Novel & Cerita อิสระ

คำเตือน : ผู้ที่อ่อนไหวง่าย และงมงายในจารีตประเพณี ควรปิดนิยายเรื่องนี้ แล้วข้ามไปเสีย เราจะเข้าสู่ด้านมืดที่ไม่เคยเปิดเผยความลับนี้มาก่อน พร้อมจะเปิดประตูสู่มิติแห่งความมืดมิด อันเกิดขึ้นในครอบครัว..

คบกันมาหลายเดือน แต่จู่ๆ เขามาบอกว่าขอห่างกันสักพัก ด้วยเหตุผลว่า "ยังลืมแฟนเก่าไม่ได้" โอเคค่ะ ถ้าอย่างนั้นเชิญใช้เวลาจมปลักอยู่กับแฟนเก่าต่อไป เพราะตอนนี้เขาคือ "แฟนเก่า" ของเธอแล้วเหมือนกัน!

วารีเฝ้าหาคำตอบให้ตัวเองมาตลอดว่าทำไมเธอถึงไม่มีใครสักคนจริงจังสักที ทั้งที่เธอมีพร้อมทุกอย่าง แต่หัวใจมันกลับว่างเปล่า ที่ผ่านมา ไม่ใช่ว่าไม่เจอคนที่ถูกใจ แต่หัวใจมันเหมือน.เฝ้ารอใครบางคนอยู่ตลอดเวลา

คาริสา ตกหลุมรัก ศาสตรา ตั้งแต่แรกพบ อาจารย์หนุ่มสุดหล่อดีกรีด็อกเตอร์ อีกทั้งยังเป็นถึงทายาทของมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง ความแตกต่างที่ทำให้เธอไม่กล้าคิดฝันไปไกล จึงทำได้เพียงแค่มองและส่งรอยยิ้มพิมพ์ใจให้เขาทุกวัน แต่แล้ววันหนึ่ง...อุบัติเหตุที่ไม่คาดฝัน ทำให้ทั้งคู่ได้ใกล้ชิดกัน.....

แนะนำตัวละครหลักของเรื่อง สายฟ้า พัชรกานต์กุล|เขาเป็นหนึ่งในแอมบาสเดอร์ของมหาลัย ผู้หญิงต่างพยายามทำทุกวิถีทางเพียงเพื่ออยากจะขึ้นเตียงกับเขาซักครั้ง แต่คนอย่างสายฟ้า พัชรกานต์กุล ถ้าไม่เด็ดจริงไม่มีทางได้ขึ้นเตียงกับเขาเด็ดขาด พอใจ พีรดา วรกุล|สาวน้อยต่างจังหวัดเข้ามาเรียนในเมืองใหญ่ แต่ใครจะรู้ว่าเธอคือทายาทอสังหารายใหญ่ของเมืองไทย

ได้โอกาสเกิดใหม่ทั้งทีดันเป็นสาวอ้วน ที่สามีไม่ได้รักแถมยังรังเกียจเสียอีก ไหนจะอนุภรรยาสันดานหมาจิ้งจอก โถ่ชีวิต!

"บนระเบียงที่สูงเสียดฟ้า ท่ามกลางแสงไฟของเมือง เธอเฝ้ามองโลกเบื้องล่าง ราวกับกำลังถามหาสักที่ ที่หัวใจได้พักพิง ท่ามกลางความวุ่นวายที่ไม่มีวันจบสิ้น เธอโหยหาความสงบและรักแท้มาเติมเต็มช่องว่างในหัวใจ"

เรื่องย่อ เรื่องราวของ สองหนุ่มกับหนึ่งสาว ที่ทำงานอยู่แผนกเดียวกัน เข้า พักห้องพักที่ใกล้กัน ตอนอยู่หน้างานทุกคนก็ล้วนทำหน้าที่ตัวเองกันอย่างดี คนหนึ่งเป็นผู้จัดการแผนก ถึงแม้จะอายุน้อยกว่าหน้าที่การงาน แต่เขาก็เป็นเก่งมีความสามารถเหมาะสมกับตำแหน่ง อีกคนเป็นหัวหน้าแผนกที่มากประสบการณ์ ภายนอกดูเป็นคนแรงหยิ่งๆ แต่ความจริงคนอ่อนโยน ใจดีเป็นมิตรกับเพื่อนร่วมงาน เป็นหัวหน้างานที่ดี ส่วนอีกคนเป็นพนักงานบรรจุใหม่ ที่มีแพชชั่นการทำงานอย่างเต็มเปี่ยมและเป็นที่เอ็นดูของผูัใหญ่ แต่หากเป็นการใช้ชีวิตส่วนตัว ทั้งสามกลับ มีรสนิยมเรื่องบนเตียงที่เหมือนกัน ความสนใจในตัวของอีกฝ่ายที่ต่างออกไป แต่มันกลับลงตัวเมื่อมาอยู่ด้วยกัน นั้นจึงทำให้เกิดความสัมพันธ์สามคนเราภายใต้ห้องพักที่เป็นพื้นที่ส่วนตัว แต่เมื่อต้องออกไปใช้ชีวิตข้างนอก ทุกคนก็จะวางตัวตามสถานการณ์และสถานะที่อยู่ต่อหน้าผู้คน เพื่อรักษาภาพลักษณ์และตำแหน่งหน้าที่การงานของตัวเองกัน ‘แม้สังคมจะไม่เปิดรับ ความสัมพันธ์แบบนี้ แต่เราสามคนก็เปิดใจยอมรับกันเองได้นี่ เพราะมันเป็นเรื่องของเราสามคน’

หลังจากใช้ชีวิตแต่งงานมาสามปี สุดท้ายฉู่เหมียนก็ไม่อาจเอาชนะใจกู้ว่างเชินได้ หลังเกิดเหตุการณ์เข้าใจผิด เธอก็หย่าจากเขาอย่างเด็ดขาดและกลับไปหาตระกูลฉู่เพื่อเป็นคุณหนูแก้วตาดวงใจของครอบครัวตามเดิม ผู้เป็นพ่อออดอ้อนชวนให้ใจอ่อน “ลูกสาวที่รัก เมื่อไหร่จะกลับมารับมรดกหลายพันล้านของพ่อล่ะ?” ผู้เป็นแม่ยิ้มร่าเหมือนดอกไม้บาน “มาทำงานดีไซน์เนอร์กับแม่ดีกว่า! ตราบใดที่มีแม่คอยสนับสนุน ลูกต้องโด่งดังในวงการแน่!” คุณย่าทำหน้าจริงจัง “เหมียนเหมียนของเราเรียนจบหมอมา ทักษะทางการแพทย์ไม่มีใครเทียบ ไม่เห็นต้องเสียใจกับผู้ชายพรรค์นั้น!” ฉู่เหมียน “คุณปู่ คิดว่าหนูควรเลือกอะไรดีคะ?” คุณปู่พูดอย่างภาคภูมิใจ “เรามาจิบชา ปลูกดอกไม้นานาชนิด ดื่มด่ำกับชีวิตก่อนเกษียณด้วยกันดีไหม?” ฉู่เหมียนคิดว่าทั้งหมดนี้คือสิ่งที่จะพาเธอไปสู่จุดสูงสุดของชีวิตแล้วเชียว แต่ใครจะรู้ว่าคนไม่รักดีที่เพิ่งหย่าขาดจากเธอจะกลับมาหาเธออีกครั้ง “เหมียนเหมียน ผมผิดไปแล้ว…” ผู้ชายคนนี้มึนเมาเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ดวงตาแดงก่ำ อ้อนวอนด้วยเสียงสะอื้น “เรียกผมว่าสามีเหมือนเดิมได้ไหม…” ฉู่เหมียนพูดกลั้วหัวเราะ “อดีตสามี ไม่รู้สึกละอายบ้างเลยเหรอ?” อดีตสามี “ศักดิ์ศรีหรือจะสำคัญเท่าเมีย”

ชาติก่อนเวินซื่อเป็นไข่มุกบนฝ่ามือของบิดาและเหล่าพี่ชาย แต่หลังจากที่บิดาพาน้องสาวกลับมา นางก็สูญเสียความรักไปทั้งหมด อีกทั้งยังโดนพวกพี่ชายมองว่าเป็นสตรีเจ้าเล่ห์เพราะแก่งแย่งความรักกับน้องสาว พี่ใหญ่บังคับให้นางคุกเข่าต่อหน้าผู้คน พี่รองตัดมือเท้าทั้งสองข้างของนาง พี่สามทรมานนางอย่างหนัก พี่สี่ทำลายโฉมหน้าและชื่อเสียงของนาง แม้แต่บิดาก็ไล่นางออกจากบ้าน สุดท้ายเวินซื่อเสียชีวิตอย่างน่าเวทนาด้วยน้ำมือของบิดาและพี่ชาย เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง นางเลือกที่จะละทิ้ง ขอพระราชโองการออกจากตระกูล ตัดขาดความสัมพันธ์ทางสายเลือด ใครจะรู้ว่าพวกพี่ชายกลับพากันนึกเสียใจ คุกเข่าอ้อนวอนให้นางลาสิกขา เวินซื่อส่ายหน้าอย่างเฉยชา “อมิตตาพุทธ ตระกูลเวินอันใด เวินซื่ออันใด พวกประสกจำคนผิดแล้ว”