อ๋องพิการคลั่งรัก ชายาแพทย์จอมพยศ นิยาย & เรื่องราว

ชายหนุ่มนั่งหลับตาอยู่ในอ่างอาบน้ำมือหนาชักรูดแก่นกายใหญ่ของตัวเองที่ปวดหนึบราวกับจะแตกให้ได้ "ลัน..อ๊าส์..ฟัค..อ๊าส์..ดี!" หลับตาพริ้มพลางจินตนาการไปถึงสาวน้อยที่หมายปอง ภาพของเธอที่กำลังนั่งโยกขยับขึ้นลงอยู่บนแก่นกายใหญ่ของเขา หน้าอกกลมได้รูปสวยกระเพื่อมขึ้นล งตามจังหวะกระแทก

ภาพก่อนหน้านี้พรั่งพรูเข้ามาในหัว ร่างกายกำยำของอธิปกดทับเธอ ความร้อนผ่าวที่ทะลวงเข้าไปในตัวเธอ ความเสียวซ่านที่ทำให้เธอร้องไห้ครางไม่หยุดหย่อน และน้ำรักที่ร้อนฉ่าไหลทะลักอยู่ภายใน “ฉัน... ฉันทำบ้าอะไรลงไปนี่” เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น กอดเข่าตัวเองแน่น “ฉันมีแฟนแล้ ว ทำไมถึงได้ใจง่ายแบบนี้นะ”

อ๋องฉีล้มตุ้บลงไปกับพื้น และชักกระตุกอยู่ตรงนั้น หยวนหยงอี้ร้องอุทานด้วยความตกใจ จึงรีบเข้าไปประคองเขา "ท่านเป็นอะไรไป? เกิดอะไรขึ้น?" อ๋องฉีตาตก หน้าเบี้ยว ไม่ต่างจากคนเป็นอัมพาต แค่ละคำพูดที่ออกมาก็ฟังไม่ชัด "ข้า... ข้าไม่อาจปิดบังเจ้าได้อีกต่อไป... ข้ามีโรคร้ายแฝง อยู่... ใกล้จะตายแล้ว"

มั่วอีและมั่วหลิงสบตากัน เห็นความตกใจในแววตาของกันและกัน พระชายาถึงกับรับอาวุธลับแทนท่านอ๋อง "ท่านอ๋อง ข้าจำต้องพูดสักประโยค ข้าเป็นหมอ เห็นความเป็นตายมาจนชิน โรคระแวงยากรักษา คนเรามีชีวิตไหนเลยจะอยากตาย นับประสาอะไรกับคนที่วิชาแพทย์ล้ำเลิศอย่างพระชายา แต่นางกล ับยอมสละตนเพื่อท่านอ๋องเช่นนี้ ข้าไม่เคยเห็นคนที่ยึดมั่นในรักเท่าพระชายามาก่อน"

เขายังไม่ทันตั้งตัว ฉากกั้นก็ล้มลงดังโครมแล้ว ทันใดนั้น ใบหน้าถมึงทึงของอ๋องฉีก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าพวกเขา อ๋องฉีจ้องหมอเทวดาเซวียตาเขม็ง: “เจ้าจะบอกว่า ข้าพิการแล้ว? หลังจากนี้ข้าจะกลายเป็นคนง่อยไปแล้วอย่างนั้นหรือ?!”

ท่านหมอที่เดินค่อมตัวด้วยความหวาดกลัวก็รีบรายงานอย่างกระชับ เท่าที่มองเห็นแค่ภายนอกก็บอกได้ทันทีแล้วว่าชินอ๋องพิการตั้งแต่ขาลงไปจริง ๆ "สตรีแพศยานั่นหลอกข้า!" เซียวมู่หยางกำมือแน่น เขารอมานานเพราะมัวแต่หายาตัวนี้มาพิสูจน์น้องชายตนเอง สุดท้ายก็จับทางไม่ได้! หรือบางทีน้องชา ยเขาก็คงพิการจริง? แต่สตรีที่ถูกน้องชายเฉดหัวออกมาก็จงใจมาปลุกปั่นเขา เพราะไม่ได้รับความรัก แล้วยืมมือเขาฆ่าคน! เขาจะต้องไปจัดการกับนางให้ได้ "แล้วเรื่องของเจียงเยี่ยนฟาง?"

“แกมันร้ายเหมือนกันนะเนี่ย รู้ว่าเขาเป็นพี่หมอ แสดงว่าเริ่มสนใจแล้วอะดิ” “สนใจดิ สนใจมากด้วย” วิกระตุกยิ้มมุมปาก แต่ให้ดูเจ้าเล่ห์ยังไงในสายตาฉันกับมนก็ยังมองว่าเทวิกาเป็นนางฟ้าตัวน้อย ๆ ของพวกเราอยู่ดี

องใบหน้าที่แดงก่ำของปรายฟ้าด้วยความรักและความปรารถนา “เมียครับ ผัวเสียวเหลือเกิน” ภาคภูมิครางเสียงพร่าด้วยความทรมานปนสุข เขายกมือขึ้นมาโอบรอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่น ก่อนจะออกแรงกระแทกจากด้านล่างขึ้นมาอย่างรุนแรงและถี่กระชั้น “แรงอีกสิที่รักเอาให้หนักเลย” ร่างกายของป

เกาอ๋องบอกองครักษ์คนสนิท “ท่านอ๋องป่วยหรือ สีหน้าไม่สู้ดีเลย” “ป่วยสิ ข้ากำลังป่วยใจอย่างหนัก เพราะชายาของข้านี่แหละ” พูดจบก็ยกกาเหล้าขึ้นมากรอกปาก

ท่านอ๋องแปดย้ำเตือนไม่สนแรงจากสิ่งของใกล้มือที่ลอยมาปะทะร่างพระองค์หลายครั้งหลายครา ‘นางชื่นชอบความรุนแรงจริง ๆ เสียด้วย เฮ้อ ข้าต้องถูกนางทุบเพื่อแสดงความรักหรือนี่ช่างน่าหวาดเสียวยิ่ง’ “กรี๊ด!!!!! เจ้าอ๋องโรคจิต! อย่าอยู่เลย!” คนรับไม่ได้ขยับไปทุบท่านอ๋องโรคจิตสุดแรงราวกับว ่าต้องการให้บุรุษสูงศักดิ์ช้ำในตาย