อ๋องพิการคลั่งรัก ชายาแพทย์จอมพยศ Novels & Stories

เฉินอ๋องเห็นท่าทีอึกอักของชายาตนก็ไม่พอใจ พลันนึกไปเองว่านางมีใจให้กับเจ้ากรมโยธาจริง ๆ หญิงสาวที่ยืนทำอะไรไม่ถูกจึงถูกรวบตัวขึ้นอุ้มในทันที “ท่านอ๋อง! พระองค์จะทำอะไรเพคะ” “ทำให้รู้ว่าเจ้าเป็นของผู้ใดอย่างไรเล่า พระชายา...ในเมื่อเจ้ามีสวามีแล้ว ก็ไม่ควรคิดถึงบ ุรุษอื่นอีกต่อไป” น้ำเสียงของเฉินอ๋องนั้นบอกให้รู้ว่าเขาไม่พอใจมากเพียงใดกับเรื่องทั้งหมดนี้

หนิงอันยิ้มเจื่อนๆคนอื่นทะลุมิติมา ได้พระเอกหล่อ รวย คลั่งรัก สูดหายใจลึก ฉันมาปุ๊บต้องแต่งกับอ๋องพิการใกล้ตาย ปากจัดและมองโลกในแง่ร้ายพระเอก..ล่าหยก..ฉันไปไหนเสีย

โครม เสียงพังข้าวของดังขึ้นต่อเนื่อง เมื่อไป๋เสวี่ยมาถึงที่ ก็เห็นว่าองครักษ์ของหอคณิกา กำลังจับตัวสตรีผู้หนึ่งเอาไว้ และตอนนี้นางก็กำลังร่ำไห้และขอร้องไม่ให้พวกชั่วที่เหลือทำร้ายผู้ชายอีกสองคน ที่เป็นคนพิการตาบอดและคนไร้พลัง “ฮ่า ๆ พวกชนชั้นต่ำน่ารังเกียจ!” อดีต องครักษ์ทุบตีชายสองคนอย่างรุนแรง

“ท่านอ๋องอี้ พระชายาของท่านมารักษาการป่วยไข้ตระกูลกวนมิใช่หรือ? ช่างคุ้มค่าท่านไล่ตามมานักเชียว!” “อ้อ หม่อมฉันลืมไปเสียได้ ท่านอ๋องอี้ยามนี้ขาของท่านพิการแล้วอยู่เรือนไม่มีงานมีการทำ ทำได้แค่วิ่งตามก้นสตรี!”

อ๋าวเจี๋ยมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง ตอนแรกซ่งเยี่ยนโจวก็เป็นคนพิการไปแล้วยังรักษาให้กลับมาหายดีได้ ดังนั้นไม่มีเหตุผลที่เขาจะรักษาให้กลับมาหายดีไม่ได้ อูเยว่เอ๋อร์ได้ยินดังนั้น ก็มองว่ามีเหตุผลจริงเช่นกัน “หมอหลวง ซ่งเยี่ยนโจวกลายเป็นคนพิการแล้วยังรักษากล ับมาให้หายเป็นปกติได้ ไม่มีเหตุผลที่ท่านจะรักษาให้หายไม่ได้ มิสู้ลองคิดหาวิธีอีกสักครั้งเป็นอย่างไร?”

ชายหนุ่มแสดงอาการฉุนเฉียวโมโหออกมาต่อหน้าทุกคนที่อยู่ตรงนั้น แบบไม่มีความเกรงใจใครเลย "พาลุงเข้าห้องได้แล้ว" ทัตเทพ เทพประทาน ชายพิการที่นั่งรถเข็นมาได้หลายปีแล้ว เพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์

“นายรู้อายุฉันได้ยังไง?” “ผมรู้ทุกอย่างที่เป็นคุณครับ คุณณิชา หรือ คุณญาณิศา ศัลยแพทย์ออร์โธปิดิกส์ หมอกระดูก! โอเค มั้ยครับ คบกับผมหรือเปล่า ผมจะทำให้คุณรู้ว่า ผู้ชายไม่ได้เฮงซวยไปซะหมด ยังมีผมอีกหนึ่งคนครับ” “นายบ้าไปแล้ว รู้ข้อมูลฉันละเอียดยิบแบบนี้ พวกโร คจิตหรือเปล่าเนี่ย”

ร่างบางที่เซ็กซี่แสนยั่วยวนของเมียรัก สะกิดและขบเข้าที่หน้าอกมาไม่หยุด "ตอดเก่งชิบ..." "ผับ ผับ" เอวหนาเคลื่อนตัวตนเข้าๆ ออกๆ และสอยเอวเข้ามาอย่างถี่ยิบ อัดแน่นเข้ามาราวกับพายุที่กระหน่ำเข้ามาอย่างหนัก ทั้งสองร่างบางหายใจถี่หอบในที่สุดร่างสูงก็พาคนตัวเล็กแตะถึงขอบสวรรค์

หมอไป๋สะดุ้งเฮือก รีบกวาดข้าวของใส่กล่องยา ความจริงแล้ว เขาเป็นหมอรักษาคน มิใช่หมอรักษาสัตว์ ทว่าเห็นแก่หน้าพระชายา ดังนั้นเขาจึงรักษาให้ ทว่าต่อให้จะสงสารพระชายามากเพียงใด ก็ไม่อาจต้านโทสะของท่านอ๋องได้เช่นกัน “พะ... พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง” “ช้าก่อนท่านหมอไป๋” ห ลี่หมิงซีก้าวออกมากางแขนขวาง “โปรดรักษาแมวของข้าให้เสร็จด้วย”

นางวางมือเรียวเล็กลงบนฝ่ามือที่เย็นเยียบทว่ามั่นคงของเยล่วี่ซุ่น แววตาของทั้งคู่สบประสานกันท่ามกลางกลุ่มควันที่ค่อยๆ เลือนหายไป เผยให้เห็นภาพที่ชาวเมืองต้องจดจำไปชั่วชีวิต “หลิงเอ๋อร์... ในเมื่อเจ้ากล้าแต่งกับอ๋องพิการไร้ค่าเช่นข้า ข้าก็จะทำให้คนทั้งใต้หล้ารู้ว่า... การเป็นพระชา ยาเอกของอ๋องพิการอย่างข้า มันสูงส่งกว่าการเป็นฮองเฮาของใครบางคนเสียอีก” น้ำเสียงนั้นทุ้มต่ำทว่ากังวานชัดเจน เขาไม่ได้ดูต่ำต้อยเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามเขากลับดูเหมือนพยัคฆ์ที่กำลังหมอบรอเวลาคำราม