เพียงรักนี้ชั่วข้ามคืน Novels & Stories

ขณะที่เธอนอนซมอยู่บนเตียงเหมือนคนป่วยไข้ ไม่อยากน้ำไม่อยากอาหาร ตรอมใจกับสามีก็มีเมสเสจส่งเข้ามาในแอปพลิเคชันที่เธอเปิดเป็นสาธารณะอยู่ คนส่งก็คนเดิมซึ่งเคยบล็อกไปแล้วแต่มันก็ยังสร้างแอ็กเคานต์ผีมาตามรังควานเธออยู่ดี นางฟ้าสีเทา:คุณรามเขาไม่ได้รักแก เขามีคนรั กอยู่แล้ว อีกไม่นานคนรักของเขาก็จะกลับมา ถึงตอนนั้นแกจะโดนเฉดหัวทิ้ง [สติกเกอร์แมวทำหน้ายิ้มเยาะ]

ไม่ต้องรักจนชั่วนิรันดร์ ตราบที่ฉันนั้นยังหายใจ ขอให้เหมือนเดิม ขอให้เหมือนเดิม ขอแค่รักคำเดียวเท่านั้น หมายถึงฉันคนเดียวเท่านี้ อยากจะฟังอีกทีว่าเธอรักฉัน ไม่ต้องรักเท่าฟ้า แต่ขอให้รักเท่าเดิม ไม่ต้องมีเพิ่มเติม แต่รักไม่น้อยลงไป ไม่ต้องรักจนชั่วนิรันดร์ ตราบที่ฉันนั้น ยังหายใจ

กรรู้เรื่องนี้ดี "กูไม่มีวันยอมแต่งงานหรือว่าหมั้นหมายกับผู้หญิงคนนั้นเด็ดขาด เพราะคนที่กูรักคือขึ้นฉ่าย ต่อให้พ่อจะไม่ยอมแต่ต่อจากนี้จะไม่มีใครสามารถบังคับชีวิตกูได้อีก!"

'ที่รัก' เขาเรียกเธอแบบนี้ตลอดทั้งคืน ตอนนี้ได้รู้จักเธอมากขึ้น สวยงามไร้ที่ติ แล้วเขายังเป็นคนแรกของเธออีก เอเดรียนคงต้องคิดทบทวนเรื่องความรับผิดชอบต่อเธอเสียใหม่ ทบทวนเรื่องกักตัวเธอ ไม่ใช่สองหรือสามวันแล้ว แต่ควรขยายเวลาไปไม่มีกำหนดดีที่สุด เสียงครางกระหึ่มป ระสานเสียงหวานยาวนาน หลังกายใหญ่กระตุกเชื้อรักใส่เธอ เขาก็ตื่นตัวอีกไม่รู้จักอิ่ม โรสถูกอ้อนขอ และเธอก็ปรารถนามันเสียด้วย ไม่น่าเชื่อว่าเขาทำให้เธอหลงใหลในเซ็กซ์ได้เพียงข้ามคืน จริงๆ เกือบจะข้ามวันด้วย ถ้านาฬิกาตรงเวลานี่ก็บ่ายสามโมงของอีกวันแล้ว

ขอให้ความรัก ดีกว่าที่ฝัน ไม่มีเปลี่ยนผัน รักกันหมดหัวใจ ขอให้เธอนั้น ได้คู่เคียงกันตลอดไป ถึงแม้ฉันยังไม่เปลี่ยนใจ และรักได้เพียงแต่เธออยู่เหมือนเดิม..... เพลง คำยินดี/clear จู่ๆ เพลงที่เขาเปิดฟังค้างไว้เมื่อคืนดังขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัวและเพลงมันก็ทำให้เขาดิ่งกว่าเดิมเสีย อีก

รักมากเพียงไหน กำหนดวัดได้ เท่าดวงใจฉัน อย่าเพียรถาม ว่าฉันรัก เธอนานเท่าใด ฉันตอบไม่ได้ ว่าฉันรัก ชั่วกาลนิรันด์ เพราะชีวิตฉัน คงไม่ยืนยาวไปถึงป่านนั้น รู้แต่เพียงฉัน หมดสิ้นรักเธอ เมื่อฉันหมดลม (เพลง จงรัก / คำร้อง จงรัก จันทร์คณา)

จของเธอไว้ แม้คืนนี้จะดูมืดมน แต่ความรักของพวกเขากลับส่องสว่างยิ่งกว่าดาวดวงไหนบนฟ้า อริญรดาเริ่มเขียนข้อความสุดท้ายลงในสมุดบันทึก “บันทึกตอนที่ 70... วันนี้ขวัญใจก้าวเดินครั้งแรก และเป็นวันที่เราได้รู้ว่าชีวิตนั้นช่างเปราะบาง แต่ในความเปราะบางนั้นกลับมีความงดงามที่ป ระเมินค่าไม่ได้ ต่อให้ต้องเสียน้ำตาไปเท่าไหร่ แต่ถ้าวันหนึ่งเราต้องจากกัน สิ่งเดียวที่จะคงอยู่ตลอดไปคือ ‘ความรัก’ ที่เราได้มอบให้แก่กันและกัน... หลับให้สบายนะที่รัก เพราะความรักของเราจะเป็นนิรันดร์”

มือบางแตะลงที่ปากของเขา “ไม่ต้องพูดอะไรนะคะ ไม่ต้องขอโทษ ไม่ต้องเสียใจ ฉันเข้าใจคุณทุกอย่าง เริ่มต้นใหม่นะคะคุณพฤกษ์” “ผมรักคุณนะพาย” “เก็บความรักของคุณไว้ให้คนที่คู่ควรเถอะค่ะ เรากลับกันเถอะนะคะ ดึกมากแล้ว”

เธอท้องในวันที่เราทั้งสองจบความสัมพันธ์ลับ ๆ ความลับไม่เคยมีในโลก

ธาดาเปลี่ยนท่านอนจากคร่อมทับร่างบางเป็นนอนตะแคงข้าง ๆ พร้อมกับโอบกอดเธอไว้หลวม ๆ เขาไม่ต้องการให้ปรางเข้าใจเขาผิดเช่นนี้เลย หัวใจเต้นแรงถูกบีบแน่นพร้อมจะแตกสลายคล้ายกับถูกระเบิด ริมฝีปากร้อนชื้นจรดจูบที่กระหม่อมบางของคนในอ้อมกอด "ผมรักปราง และจะรักปรางคนเดียว แม้วันเวลาข ้างหน้าจะมีปรางอยู่ข้างกายหรือไม่ก็ตาม"