เพื่อนบ้าน Novels & Stories

นอกจากครอบครัวและเพื่อน ๆ ยังมีเพื่อนบ้านหลายคนที่เข้ามาคอมเมนต์ บ้านที่ฉันอยู่ตอนนี้เป็นบ้านที่ซื้อก่อนแต่งงาน ฉันอยู่ที่นี่มาหลายปีแล้ว และรู้จักกับเพื่อนบ้านมากมาย

ซังหนี่เพียงย้อนถาม “ไม่มีอะไร แค่รู้สึกว่า...เราก็เป็นเพื่อนบ้านกัน เลยอยากจะเป็นเพื่อนกับคุณน่ะ”

“โครม!” “โอ้ย ออกมาคุยกันก่อนสิ เฮ้อ! ไอ้เพื่อนบ้านี่ไม่ฟังกันบ้างเลย ” ชาริณีตะเบ็งเสียงอย่างหัวเสีย

“รู้ค่ะ เห็นติดป้ายประกาศให้เช่าหลายหลัง แต่ก็มีคนเช่านะคะ หยามีเพื่อนบ้าน” “เชื่อเถอะเพื่อนบ้านแถวนี้ไม่ค่อยเฟรนลี่เท่าไหร่ เป็นนักธุรกิจทั้งนั้นต่างคนต่างอยู่” “ท่านชินแล้วสินะคะ”

“ค่ะไม่เป็นไรหนูเฝ้าบ้านได้” “น้าขอให้ป้าจูเพื่อนบ้านมาอยู่เป็นเพื่อนแล้ว อีกเดี๋ยวคงมา” “คุณน้ารีบไปเถอะค่ะ คนเจ็บสำคัญกว่า หนูอยู่ได้จริงๆ ไม่ต้องกังวลนะคะ”

ริมฝีปากบางแนบจูบลงแก้มลูกชายเบาๆ ก๊อกแก๊กๆๆ เสียงดังมาจากบ้านข้างๆ ที่อยู่ติดกัน "มีคนมาเช่าบ้านหลังข้างๆ แล้วเหรอ" บ้านเดิมแม่เธอไม่ได้เปลี่ยวแถมเพื่อนบ้านก็พอจะรู้จักกัน แต่บ้านหลังข้างๆ เจ้าของบ้านปล่อยไว้ให้คนเช่า สโรชานึกดีใจถ้ามีเพื่อนบ้านก็ดีน่ะสิ

ริมฝีปากบางแนบจูบลงแก้มลูกชายเบาๆ ก๊อกแก๊กๆๆ เสียงดังมาจากบ้านข้างๆ ที่อยู่ติดกัน "มีคนมาเช่าบ้านหลังข้างๆ แล้วเหรอ" บ้านเดิมแม่เธอไม่ได้เปลี่ยวแถมเพื่อนบ้านก็พอจะรู้จักกัน แต่บ้านหลังข้างๆ เจ้าของบ้านปล่อยไว้ให้คนเช่า สโรชานึกดีใจถ้ามีเพื่อนบ้านก็ดีน่ะสิ

ผมไม่ต้องการพูดคุยสิ่งใดมากนัก อารมณ์เริ่มหม่นหมองลง แต่โนอาดูจะไม่เข้าใจนัยที่ซ่อนอยู่ เด็กน้อยยังคงพูดต่อไป "เขาชื่อกันเนอร์ครับ แล้วเขาเป็นเพื่อนบ้านใหม่ ครอบครัวเขาเพิ่งย้ายมาเมื่ออาทิตย์ก่อนนี่เอง"

พิมมาดาถามพึมพำ น้ำเสียงยังคงสั่นเครือเล็กน้อย “มีครับอยู่ใกล้ ๆ นี้เอง แต่ผมไม่ค่อยได้อยู่หรอก...” ฉลามตอบก่อนจะกระชับมือบางของเธอไว้แน่น ก่อนจะบีบเบา ๆ เพื่อให้กำลังใจ พิมมาดาไม่เคยรู้เลยว่าเด็กหนุ่มรุ่นน้องคนนี้จะมีที่พักเป็นส่วนตัวในย่านหรูแบบนี้ด้วย

“ถอยด้วยพวกข้าจะกลับแล้ว อย่ามาขวางทางเดี๋ยววัวข้าตกใจแล้วมันเกิดทำร้ายท่านขึ้นมาข้าไม่รับผิดชอบหรอกนะ” หญิงชราที่อยากได้เฉิงคุณเป็นลูกเขยตามคำยุยงของเพื่อนบ้านแต่นางกลับไม่รู้ว่าเขาคือหยางเฉิงคุณ เพื่อนบ้านได้แต่สะกิดแล้วสะกิดอีก แต่นางก็มิวายด่ากราดด้วยความโมโห จน กระทั่งเฉิงคุณกลับไปแล้วนางถึงได้มีเวลามาสนใจเพื่อนบ้านของตัวเอง