Novel & Cerita เป็นเพียงวาฬน้อยเกยตื้นริมชายหาดเพื่อมาตามหาป่าป๊า

เขาก็ไม่อยากเห็นลูกเจ็บอีก ถ้าอกหักทั้งที่อยู่ในสภาพนี้ มันคงไม่ต่างจากหมาขี้เรื้อนที่นอนอยู่ข้างถนน “พ่อตั้งใจมาหาฉันเหรอ” “มาตัดปอ กะว่าจะมากินข้าวกับเอ็ง ตอนบ่ายจะชวนไอ้พจน์มันไปหาปลาด้วย” นาของแดงน้อยติดกับลำน้ำปาวก็จริง แต่ริมฝั่งทางโน้นลาดชันมากกว่าและน้ำในลำน ้ำปาวเริ่มเอ่อเข้ามาท่วมข้าวที่หว่านไว้แล้ว ถึงนาของดำน้ำจะเอ่อเข้ามาเหมือนกันแต่ทางนี้ก็ไม่มีข้าว จึงเหมาะแก่การหาปลามากกว่า ที่สำคัญเรือไม้กับยอขนาดใหญ่ที่เขายกให้ลูกชายคนโตแล้วก็อยู่ทางนี้ เล่จึงต้องมาอาศัยเรือทางฝั่งนี้

เขาหันมองรอบกาย เห็นชาวบ้านและเด็กๆกำลังหาหอยหาปูอยู่ตามชายหาด ดูเหมือนจะเป็นเกาะที่มีคนอาศัยอยู่ไม่น้อย “อ้าว! ถ้าเอ็งไม่รู้แล้วใครจะรู้วะ ..หรือว่าเมาจนจำอะไรไม่ได้ เสื้อผ้งเสื้อผ้าก็ไม่ใส่”

ซูหว่านตอบตามความจริง "เขาบอกว่าอยากพบกั่วกัว..." กั่วกัวอยู่ด้านข้าง ได้ยินว่าป่าปี๊มาหา ก็รีบยื่นหน้าเข้ามาใกล้ "น้าเล็ก ป่าปี๊หนูอยู่ไหนคะ"

เมื่อได้ภารกิจก็ไปบันทึกที่พนักงานบริการ จากนั้นออกเดินทางด้วยจักรยานยนต์คู่ใจมุ่งไปสู่พื้นที่ล่าชายหาดทะเล เมื่อไปถึงก็ขื่นชมทิวทัศน์ที่สวยงามก่อนครู่หนึ่ง ชายหาดที่นี่ดูสงบมาก จระเข้ยักษ์ก็ไม่มีมาอาบแดด ตามข้อมูลบอกว่าที่นี่เป็นถิ่นของฉลาม จระเข้ยักษ์จึงไม่มาก้าว ก่าย แต่ฉลามมันตัวใหญ่นี่นา มันน่าจะอยู่น้ำลึก

เพลงผ้ามองออกไปยังเส้นขอบฟ้า น้ำทะเลสะท้อนแสงแดดยามบ่ายเป็นประกายระยิบระยับ เธอมองเกาะเล็ก ๆ ที่กำลังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ อย่างสงสัย "เราจะไปที่นั่นเหรอคะ?" เธอเอ่ยถามเสียงเบา พลางหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

อบอุ่นไม่สนเสียงโวยวายของซาน เปิดฝากระป๋อง ยกขึ้นกระดก และเอี้ยวตัวกลับไปชมวิวทะเลเหมือนเดิม ขณะนี้พวกเขากำลังเดินทางไปยังเกาะขนาดเล็ก เพื่อไปดำน้ำดูปะการังและสัตว์ทะเลตรงจุดที่เขาว่ากันว่าสวยที่สุดในย่านนี้ แถมเมื่อเช้ายังมีข่าวชาวประมงหลายคนเจอฝูงปลาโลมาว่ายอยู่แ ถวๆ ทางที่จะไปเกาะด้วย หากโชคดีจริง พวกเขาคงจะได้เจอ

สัตว์ตัวเล็กขนสีขาวดวงตาสีฟ้าน้ำทะเล จ้องมองเด็กหญิงที่สีของดวงตาคล้ายมันอย่างนึกชอบใจ มันออกเดินทางท่องเที่ยวไปมาหลายแคว้น เพื่อค้นหาเจ้านายในชาติก่อน จนกระทั่งแอบลงเรือมาที่เกาะแห่งนี้

ร่างบางบ่นพึมพำเดินหาคนตัวโตไปทั่วทั้งบ้านแต่ก็พบเพียงความเงียบและความว่างเปล่า สองเท้าเปล่าเดินเหยียบย้ำไปบนเม็ดทรายสีขาวละเอียดตรงไปยังชายหาดหน้าบ้านพัก พร้อมสอดส่ายสายตามองหาเจ้าของร่างสูง ริมฝีปากเล็กบ่นอุบคาดโทษเขาไปตลอดทาง จนกระทั้งได้พบกับคนที่เธอเดินตามหานั่ง หลังพิงต้นไม้อยู่ริมชายหาดด้วยใบหน้าเคร่งขรึมเหมือนครุ่นคิดอะไรในใจ ทำให้คนที่ตั้งใจจะต่อว่าเขาในตอนแรกเปลี่ยนความคิดไปในทันที

แอรอนกัดฟันพูดก่อนจะรั้งตัวมินตราจะพาเดินออกไปจากตรงนี้ โดยจุดหมายก็คงไม่พ้นชายหาดที่เด็ก ๆ กำลังเล่นก่อกองทรายกันอยู่ “คนไหนล่ะ? ข้าง ๆ คุณหรือข้าง ๆ ผม”

ริมทะเล เช้าวันต่อมา เอกตื่นแต่เช้าและออกมาเดินเล่นที่ชายหาดคนเดียว มองดูคลื่นซัดเข้าหาฝั่งด้วยใจที่พะว้าพะวัง อยากชวนฝนมาด้วยแทบขาดใจ แต่ก็ไม่อยากไปรบกวนเวลาพักผ่อนของเธอ แค่คิดว่าเธอยังหลับสบายอยู่บนเตียง เขาก็รู้สึกอบอุ่นในหัวใจ ทันใดนั้น เสียงแหลมที่คุ้นเคยก็ดั งขึ้นจากด้านหลัง "ทำไมไม่ปลุกกันเลย! จะออกมาเดินเล่นคนเดียวได้ไง!"