรู้ได้ทันทีว่าใช้ของแ บรนด์ทั้งนั้น

เด็กสาวที่ชื่อพลับพลึง รถโฟล์วีลล์ขับเคลื่อนสี่ล้อแซงปาดหน้ารถคันโก้ของนฤดลไว้ได้ เมื่อมีช่องว่างบนท้องถนนให้แซงรถคันอื่นขึ้นมา นฤดลเบรกรถไม่ทันก็เลยชนเข้ากับรถคันใหญ่ของดรัณ “เฮ้ย!!! ใครวะ ขับรถอย่างนี้ได้ยังไงเนี่ยฮะ”

พิณขวัญ ​เธอคือสาวเอเชีย ที่มาทำงานแอลเอ วันสัมภาษณ์นั้นจริงๆ แล้วมีตัวเลือกให้เขาถึงสามคน แต่เขาเลือกเธอ เพราะคำพูดบางคำนั่นแหละ เธอบอกว่ามาเลือกโอกาสให้ชีวิต...ที่ประเทศนี้ เธอพร้อมที่จะเรียนรู้ทุกอย่าง เพราะตั๋วของเธอคือกรีนการ์ดล็อตโต้ ไทประทับใจอย่างบอกไม่ถู ก และค่อนข้างแน่ใจว่าเธอจะตั้งใจทำงานจริงๆ ก็เลยเลือกเธอ และเธอก็ไม่ทำให้ผิดหวัง

“ป้าย” “แล้วป้ายทำไมเป็นภาษาปลาหมึกอะ อ่านไม่ออกเลย” “เขาเรียกภาษาญี่ปุ่น อีมึน” “อ๋อ… งั้นจูนพูดปลาหมึกได้แล้วสิ”

​ทั้งที่บอกกับตัวเองย้ำแล้วย้ำอีกว่าเขานั้นไม่มีสิทธิ์เพียงแต่น้อย เขาแค่คนลักกินขโมยกินก็เท่านั้น ​“คุณพ่อขา วันนี้นุชอยากชิมไส้กรอกจากเยอรมัน ของฝากจากเพื่อนของคุณพ่อจังเลย”

สิตาภาไม่วายใส่ไฟคนที่ตัวเองเกลียดชัง “วันก่อนสิตาเจอกับผู้หญิงที่เราเจอที่เวนิสด้วยค่ะ คนที่ชื่อแอนนี่ เขามาเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้โรงแรมในเครือเมดิสัน น่าแปลกนะคะไหนว่าเลิกคบกันไปแล้ว แต่จ้างมาเป็นพรีเซ็นเตอร์ให้โรงแรมได้ สิตาลองแกล้งถามโอลิเวอร์ดู เขาก็บอกว่าสอง คนนี่เขาสนิทกันอยู่ ห้ามให้สิตาบอกโรสกลัวโรสคิดมาก มันก็แค่เรื่องงาน สิตาขอโทษนะคะที่เล่าเรื่องนี้ให้ฟัง สิตาไม่อยากให้โรสถูกผู้ชายหลอกเอาค่ะ ถ้าเอริกกับผู้หญิงคนนั้นเกี่ยวข้องกันแค่เรื่องงาน คงไม่มีปัญหาอะไร สิตาขอวางหูก่อนนะคะโอลิเวอร์โทรมาพอดี”

กลุ่มของทินกรเอ่ยแซวปาหนันเมื่อเห็นหญิงสาวขายของคนเดียวไร้วี่แววของมารดา “ก็เห็นอยู่ว่าขายคนเดียว ตาบอดหรือไง” ปาหนันกระแทกลมหายใจมองหน้ากลุ่มวัยรุ่นพวกนั้นอย่างไม่เกรงใจ พวกของทินกรเป็นพวกนักเลงอันธพาลเรียนหนังสือไม่จบ แถมยังเป็นลูกน้องของเสี่ยขาว เธอคิดว่าพวกของทินกรต้องทำอ ะไรผิดกฎหมายแน่นอน เพราะหน้าตาท่าทางไม่น่าไว้วางใจและก็ไม่ใช่คนดีอะไร เป็นพวกอันธพาลเกเร รังแกคนไม่มีทางสู้

เมื่อโดนพี่ฝ่ามืออรหันต์ของพี่สาวเบิ๊ดกะโหลกไปที อนาคตมือขวาก็ถึงกับร้องโหยหวนเสียแล้ว ชายหนุ่มได้แต่กลั้นขำก่อนพูดแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะออกไปแบบไม่จริงจัง "ฮึ... สวัสดีเสี่ยวอัน ฉันชื่อจางหยุนเป็นมือซ้ายคนใหม่ของบอสนาย ที่เพิ่งได้รับมอบหมายให้ทำงานสำค ัญน่ะ ฝากตัวด้วยนะ"

อึก คาเรนลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากราวกับมีก้อนลูกใหญ่จุกอยู่ที่ลำคอ คำพูดคุ้นหูคลับคลายคลับคลาเหมือนเคยได้ยินมันที่ไหนดังก้องอยู่ในโสตประสาท “ผมไม่จำเป็นต้องกีดกันคุณหรอกครับ เพราะผมมั่นใจว่าน้องสาวผมคงไม่ตาต่ำกลับไปเอาคุณ”

ศุภกรณ์ยิ้มรับ เบื้องหลังรอยยิ้มพิมพ์ใจนั้นคือความคิดที่ซับซ้อนกว่าที่เห็น เขารู้ดีว่าบริษัทผลิตยางของคุณอนันต์คืออาณาจักรที่สร้างรายได้มหาศาล ยอดขายในแต่ละปีนั้นสูงจนน่าตกใจ นามบัตรที่เขาแอบเห็นในกระเป๋าของบัวแก้ววันนั้นคือกุญแจสำคัญ เงินสดหลายแสนในกระเป๋าที่เขาเอ ามาคืน มันเป็นเพียงเหยื่อล่อชั้นดีที่เขาจงใจวางไว้ เพื่อแลกกับสิ่งที่ใหญ่กว่า... นั่นคือการได้แทรกซึมเข้ามาในครอบครัวนี้