อาชญรีเยนต์ Novels & Stories

สารินเอ่ยชม เธอรู้จักชายหนุ่มผ่านหน้าหนังสือธุรกิจ และจำได้ว่าเขาคือ เอริก เมดิสันนักธุรกิจหนุ่มทายาทตระกูลเมดิสัน ที่ร่ำรวยที่สุดคนหนึ่งของโลก คุณสมบัติของเอริกพร้อมสมบูรณ์ยิ่งกว่าชายหนุ่มคนไหนที่เธอเคยรู้จัก

วารีพยักหน้าระรัวเชิงบอกว่าเธอโอเคดี สิ้นเสียงพูดก็เปิดประตูลงจากรถทันที ส่วนไวน์ก็เปิดประตูลงตามมาจากนั้นก็เดินนำเพื่อนสาวเข้าไปในร้านอาหารสุดหรู "นั่นไงลูกค้าเขาชื่อณวัฒน์ อายุ 32ปี ฉันคัดเลือกมาให้แกแบบดีสุดเลยนะ" ไวน์หันไปเอ่ยกับเพื่อนสาว ก่อนชี้ไปยังโต๊ะที่มีชา ยหนุ่มหน้าตาดูดีนั่งอยู่

มือข้างที่ถือเชิงเทียนทำท่าจะเอียงเพื่อให้หยดน้ำตาเทียนลนลงเนื้อหนังของเธออีกครั้ง “เต... อร้ายยยยย! สะ...แสบ อื้อ ชื่อเตชิน” คาริสารีบตะโกนพูดความจริงออกไปแต่ก็ไม่ทัน เมื่อน้ำตาเทียนลนโดนตัวเธออีกครั้ง แต่แดเนียลก็ย้ายเชิงเทียนให้ออกห่างกาย เมื่อได้ยินคาริสาสารภาพออกมา

ใบหน้าทั้งสองเห่อร้อนแดงด้วยไฟสวาทพร้อกกับความเขินอายที่กำลังปะทุล้นออกมานอกอก สองมือน้อยของพุฒิตาไม่รู้จะจัดวางไว้ตรงไหน อยากจะผลักไส แต่ร่างกายกลับแอ่นเด้งเร่าตอบสนองชายแปลกประหลาดที่เพิ่งพานพบกันครั้งแรก แม้แต่ชื่อเธอก็ยังไม่รู้จัก แต่เขากลับรู้จักชื่อเธอและเหม ือนรู้จักเธอเป็นอย่างดีด้วย “ข้าชื่ออามาร์ จำไว้ว่าข้าชื่ออามาร์ ยอดทูนหัวของข้า อื้ม...หวานเหลือเกิน” อามาร์รู้ความคิดความสับสนวุ่นวายในใจของนางทุกอย่างจึงเงยหน้าขึ้นจากความสวยฉ่ำแฉะมาเอ่ยบอกตอบและนั่นทำให้พุฒิตาตกใจจนอามาร์ต้องยกยิ้มมุมปากแล้วพูดต่ออีกครั้ง

“ไอ้หมอนั่นมันชื่ออะไรนะ” “ลีโอ เขาเป็นสิงโตหนุ่มที่น่ารักใช่มั้ยล่ะ” ดวงตาคมเข้มกราดเกรี้ยวมองตรงไปข้างหน้า พยายามขับรถให้มีสติที่สุด เพราะนี่คืออีกหนึ่งสิ่งที่เขาต้องอดทน ทั้งที่ ‘พิษรักแรงหึง’ กำลังทวีความรุนแรงเพิ่มมากขึ้นๆ อีกสิ่งที่ต้องอดทนหากต้องการชนะใจของคาลิ

อัมราสนับสนุน ช่วยอ้อนวอนอีกคน “นะทิวลิป นะ” นุจรีก็ไม่น้อยหน้าเพราะมองสีหน้าของยุรนาแล้วเธอก็สงสารเพื่อนเหลือเกิน

ใบหน้าหล่อเหลาเบี่ยงหลบ เมื่อภัทรดนัยยื่นหน้าเข้ามาหา “ตกลงไหมครับ คุณใหญ่...” เสียงแหบพร่ากระซิบชิดใบหู ภาสันต์ขบกราม นับหนึ่งถึงสิบในใจ ข่มกลั้นความโกรธเอาไว้ ถ้าเขาด่วนตัดสินใจหรือพลั้งมือทำอะไรลงไป ปนันชิตาคงมีสภาพไม่ต่างจากสิ่งของ ที่ถูกภัทรดนัยโยนให้คนนั้นที คนนี้ที

กชนิภาค่อยๆ ยันตัวขึ้นอย่างยากลำบาก เนื่องจากบทรักของอัสวานแต่ละครั้งรุนแรง ตามอารมณ์เคียดแค้นในใจที่ไม่ว่าจะผ่านมาสองปี ความรู้สึกนี้ไม่เคยลดเลือนกลับเพิ่มขึ้นในทุกๆ วัน เหตุผลของความแค้นในใจชีคอัสวาน เศรษฐีหนุ่มติดอันดับที่สองของประเทศจามาล เขาไม่เพียงแค่เป็น เศรษฐีมีเงิน แต่ยังเป็นลูกชายของผู้ปกครองแคว้นซัสเชียร์หนึ่งในดินแดนของจามาล

หงส์เงยหน้าตอบแต่ท่าทางของเธอดูมีพิรุธ “ฮึ อั๊วไม่ถามลื้อแล้ว” เจ๊ซิ้มหันไปอีกทางมองเจ้าของร่างอรชรอ้อนแอ้นในชุดระบำเจ็ดจาน[1]ที่นั่งก้มหน้าไม่สบตา

“ชื่ออะไร” “รองแม่ทัพหยางเกา[1]เพคะ น่ารักดี” ซูเจี้ยนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เอี้ยนเซินฟังแล้วถึงกับหันไปสบตาน้องรอง ต่างฝ่ายต่างกุมขมับปวดหัว บ้าบอสิ้นดี! [1]羊羔หยางเกา แปลว่า ลูกแกะ