เจ้าชาย Novels & Stories

"ผู้ชายตัวสูง" เรียวคิ้วขมวดขึ้นนึกไม่ออกว่าเป็นใคร บุคคลสุดท้ายที่อยู่ด้วยก็คือปวีร์ รายนั้นคงไม่ใจดีอุ้มเธอส่งหมอแน่นอน ก่อนจะนึกเอาเองว่าต้องเป็นลุงปุริมพ่อเลี้ยงของตัวเอง เพราะมีบุคลิกและรูปร่างไม่ต่างจากลูกชายเสียเท่าไหร่ แค่ปวีร์ตัวสูงและหนากว่าเล็กน้อย "อาห ารเที่ยงจะมีเจ้าหน้าที่เอาเข้ามาให้”

ตัวละครหลัก - ชีคอาคิม บินอาเมียร์คาน อาลอัปซาล (อาคิม) : เจ้าชายลำดับที่ 6 แห่งราชวงศ์อัปซาล ณ สหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ เจ้าผู้ครองนครรัฐราสอัลไคมาห์ - โชติรส บาคีร์ (โช) : ลูกครึ่งไทย-อาหรับ ลูกนอกสมรสของประธานสภาปิโตรเลียมแห่งสหรัฐอาหรับเอมิเรสต์

“จัดงานเลี้ยงใหญ่โตโอ่อ่าซะขนาดนี้ ไอ้แก่นั่นคงภูมิใจในตัวหลานชายไม่เบา เรือลำนี้ก็หรูหราไม่ใช่เล่น บางทีถ้าคูฮาร์มีกำไรจากการค้าน้ำมันเพิ่มขึ้นจากเดิมอีกนิด ข้าอาจซื้อเรืออย่างนี้เพิ่มอีกซักลำ ท่านตาเห็นว่ายังไง” เจ้าชายฮัฟดีนในชุดเสื้อคลุมกำมะหยี่คอปิดสีเล ือดนกตัวยาว ติดเครื่องราชย์ประจำองค์รัชทายาท เอียงพระพักตร์เข้ามากระซิบข้างๆ หูชีคอาร์มา แต่อีกฝ่ายกลับชักสีหน้าเบื่อหน่ายอย่างเห็นเป็นเรื่องไร้สาระ

ไม่สิ ดูจากสีหน้าซื่อบื้อนั่นแล้วคงไม่เข้าใจจริงๆ นั่นแหละ ลิเวียทอดถอนใจก่อนบอก “ดูจากสีหน้าของเจ้าคงไม่เข้าใจจริงๆ เหตุผลคือ...เจ้าชายเป็นโอเมก้า ต่อให้เจ้ากับเจ้าชายเป็นสหายสมัยเด็ก แต่หากว่าด้วยความเหมาะสม การที่เจ้าเข้าออกวังซินธาแบบตามใจชอบเช่นนั้นจะทำให้ชื่อเสียงของ เจ้าชายเสียหายเอาได้น่ะ”

" อ่าาาาส์...ยังไม่จบแค่นี้นะเจ้าชาย...ชั้นก็รักนายเจ้าชายของฉัน" end.

่าหล่อนทำสิ่งนี้ด้วยตนเอง แกร๊ก. เสียงดานประตูถูกดันให้เปิดออกทำให้ผู้เป็นเจ้าสาวสะดุ้งขึ้นเล็กน้อย แต่ก็พยายามรักษากิริยาให้คงความเป็นกุลสตรีทุกกระเบียดนิ้ว ด้วยผู้ที่เป็นสามีนี้ท่านหาใช่คนไร้ยศศักดิ์ ทว่าท่านเป็นถึง ‘พระยาสรเดชมนตรี’ ข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ หาก แต่ว่าท่านนั้นไม่ได้ชราตามอายุและบรรดาศักดิ์เลย ท่านยังดูอาจองสมชายและดูหนุ่มแน่นอยู่มากหากจะเทียบกับชายวัยไล่เลี่ย

เขาพยักหน้าอย่างเข้าใจและสั่งคนของตัวเองให้จัดการอย่างที่เคยทำมา "ไปกันเถอะ ไปช้าก็ช่วยโทษตัวเองด้วยละเจ้าชาย" "รู้น่า" ตลอดทางเดิมที่ขนาบข้างไปด้วยกลุ่มลูกน้องของพวกเขาทั้งคู่ ทุกคนก้มหัวเคารพให้แก่เขาอย่างพร้อมเพรียง เจ้าชายลำดับที่ 2 แห่งราชวงศ์อิตาลี ทุกคนต่างรู้จักเขา เพียงแค่ในนาม เจ้าชายแห่ง จิโอวานนี่ เพียงเท่านั้น

“ข้ามีนิทานจะเล่าให้ฟัง เป็นเรื่องเกี่ยวกับเจ้าชายอาภัพแห่งแคว้นลั่ว” เขาเงยหน้าขึ้นมองนาง จากนั้นเขาก็เริ่มล่าให้นางฟังอย่างช้าๆ สีหน้าของเจิ้งอี้เหยียนแฝงไว้ด้วยความรู้สึกอาลัยถึงคนที่จากไป

"ได้ครับนายห้ว" ยักษ์เป็นลูกน้องมือขวาของนายหัวปฐวี เขาเป็นชายหนุ่มหน้าตาดี บุคลิกดิบเถื่อนเหมือนโจรใต้ รูปร่างสูงใหญ่ ผิวคล้ำจนเกือบดำ ไว้หนวดไว้เครารุงรังไม่ต่างกับมหาโจร คนงานทุกคนล้วนเกรงอกเกรงใจรองลงมาจากเจ้านายเลยทีเดียว

อีกอย่าง แม้ว่าเขาจะถูกแต่งตั้งเป็นอ๋องแล้ว การเรียกเขาว่าองค์ชายก็ไม่ถือว่ามีความผิด เขาเป็นท่านอ๋อง แต่ก็ยังเป็นองค์ชายหก! ตราบใดที่จักรพรรดิเหวินยังดำรงตำแหน่งฮ่องเต้ ไม่ว่าเป็นใครก็เรียกเขาว่า ‘องค์ชายหก’ ได้โดยไม่ผิดต่อกฎหมาย