อันธพาล Novels & Stories

เหยียนเฉิงอวี่หลับตาถอนหายใจออกมา ‘เงา’ คือความมืดที่เกิดจากความชั่วร้ายในใจเขา สั่งสมกันมานานนับพันๆ ปี ก่อให้เกิดเป็นรูปลักษณ์ที่ไม่ต่างไปจากมนุษย์ เพียงแต่เขาไม่ใช่มนุษย์แต่คล้ายดังวิญญาณ เป็นอสูรแห่งเงามายาที่สามารถครอบงำจิตใจของคนที่มีความคิดดำมืด ให้หลงวนแล ะทำตามสิ่งที่ ‘เงา’ บงการ เขารู้ว่าตัวเขาถูกล่อลวงโดยง่าย ดังนั้นจึงจงใจใช้แผนเดียวกันนี้กับเงา ในสถานการณ์นี้หวั่นเยว่คือตัวเลือกที่เขามี ดังนั้นจึงจงใจส่งหญิงสาวให้เงาของตน

ผมพยายามอ้อนวอนอีกครั้ง พอมันพูดคำว่า 'สองอัน' ขึ้นมาขาแข้งของผมก็เริ่มอ่อนขึ้นมา เพราะแค่อันเดียวของไอ้บอมบ์มันยังยัดเข้ามาไม่ได้ แล้วถ้าพวกมันยัดทีเดียวสองอันรูของผมต้องแหกแน่.. ไอ้พวกวิตถาร

“ข้าไม่รู้จักมารยาทการขอเจรจาด้วยการปารองเท้าใส่” “ข้าเองก็ไม่รู้จักมารยาทของพวกอันธพาลรุกรานชาวบ้านเช่นกัน ตอนนี้อันธพาลเช่นท่านกำลังถูกไล่ตีเหมือนสุนัข ข้านำทางออกมาให้ก็ควรจะคำนับขอบคุณข้าถึงจะถูก”

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยบอก ใบบัวหันไปมองคนที่เดินซื้อของในซูเปอร์มาเก็ตก่อนหันกลับมามองแอปเปิลสีแดงตรงปลายเท้า ไม่ได้ เธอไม่กล้าก้มลงไปเก็บมัน ถึงกระโปรงจะไม่ได้สั้นมากแต่ถ้าก้มลงไปหรือย่อตัวลงต่ำมากๆ ก็ไม่แน่ใจว่าคนอื่นจะมองเห็นอะไรต่อมิอะไรบ้างหรือเปล่า

“ฮะ! หนังสือปกขาว” เสียงร้องตื่นเต้นก่อนทิพยุพาจะรู้ตัวรีบป้องปากตัวเองเมื่อนึกขึ้นได้ว่าดังเกินไป เพราะพนักงานหลายคนมองตรงมาอย่างยิ้มๆ กับความน่ารักของสองคนพี่น้องมักจะมีให้เห็นเสมอหากศิลากานต์มาที่นี่

เสียงร้องกรี๊ดหวาดกลัวของนางทำให้หัวใจของอามาร์เจ็บปวด แต่ก็ฝืนยกยิ้มมุมปาก เพราะรู้อยู่แล้วว่านางจักต้องตกใจเมื่อได้เห็นร่างและตัวตนที่แท้จริงของตน “หึหึ...ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าจักต้องหวาดกลัวตัวตนที่แท้จริงของข้า...พุฒิตา แต่มันคือตัวตนของข้า และข้าก็หวังเหลือเกินว่าเจ้า จักคุ้นชินกับร่างนี้ของข้า ตัวข้าเป็นเวตาลเรื่องเล่าในนิทานก่อนนอนของมนุษย์มานานนับแต่กลียุคจนถึงปัจจุบัน โดยที่มิมีผู้ใดรู้ว่าข้ามีตัวตนจริง ข้าแฝงเร้นซ่อนกายกลืนกินไปกับมนุษย์ แต่ในยามค่ำคืนข้าก็คือตัวข้าเหมือนเช่นตอนนี้ที่อยู่ตรงหน้าเจ้า...พุฒิตา”

"คนร้ายบอกว่า ผู้ว่าจ้างเป็นหมอหลวงแซ่กู้พะย่ะค่ะ" "หมอหลวงประจำตัวเหวินเอ๋อน่ะหรือ?" "กระหม่อมมิทราบพะย่ะค่ะ คนร้ายแจ้งแค่ว่าเป็นหมอหลวงแซ่กู้ ข้อมูลอื่นของผู้ว่าจ้าง คนร้ายไม่ทราบพะย่ะค่ะ"

บทที่ 10 ชายหนุ่มแปลกหน้า “ป้าแก้วคะ” เสียงหวานเรียกหาเจ้าของบ้าน ริชชี่ที่กำลังกังวลกับสิ่งที่เกิดขึ้นเพราะในข่าวบอกว่าตำรวจจับพ่อค้าอาวุธเถื่อน “จอห์น มิสเลอร์คาร์ล”