Novel & Cerita เพื่อนบ้าน

สาวคนนั้นจ้องฉันตาเขม็งคือจ้องแบบกดดันว่ายังไงฉันก็จะต้องตอบคำถามของเจ้าตัวให้ได้น่ะ “อะเอ่อ..” ฉันได้แต่อึกอักถ้าบอกว่าเป็นเพื่อนแต่อายุของเราสองคนก็ต่างกันและถ้าบอกไปก็เดี๋ยวก็ต้องโดนจี้ถามอีกว่าเป็นเพื่อนกันตั้งแต่ตอนไหนอะไรยังไงอีกแล้วแบบนี้ควรจะตอบไปว่าอะไรดีเน ี่ย เพื่อนบ้าน ตอบเพื่อนบ้านไปก่อนแล้วกัน

ขณะที่เดินผ่านถนนเส้นนี้ จิตใจของฉันรู้สึกแตกต่างจากก่อนหน้านี้ และในขณะที่ใกล้จะถึงบ้าน เพื่อนบ้านใหม่ก็ย้ายเข้ามา "สวัสดีครับ พี่สาว ผมเป็นเพื่อนบ้านใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามา ไม่ทราบว่าจะมีโอกาสขอเบอร์โทรหรือข้อมูลติดต่อของพี่สาวได้ไหมครับ?"

ชายหนุ่มถามเสียงเว้าวอน “ใครทิ้งใครกันแน่ โอ๊ย! ช่างเถอะ เอาเป็นว่าต่างคนต่างอยู่แล้วกัน เรายังเป็นเพื่อนบ้านกันได้” “แต่พี่ไม่อยากเป็นเพื่อนบ้านกับรจแล้วนี่” รจนาถอนหายใจพรืด อะไรวะ ขนาดสถานะเพื่อนบ้านเขาก็ไม่อยากให้ งกอะไรขนาดนั้น

นัตตี้ “แต่ที่ฉันสังเกต เหมือนเพิ่งจะสร้างเสร็จใหม่ๆ เพื่อนบ้านแกเลยยังน้อยอยู่มั้ง” “ถ้าเพื่อนบ้านหล่อ บอกต่อด้วยน๊า”

"สวัสดีค่ะฉันชื่อผึ้งนะคะ ส่วนนี่สามีฉันชื่ออาร์มค่ะ เป็นเพื่อนบ้านใหม่ค่ะ" "สวัสดีค่ะ ฉันชื่ออัญญาค่ะ เรียกว่าญาเฉยๆ ก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ" อัญญาทักทายเพื่อนบ้านใหม่ด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร

วันนี้ประตูของเพื่อนบ้านเปิดอ้าอยู่ เจ้าของบ้านกำลังรับอาหารดิลิเวอรี อย่างไรก็เพื่อนบ้านกัน ในเวลาปกติไม่รบกวน ทว่าในเมื่อบังเอิญเจอแล้ว เซ่าเยว่จึงเตรียมผงกศีรษะเพื่อทักทายสักหน่อย

“ถอยด้วยพวกข้าจะกลับแล้ว อย่ามาขวางทางเดี๋ยววัวข้าตกใจแล้วมันเกิดทำร้ายท่านขึ้นมาข้าไม่รับผิดชอบหรอกนะ” หญิงชราที่อยากได้เฉิงคุณเป็นลูกเขยตามคำยุยงของเพื่อนบ้านแต่นางกลับไม่รู้ว่าเขาคือหยางเฉิงคุณ เพื่อนบ้านได้แต่สะกิดแล้วสะกิดอีก แต่นางก็มิวายด่ากราดด้วยความโมโห จน กระทั่งเฉิงคุณกลับไปแล้วนางถึงได้มีเวลามาสนใจเพื่อนบ้านของตัวเอง

ตัดและทำคีโมมาเป็นอย่างดี เขาพยายามตีสนิทเพื่อนบ้านและฝากให้เพื่อนบ้านช่วยแวะเวียนไปเยี่ยมและฝากของให้คนโปรดอยู่เป็นประจำ จนทำให้คนโปรดและเพื่อนบ้านมีความสนิทสนมกันขึ้นมาจริง ๆ คนโปรด “แม่คะ เดี๋ยวโปรดไปบ้านพี่รินแป๊บนะคะ” “ท้องแก่ขนาดนี้แล้วยังจะเดินไปไหน หื้อ”

ปอร์เช่ถามต่อ เมื่ออาทิตย์ที่แล้วที่เขาโกรธมิลิน แต่เขาก็สังเกตว่าเพื่อนของเขามามหาลัยเอง แฟนของเพื่อนไม่ได้มาส่ง “บ้านอยู่ห่างกันไง” มินนี่ช่วยปรามปอร์เช่ เพราะเธอกลัวว่าเพื่อนจะมีปัญหากันอีกทั้งที่เพิ่งกลับมาคืนดีกัน “รู้ได้ไง”

เมื่อทั้งสองเกิดพลาดท่าเสียทีเกินเลยมากกว่าคำว่าเพื่อน "ซุน อย่างี่เง่า ถ้าเป็นเรื่องที่กูพูดเมื่อคืนกูขอโทษ คือกูไม่ได้จะหมายความแบบนั้น...คือกู..." "คืออะไร คือมึงอายว่างั้น มึงอายที่นอนกับคนแบบกูใช่ป่ะ?"