อ่านใจ Novels & Stories

รามเข้าใจผิดเป็นประตู กรี้ดดด อยากโดนลงโทษค้าา ********************** ฝากกดหัวใจ + คอมเม้นต์ + กดแชร์ เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ

ทำไมร้ายอย่างนี้นะหมูหยองงงง น้ำเมยกรีดร้องอยู่ในใจแต่ก็ยังพยายามปรับสีหน้าให้นิ่งเฉย “ก็ผมแค่อยากให้คุณทำงานกับผมต่อไปไงคุณจะได้ทนอยู่กับเจ้านายเผด็จการเจ้านายปากเสียเอาแต่ใจแบบผมอีกไง”

แทนรักเอ่ยขึ้นอย่างเอ็นดูแต่ก็เหนื่อยหน่ายใจ “ใจที่ว่าพัง ยังไม่เจ็บเท่าตังค์ไม่มีฮับ” “โตมาถึงเข้าใจ กางไม่มีใคร ไม่เจ็บเท่าไม่มีตังค์ฮับ”

วันที่กำลังจะไปออกทริปฉลองเรียนจบที่ทิเบต อยู่ดี ๆ แฟนสาวของผมก็ขาดการติดต่อ ขณะผมกำลังรออยู่ที่สนามบินด้วยความร้อนใจ รูมเมตก็ส่งข้อความที่มีความหมายแฝงบางอย่างมาให้ "หลินโจว นายใจเย็น ๆ ก่อนนะเว้ย รับรองว่ามีเซอร์ไพรส์ชุดใหญ่แน่" ผมถอนหายใจด้วยความโล่งอก คิดว่าเหตุผลที่จี้โหรวมาสาย คงเพราะกำลังแต่งตัวจัดเต็มอยู่แน่ ๆ เพราะเธอเคยบอกไว้ว่า เรียนจบเมื่อไหร่เธอจะสวมชุดเจ้าสาวแต่งงานกับผม จนกระทั่งหัวหน้าห้องส่งรูปภาพการ์ดแต่งงานพร้อมข้อความที่เขียนอยู่บนนั้นเข้ามาในกรุ๊ปไลน์ @ทุกคน : "ขอขอบคุณอาจารย์และเพื่อน ๆ ทุกท่านที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในงานหมั้นของจี้โหรวกับฉู่เสวียนนะครับ! รักมาราธอนสามปี ในที่สุดก็ถึงฝั่งฝันสักที!" มีคนระดมกดไลก์รูปการ์ดแต่งงานใบนั้นอย่างรวดเร็ว เพื่อนร่วมชั้นต่า

อ่านจบรบกวนกดหัวใจ คอมเมนท์ให้วารินทร์หน่อยนะคะ เจอคำผิดบอกกันด้วยนะคะ

‘ใจดีตลอดปลายก็รู้’ ใช่ ฉันรู้ว่าผาใจดีกับฉันตลอด และนั่นทำให้ฉันตัดใจไม่ได้สักที “รู้ว่าผาดีกับเราตลอด” ถ้าดีขนาดนี้ ทำไมไม่เป็นแฟนสักที

บายใจ ในตอนแรกเราอ่านเธอไม่ออกก็จริง แต่ตอนนี้เราอ่านเธอขาดแล้ว เราอ่านใจ อ่านความคิดของเธอได้อย่างทะลุปรุโปร่ง ที่เราพูดจาทึ่มๆ ออกไป เราไม่ได้โง่ เรารู้ความหมายของเธอ รู้ว่าเธอกำลังบอกใบ้ว่าชอบเรา เราแกล้งโง่เพราะอยากให้เธอพูดออกมาตรงๆ เราบอกชอบบอกรักเธ ออย่างตรงไปตรงมา แต่เธอกลับไม่ยอมพูด เพราะงั้นเราถึงต้องทำให้เธอลำบากหน่อยแล้ว

ฉันพูดอะไรผิดไป ไอ้คนเย็นชา เจ้าระเบียบ ไอ้คนไม่มีหัวใจ ❤️_________❤️ นามปากกาผกายมาส

ชายหนุ่มเหลือบมองรอยยิ้มขี้เล่นของดันเต้ เขาเกลียดที่หมอนั่นรู้ทันเขาเสียทุกเรื่อง “นายอ่านใจฉันหรือไง?” “เปล่า! ฉันอ่านพฤติกรรมของมนุษย์ การอยู่บนโลกมานาน พบเจอผู้คนหลากหลายประเภท ฉันแทบไม่ต้องอ่านใจเลยด้วยซ้ำ”

เซียวเฉิงเย่นิ่งไปเล็กน้อย ซูหนิงเอ๋อหรี่ตาจ้องมองเขาอย่างคาดคั้น “หรือว่าท่าน...” “อย่าคิดมาก” “ข้ายังไม่ได้พูดเลย” “ข้ารู้ว่าเจ้าจะพูดอะไร” “ท่านอ่านใจคนได้หรือ” “ไม่” “เช่นนั้นรู้ได้อย่างไร”