Romans & histoires อ่านใจ

ห้ามบอกใครแม้แต่คนเดียว รักและเป็นห่วงสุดหัวใจนะคะ ลีออง _______________ ลิเดียจ้องมองตัวอักษรเหล่านั้นในความเงียบ น้ำตาไหลอาบแผ่นกระดาษนั้นไปหมด ลิเดียยกมือปิดปากและกรีดร้องออกมาด้วยความรู้สึกทั้งดีใจและเสียใจในเวลาเดียวกัน

หญิงสาวส่ายหน้า นายแพทย์วัยสามสิบเจ็ดย่นจมูก “ใจแข็งจัง แต่ไม่เป็นไรหรอก พี่เป็นคนมีความอดทนและถือคติที่ว่าน้ำหยดลงหินทุกวันหินยังกร่อน นับประสาอะไรกับหัวใจดวงน้อยๆ ของพราว” “ไม่ใช่เสมอไปหรอกค่ะ บางทีน้ำหยดลงหินทุกวัน หินรำคาญ หินก็อาจจะเดินหนีก็ได้” “หินใจร้ายอ้ะ แล้ววันน ี้ลูกอยู่กับใคร อยู่กับคนที่ชื่อนางใช่ไหม”

ที่บอกว่ามาช่วยไม่ทัน คาดว่าคงกำลังทำอะไรกันอยู่ละมั้ง เพราะดูจากรูปการณ์แล้วน่าจะเป็นเช่นนั้น บุษบามินตราปรายตามองไปทางคนที่อยู่ในความคิดอย่างหยันๆ อคติเกิดขึ้นมาในใจทันควัน ตัวจริงของเขาก็คงไม่ได้แตกต่างจากข่าวคาวที่ลงในหนังสือนั่นสักเท่าไหร่หรอก ครั้นเห็นว่าควรจะไปจาก ตรงนี้ได้แล้ว หญิงสาวจึงยกมือขึ้นไหว้และเอ่ยขอตัวกับสตรีวัยกลางคน “คุณป้าคะ หนูคงต้องขอตัวก่อนนะคะ”

คนที่ยืนนิ่งอยู่ในสระว่ายน้ำ จับแก้มตัวเอง และมาจับที่หัวใจที่กำลังเต้นแรง "ใส่ใจ" คนที่อยากจะแกล้งเขา กลับถูกเขาตอบกลับมา ใส่ใจอะไรก่อน เธอแค่อยากแกล้ง แล้วเอาผ้าขนหนูของเธอไปทำไม คนบ้าคนนิสัยไม่ดี

แม้บางอาการจะบอกได้ว่าเธอมีใจให้แต่เขาก็ยังคงอยากได้ยินคำ ๆ นี้ออกจากปากเวียงพิงค์อยู่ดี ถ้าเปรียบเทียบตัวเองในตอนนี้คงไม่ต่างจากลูกหมาตัวหนึ่งที่อ้อนขอความรักจากเจ้านาย เวียงพิงค์เงยหน้าขึ้นสบตาอย่างช้าๆเพื่อค้นหาความจริงในดวงตาแน่วแน่ที่เขาพูดกันว่าดวงตาเป็นหน้าต่าง ของหัวใจมันจะจริงแค่ไหนเธอไม่รู้ เพราะจิตใจคนเรามันอยากแท้หยั่งถึง แต่สำหรับคนตรงหน้าเธอนั้นปฏิเสธไม่ได้เลยว่าไม่เชื่อ เธอเชื่อความรู้สึกของตัวเอง แล้วจะเป็นอะไรไปที่จะยอมรับ “พิ้งค์ครับ”

ผู้เป็นนายสาวยืนนิ่ง หน้าเครียดคล้ายกับกำลังใช้ความคิด ก่อนที่มุมปากจะโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “แกแน่ใจนะว่าดูไม่ผิด” อิ่มใจรีบพยักหน้ารับ “แน่นอนค่ะ อิ่มอ่านต้องหลายครั้ง ไม่รู้ว่ามันแอบไปเปลี่ยนชื่อมาหรือเปล่า...”

แสงตะวันยื่นไพ่ตาย วัดใจกันไปเลย ว่าเขาจะเอายังไง วันชัยอึกอัก ท่าทางของเขาเหมือนกำลังชั่งใจ “สารวัตร ผมถามอย่างหนึ่งได้ไหมครับ” เขาเม้มปาก กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

ผู้ว่าจ้าง: อรดา สุขสันติ นาราหยุดหายใจในวินาทีนั้น สายตาไหลอ่านต่อโดยอัตโนมัติ และทุกตัวอักษรที่เธออ่าน…เหมือนค่อย ๆ เฉือนหัวใจเธอออกทีละเส้น

ระหว่างเดินผ่านร้านขายของแฮนด์เมด เขาหยิบหนังสือเล่มหนึ่งจากชั้นวางของร้านเล็ก ๆ ปกสีขาวเรียบ มีชื่อเขียนไว้ว่า "ดอกไม้ของคนใจร้าย" โดย: มะลิน เขาเปิดไปอ่านหน้าแรก... "ฉันเคยเชื่อว่าคนใจร้ายไม่มีหัวใจ จนวันที่เขาร้องไห้ให้ฉัน..." หัวใจของเขาสะดุด

บัวบูชาสะท้อนสะท้านในอก น้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตาอยู่ลึกๆ ดวงตาคมวูบไหวกับคำพูดนั้น แต่มันก็เลือนหายไปอย่างรวดเร็ว “แต่ฉันอยากให้ ห้ามขัดใจ” “เอาใบนี้ก็ได้ค่ะ” นิ้วเรียวชี้ไปที่ชาเนลสีดำทรงคลาสสิก