Romans & histoires อาชญรีเยนต์

นี่เราดูง่ายอีกแล้วใช่ไหม 🖋ชะนีติดมันส์ @มัดหมี่

ชั่วโมงต่อมา มิรินเดินทางมาที่บริษัทของครอบครัว ซึ่งตอนนี้มีพี่สาวเป็นผู้บริหารสูงสุด ร่างสมส่วนที่ครองความสูงหนึ่งร้อยหกสิบเก้าถูกเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ปิดทับไว้ แขนเสื้อพับขึ้นจนเห็นข้อมือขาวเนียน อวดนาฬิกาเรือนหรูซึ่งเป็นของดูต่างหน้าที่คุณยายซื้อให้ ความยาวขอ

ธอร้อนไปหมด มันไม่มีอะไรอยู่เลยนอกจากน้ำสีทับทิมที่เธออยากกินให้ลืมทุกสิ่งที่เกี่ยวกับผู้ชายคนนั้น เซบาสเตียน มิลเลอร์ หนุ่มหล่อพ่อรวยที่หลอกล้วงเอาหัวใจของเธอไปทำลายด้วยความเจ้าชู้ “เฮ้...สาวน้อย เป็นอะไรไปน่ะ ไม่สบายหรือจ๊ะ?” เสียงห้าวที่ดังขึ้นเบื้องหลังทำให้มีนา หยุดชะงัก เธอมีอาการอ่อนเพลียจากการอาเจียนอย่างเห็นได้ชัด ร่างเล็กค่อย ๆ หันกลับไปมองก็พบว่ามีชายอเมริกันผิวขาวตัวโตในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์สวมแจ็คเก็ตมีฮู๊ดยืนห่างจากเธอไม่กี่ก้าว เขามองมาและยื่นหน้าเข้ามาใกล้เหมือนอยากรู้

ยุทธนามองหน้าแล้วยักไหล่ขึ้น "ปัทหมายถึง ให้พี่พาร่างคุณเมฆเข้าไปอาบน้ำไง" "อ๋อ ไม่อาบน้ำไม่ได้เหรอ พี่ไม่อยากเห็นอะไรที่ไม่ใช่ตัวพี่"

แฟรงค์เองก็เพิ่งเคยเห็นหน้าสาวน้อยเป็นครั้งแรก จึงแจ้งเจ้านายเพียงคร่าวๆ ตามที่ได้รับรู้มา “เฮ้ย…ไอ้เลโอมันยอมได้ไงวะ” ท่านรองประธานหนุ่มแปลกใจขนาดหนัก เพราะเป็นที่รู้ๆ กันว่าสำนักงานใหญ่ของวาเลนติอาโน่ กรุ๊ป จะต้องไม่มีคนเอเชียทำงานอยู่ หากจะทำก็ต้องเข้าประจ ำที่สาขาย่อยเท่านั้น นี่เปรียบเสมือนนโยบายของท่านประธานบริษัท ไอ้เพื่อนรักของเขาเอง หรือว่ามันจะกลับลำเพราะมีเมียเป็นคนเอเชีย ลูเซียสครุ่นคิดเพื่อหาคำตอบอยู่คนเดียวในใจเงียบๆ

คณากรตกใจ "มันคือเรื่องจริง ถ้าลำดับกันตามอายุแล้วลูกในท้องของฤดีคือลูกคนกลางของลุง เป็นน้องของสันต์เป็นพี่ของยี่หวาอย่างปฏิเสธไม่ได้ เพราะความมักมากของลุงเองทำฤดีเขาท้อง นงคราญจับได้จึงไล่ฤดีออกจากบ้านไปในวันนั้น ลุงแค่อยากรู้ว่าตอนนี้พวกเขาเป็นยังไง อยากจะชดเชยควา มผิดให้พวกเขาบ้าง"

“ไม่มีค่ะ กิ๊กคงเหนื่อยมากไป ก็เลย...อารมณ์ไม่ดีนัก อย่าถือสากิ๊กเลยนะคะ” ชาตรีเป็นผู้ชายชื่อเชย แต่ตัวตนของเขาไม่มีอะไรเชยเหมือนชื่อ ผู้ชายคนนี้สะดุดใจกฤติยาตั้งแต่ตอนแนะนำตัว ชื่อของเขาทำให้เธอยิ้มไม่หุบ ยิ่งพอรู้ชื่อเล่นของเขาเธอเป็นต้องแซวล้อเล่นอยู่บ่อยๆ แ บบยั้งปากไม่ได้ กระนั้นเขาก็ไม่เคยถือสา ไม่ว่าเธอจะทำอะไรชาตรีรับได้เสมอ

และเมื่อเงยหน้ามองคุณเจ้านาย ก็เห็นเธอเม้มปากนิดๆ พยักหน้าหน่อยๆ แล้วเอื้อมหยิบหนังสือเล่มหนึ่งที่สอดอยู่ตรงซอกเล็กๆ ระหว่างกองเอกสารต้นฉบับบนโต๊ะเขียนงานออกมายื่นให้หล่อน หนังสือเล่มนั้น บางเล็กกว่าเล่มอื่น ที่นรีเคยได้อ่าน ปกเป็นภาพวิวเมืองหลวงยามราตรี มีร ะบุตัวอักษรไว้เพียงว่า ‘คุณนนท์’

รอยยิ้มบนใบหน้าศิลาชะงักไปเล็กน้อย แค่ได้ยินชื่อมันอารมณ์กรุ่นโกรธก็ปะทุขึ้นมาอีก “ อย่าพูดชื่อมันให้ผมได้ยินได้ไหม ณิก็รู้ว่าผมไม่ชอบมัน ” “ ไม่พูดก็ได้ค่ะ ” ณิชาคลี่ยิ้มบางๆ พอพูดถึงเลโอเธอก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้

รมย์นลินลุกขึ้น ตอบกลับชุตินันท์ด้วยใบหน้านิ่งเรียบ เชิญเธอกลับไป ชุตินันท์ถึงกับเซกับคำพูดของรมย์นลินที่ตอบกลับเธอมา นังเลขาคนนี้ร้ายกาจจริงๆ เรื่องนี้จะต้องไม่จบง่ายๆแน่ เธอคิดว่าเธอจะไม่ปล่อยให้รมย์นลินมาดูดเลือดดูดเนื้อของภูผาอย่างแน่นอน ชุตินันท์ไม่โต้ตอบและเดินออ กไปยังโมโห พร้อมกับความคิด รมย์นลินเธอจะต้องได้รับบทเรียนที่เธอจะต้องจำไปจนวันตาย ฉันไม่ยอมผู้หญิงขายตัวแบบแกอย่างแน่นอน .. จบตอนที่ 18