เกินกว่าใจจะรักไหว Novels & Stories

เมื่อฉันไปร่วมงานเลี้ยงครอบครัวกับลู่หวย ฉันเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อนว่าอยากแต่งงานและมีครอบครัวเร็วขึ้น เขากลับคิดว่าฉันหมายปองทรัพย์สินของครอบครัวเขา และที่ยอมแต่งงานกับเขาก็เพราะต้องการเงินทอง จึงตบหน้าฉันต่อหน้าทุกคนกว่าสิบครั้ง จากนั้นก็หันหลังไปตามง้อคนรักวัยเด็กที่กำลังหึงหวง ฉันคว้ามือเขาไว้ อ้อนวอนขอให้เขาอย่าไป แต่กลับถูกเขาผลักลงบันไดด้วยความโกรธจนขาทั้งสองข้างหัก และกะโหลกศีรษะร้าว ฉันนอนอยู่ในห้องไอซียูนานหนึ่งเดือนกว่าจะฟื้นขึ้นมา ครั้งนี้ฉันไม่ได้งี่เง่าโวยวายอีกต่อไป แต่เป็นฝ่ายติดต่อแม่ที่อยู่ต่างประเทศด้วยตัวเอง “แม่ เรื่องที่แม่เคยบอกว่าจะให้หนูรับมรดก หนูตกลงค่ะ”

ที่ไม่มีแม้แต่คำบอก ‘รัก’ สำหรับเอื้อมนางแล้วมันเกินกว่าคำว่ารักแล้วจริงๆ จบบริบูรณ์

เขารู้ตัวดีว่าของเขามันใหญ่ขนาดไหน “ไหวค่ะ” มาถึงจุดนี้แล้วต่อให้เธอจะไร้เดียงสาขนาดไหน แต่ความกระสันมันไม่เข้าใครออกใคร ซ้ำร้ายเข้ามาแล้วยังยากที่จะดับลงให้หมดไม่เสียด้วย “ค่ะ”

คำว่ารักสำหรับเขาคืออะไร พราวจันทร์สบตากับพ่อของลูกแล้วเผยรอยยิ้มจางๆ “เคยรัก และจะไม่รักอีกแล้ว” เจ็บปวดเจียนตายเป็นเช่นไร ไม่มีใครรู้ซึ้งไปมากกว่าผู้ที่ได้สัมผัส ซึ่งครั้งหนึ่งพราวจันทร์เคยได้พานพบกับความรู้สึกนี้มาแล้ว และติดอยู่กับมันนานมากกว่าจะหลุดพ้นมาไ ด้ เธอรู้ดีว่าทรมานแค่ไหน จึงไม่อยากกลับไปเจ็บอีก เลยเลือกที่จะหักใจเสียแต่ตอนนี้ ตอนที่ความรู้สึกยังไม่ถลำลึกมากเกินไป

ปรายตามองประตูห้องเพิ่งพ้นร่างกำยำ บางครั้งเขาใจร้าย บางครั้งเขาใจดี มักทำให้เธอสับสนอยู่เรื่อย หลายครั้งพยายามตัดใจจากเขา สุดท้ายล้มเหลวทุกทีอาจเป็นเพราะเธอรักเขามากเกินไป เลยพังไม่เป็นท่าทุกรอบ

“พัชร์เขาเป็นคนดี ไม่ใช่พวกความคิดคับแคบ เขาไม่สนใจด้วยซ้ำว่าฉันจะผ่านใครมาก่อนที่จะมานอนกับเขาหรือเปล่า เพราะเขารักฉันจากใจจริง แค่เขาได้สมหวังกับฉันที่เขารักมานาน เขาก็มีความสุขจนไม่รู้จะบรรยายออกมายังไงแล้ว คนอย่างนายคงไม่รู้สึกถึงความรู้สึกนี้สินะ ว่าการได้สมหวังกับ คนที่เรารักมันมีความสุขแค่ไหน ขนาดมะลิยังไม่รักนาย ยังเขี่ยนายทิ้งไปเลือกพี่น่านเลย จริงไหม” “แป้งหอม มันจะมากไปแล้วนะ” “แล้วที่นายทำ นายพูด มันไม่มากหรือไง เด็กอย่างนายจะไปเข้าใจอะไร”

เพียงฟ้าตามมาโอบกอดคนตัวสูงไว้อย่างไม่ยอมแพ้ ซบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้างปลดปล่อยน้ำตาให้ไหลริน หวังว่าชายหนุ่มจะสงสารเธอบ้าง พอจะจากกันจริงๆ เป็นเธอที่ใจจะขาด “อย่าทำให้เรื่องมันยุ่งไปมากกว่านี้เลย เราไม่ได้รักกัน จบตรงนี้ดีกว่า”

“ไม่! ฉันรักเธอด้วยหัวใจของฉัน ไม่ได้รักเพราะรู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำลงไป ถ้าเธอไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร แต่ฉันจะพิสูจน์ให้เห็นเอง ว่ารักของฉันที่มีต่อเธอ มันคือความรักครั้งสุดท้ายในชีวิตของฉัน” อิณราหลับตาแน่น ร่ำไห้ในอ้อมกอดอันแสนเจ็บปวด คำว่ารักที่พูดวันนี้คงช้าเกินไป หัวใจ ที่เพิ่งผ่านการบาดเจ็บมาอย่างหนักไม่สามารถเปิดรับสิ่งใดเข้ามาได้ในตอนนี้ เชื่อว่าสักวันเวลาจะเยียวยาทุกอย่าง และทำให้เธอลืมภาพคืนวันอันแสนโหดร้ายได้

“อย่าดูถูกความรักของฉันปลายฟ้า ถึงฉันจะไม่ได้เริ่มรักธีร์ก่อน” “มันไม่ได้แปลว่าฉันจะไม่รักเขา ฉัน! รักเขามากกว่าที่เธอคิด เกินกว่าที่คนโง่เขลาอย่างเธอจะเทียบได้ด้วยซ้ำ เธอถึงได้ดิ้นรนอยู่แบบนี้ไงปลายฟ้า” “แก! อีฟอนต์”

คำพูดที่ดูเหมือนห่วงใย ทำให้หยุนซียิ่งปวดใจ ถ้ารุ่ยหานเป็นห่วงเธอจริงๆ คงไม่คิดทำร้ายเธอด้วยการนอกใจ ไหนเคยบอกว่า 'รัก' มากไง แต่ทำไมถึงได้กล้าแอบทำเรื่องชั่วๆ ลับหลังเธอ "ไม่เป็นไรค่ะฉันไหว" ไหวในความหมายของเธอคือสภาพจิตใจ ตอนนี้เธอเพิ่งเข้าใจว่าในโลกนี้ไม่ม ีใครรักเธอเท่ากับเธอรักตัวเอง