เกินกว่าใจจะรักไหว Novels & Stories

“รักแล้วอย่างไร? ในฐานะมารดา ไม่มีใครยอมให้บุตรสาวเป็นสตรีไร้ฐานะคอยปรนเปรอเรื่องบนเตียงบำเรอบุรุษเช่นนั้น” หลันฮวาเผยสีหน้าหนักใจอย่างที่สุด ในเมื่อคนเขารักปักใจ จะให้นางทำอย่างไรเล่า?

“รักสิ รักมาก ๆ แต่ยังอยากรักให้มากกว่านี้อีก” กุมภ์ฟังแล้วก็เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง เพราะที่อีกฝ่ายทำมาตลอดมันเกินกว่ามาตรฐานความรักของเขาไปมากโขแล้ว คิดไม่ออกเลยว่าถ้าจะรักมากกว่ามันต้องทำอย่างไร

เขาว่าเธอ แต่รวีไหวไหล่ “ช่วยไม่ได้” อยากมาหลงรักผู้หญิงใจร้ายแบบเธอก็ต้องทำใจ อ่อนแอก็แพ้ไปแล้วกัน

ตั้งแต่จะเชี่ยวเป็นเกลียวไป ที่ไหนเลยจะไหลคืนมา สตรีใดในพิภพจบแดน ไม่มีใครได้แค้นเหมือนอกข้า ด้วยใฝ่รักให้เกินพักตรา จะมีแต่เวทนาเป็นเนืองนิตย์ โอ้ว่าน่าเสียดายตัวนัก เพราะเชื่อลิ้นหลงรักจึงช้ำจิต จะออกชื่อลือชั่วไปทั่วทิศ เมื่อพลั้งคิดผิดแล้วจะโทษใคร

อาจจะดูว่าฉัน โง่งมที่ทำเพื่อเธอ ให้เธอได้เสมอ ทั้งตัวและหมดหัวใจ ทั้งๆที่ความเป็นจริง แค่ฝันก็ยังเกินไป ไม่มีอะไรคู่ควรสักอย่าง ผ่านไปถึงเพียงไหน หัวใจก็พอรู้ดี แต่บังเอิญตอนนี้ รักเธอเกินหยุดยั้งใจ พื้นที่ในใจที่มี ไม่เหลือให้ใครคนใด ทุกห้องในใจมีเพียงแต่เ� �อ

EPISODE 33 : มันจะเกินไปแล้วนะ “Affection is when you see someone’s strengths; love is when you accept someone’s flaws.” -One Day- (ความผูกพันเกิดขึ้นเมื่อคุณมองเห็นความแข็งแกร่งของคนบางคน แต่ความรัก เกินขึ้นเมื่อคุณยอมรับข้อบกพร่องของคนบางคน)

กรธและเข้าใจสิ่งที่พระนางกระทำ “ตื่นแล้วเพคะไทเฮา บ่าวพึ่งให้คนนำยาไปให้” “อืม เฮ้อเยว่เล่อหนอเยว่เล่อ หลงเอ๋อร์ข้านี่ก็เกินไปรู้ทั้งรู้ว่านางรักจนหัวปักหัวปำยังปฏิเสธนางครั้งแล้วครั้งเล่า เฮ้อ” มือยกชาขึ้นจิบ ก่อนจะส่ายพระพักตร์ช้า ๆ ความรักในวังหลังแห่งนี้ผ ู้ใดมีรักผู้นั้นย่อมมีทุกข์ ไม่รู้ว่าการที่นางส่งเยว่เล่อไปปรนนิบัติบุตรชายคนเล็กจะทำให้เรื่องมันวุ่นวายเช่นนี้

**คิดถึงไหมคะ** เธอพิมพ์แล้วก็ลบ ไม่กล้าถามเค้าหรอก สาวสวยที่ไม่เคยมั่นใจในเรื่องแบบนี้รีบลบข้อความออก แล้วพิมพ์ถามไปใหม่ **งานยุ่งไหมคะ** เธอถอนหายใจออกมา ทำไมไม่กล้าถามเค้า เธอคิดถึงเค้าแล้ว กว่าจะเย็นทำไมถึงอยากเห็นหน้าเค้าขนาดนี้ อาการแบบนี้เรียกว่าตกหลุมรักใช่ไหม

“ไม่รีบ ข้ารู้ว่ามันข้ามขั้นเกินไปหน่อย ฉากบอกรักควรผ่านเรื่องราวที่สองคนเผชิญร่วมกันมาก่อน ถึงจะทำให้คำว่ารักหวานเชื่อม” “รักหรือ ข้า…ข้าไม่แน่ใจ ข้าไม่แน่ใจว่าข้าจะรักท่านได้หรือไม่ หรือข้าควรทำอย่างไรต่อจากนี้”

แม้เส้นทางข้างหน้าจะยังคงมีอุปสรรค แต่โรเซ่รู้แล้วว่าตราบใดที่เธอมีความมั่นใจและความรักในสิ่งที่ทำ ไม่มีอะไรที่เธอจะเอาชนะไม่ได้ และที่สำคัญ เธอเรียนรู้แล้วว่าความสุขไม่ได้ขึ้นอยู่กับสิ่งที่เราเสียไป แต่อยู่ที่เราจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร เพื่อทำให้ทุกวันเป็นวันที่มีคว ามหมาย