Romans & histoires อ๋องพิการคลั่งรัก ชายาแพทย์จอมพยศ

ในตอนนี้ฉันกำลังนั่งทำแผลให้กับคุณป๋าอยู่ คิดแล้วก็ขำ ใครจะไปคิดว่าคุณป๋าจะมีมุมที่อ่อนแอแบบนี้ ความรักมักทำให้คนอ่อนแอเสมอ “ห้ามโดนน้ำนะคะเดี๋ยวแผลจะอักเสบ” “เป็นหมอหรือไง” คุณป๋าทำหน้ามุ่ยใส่ฉัน “เป็นเมียคุณหิรัญค่ะ ^_^”

คุณหมอหนุ่มแสยะยิ้ม และไม่นานร่างบางก็เกร็งกระตุกบีบรัดแก่นกายถี่ๆ จนพลอยทำให้เขาเสร็จสุขสมตามไปด้วย “อร๊าย!” “อ่า!!” แก่นกายขนาดใหญ่กระตุกหงึกหงักภายในร่องรักคับแคบ ปลดปล่อยน้ำรักขาวขุ่นใส่เครื่องป้องกันทุกหยาดหยด

นุชาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน แพร่สะพัดไปราวน้ำป่าไหลหลาก และในบรรดาชื่อของท่านอ๋องทั้งหลาย ไม่มีชื่อใดที่จะทำให้ผู้คนรู้สึกซับซ้อนได้เท่ากับชื่อของ "ฉินอ๋อง" บ้างก็เอ่ยถึงเขาด้วยความหวาดกลัว เล่าลือถึงความเหี้ยมโหดในสนามรบเมื่อครั้งอดีต บ้างก็เอ่นถึงด้วยความสมเพช เวทนา ถึงชะตากรรมที่ทำให้แม่ทัพหนุ่มผู้เกรียงไกรต้องกลายเป็นคนพิการขาเป๋ อารมณ์แปรปรวนร้ายกาจ เก็บตัวเงียบอยู่ในจวนอ๋องอันโอ่อ่าแต่กลับวังเวงราวกับป่าช้า และบ้างก็เอ่ยถึงด้วยความดูแคลน กล่าวว่าเขาคือพยัคฆ์สิ้นลายที่รอวันตายอย่างไร้ค่า

ตอนนี้ภรรยาที่แสนดีรู้สึกเหมือนจะเป็นบ้า ไม่ต้องทดสอบอะไรแล้ว! ท่านอ๋องจ้าวหุบเขาผู้นี้ แท้จริงแล้วเป็นบุรุษคลั่งรัก หลงภรรยา เขาไม่สนใจกระทั่งความรู้สึกของมารดาตัวเองเลยด้วยซ้ำ!

ดูเหมือนว่าบุคคลนี้จะได้รับความเคารพอย่างสูงและมีสถานะสูงในสำนักหมอหลวง “พระชายาอ๋องผู้สำเร็จราชการช่างหยิ่งยโสจริง ๆ! อายุน้อยนิด แค่มีความรู้ทางการแพทย์เล็กน้อยก็หยิ่งยโสแล้ว มิสนใจใคร! ยังกล้าลงมือใช้กำลังในสำนักหมอหลวงอีก!”

ฉืออิ้งเทียนหน้ากระตุกเมื่อฟู่ซูหนิงเน้นย้ำคำว่าคนพิการ มือหยาบระคายกำหมัดแน่นเสียจนเส้นเลือดปูดโปน เขาพยายามระงับสติไม่ให้บังเกิดโทสะ ถึงอย่างไรนางก็เป็นผู้มีพระคุณของเขา วาจาดูแคลนและหมายออกห่างจากเขาคล้ายเดียดฉันท์ ฉืออิ้งเทียนบันทึกเอาไว้ในโซนสมองเป็นที่เรียบ ร้อย วันหนึ่งจะต้องได้วนกลับมาตอบแทนท่านหมออย่างสาสมใจแน่นอน 'เหอหยางซื่อจื่อ'รู้สึกคุ้นหน้าเขาอยู่ไม่น้อย "...เขาพิการหรอกหรือ ดูจากท่าทางแล้ว คงเป็นที่ดวงตาใช่หรือไม่"

ชื่อเรื่อง วิศวะคลั่ง (รัก) องศาเดือด พระเอก : ธาม ธีรธัช อัครานนท์ คณะวิศวกรรมศาสตร์ ปี 3

ธันวาบอกเสียงพร่า ร่างกายของเขาสั่นเทิ้มด้วยแรงปรารถนาที่ท่วมท้นจนแทบจะขาดสติ เขาไม่อาจยับยั้งชั่งใจได้อีกต่อไป ความเป็นแพทย์และจรรยาบรรณที่เคยยึดมั่น กำลังพังทลายลงตรงหน้า สิ้นเสียงธันวารีบถอดกางเกงของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นความเป็นชายที่ผงาดง้ำ ดวงตาคมกริ บจ้องมองร่องสวาทที่ขาวเนียนอวบอิ่ม ความปรารถนาอันดิบเถื่อนพุ่งพล่านในอก เขาค่อยๆ เสียบแท่งรักของเขาเข้าไปในกลีบกุหลาบที่บอบช้ำอย่างช้าๆ และนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ ให้มันคลั่งรักแต่แกเถอะ พวกฉันยังไม่คิดที่จะมี ไปเถอะก่อนที่ผู้ชายของแกจะมาเจอ ” พูดถึงเรื่องพวกผู้ชายทำให้ทั้งของขวัญและลูกส้มเธอถึงกับส่ายหน้า เพราะเธอทั้งสองคนยังไม่คิดที่จะมีใครเหมือนอย่างไอลดาที่คลั่งรักเฮียวาคิมตั้งแต่เด็กๆแล้ว จนมาถึงวันนี้ ไอลดาก็ยั งเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน

"ขอบพระทัยท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ" ชายสูงศักดิ์ผู้ถูกเรียกขานว่าท่านอ๋องลุกจากไปอย่างไม่ไยดี หรงจื้อที่คุกเข่าอยู่ตรงพื้นถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เขาลุกขึ้นยืนพร้อมกับจับแขนข้างที่พิการของตนด้วยแววตาครุ่นคิด แม้แขนข้างนี้จะสามารถต่อกลับคืนมาได้ แต่ก็มิอาจใช้งานอย่างเช่นกาลก ่อน