Novel & Cerita เพื่อนบ้าน

ก ไหนจะใกล้มีลูกคนแรกแล้วด้วย อันที่จริงตัวผมโสดแต่ใจผมไม่ได้โสดเหมือนตัวหรอกครับ ผมเองก็มีคนที่ชอบซึ่งเรียกว่าแอบชอบก็คงไม่ผิด และเธอคนนั้นก็ไม่ใช่ใครอื่น เพื่อนสนิทของน้องสาวผมเอง อ้อ…ลืมบอกไปว่าเธอชื่อกรดาหรือน้องดาครับ เพราะแอบชอบเพื่อนน้องสาว ทำให้ผมหักห้ามใจ ไม่พร ากผู้เยาว์ เดี๋ยวคุกจะถามหา

ปากมันว่าไม่โกรธแต่หน้าไม่ใช่เลย แล้วมึงจะย้ำว่าเพื่อนทำไม อันนั้นกูก็รู้อยู่แล้ว “อือ นั่นดิ แล้วเป็นไรเนี่ย” ถามมันต่อ จับหน้ามันให้หันมามอง ก็หน้าแม่งบอกว่ามันต้องมีอะไรแหง

“เจ้ากำลังโกหก หากเจ้าอยากมีเพื่อนบ้านจริง บ้านที่อยู่รอบจวนของเจ้าคงมีคนอาศัยอยู่ไปนานแล้ว” “ข้าหมายถึงเพื่อนบ้านอย่างเจ้า” “แต่แม่ข้าไม่ชอบเจ้า” “วันนี้ไม่ชอบ วันหน้าอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้ หรือว่าเจ้าก็ไม่ชอบข้าด้วย”

มายน์เกิดไอเดียขึ้นมากะทันหัน… จู่ๆ ก็นึกอยากทำหน้าที่เพื่อนที่ดีให้กับยุทธ ไหนๆ ก็อุตส่าห์เดินทางมาจนถึงบ้านลุงครามแล้ว เห็นแกอยู่คนเดียวคงเหงา มาอยู่เป็นเพื่อนคุยสักพักก็ยังดี

"เออ แค่เพื่อน" "ถ้างั้น... วันนี้ขิมจะไปนั่งดูใหญ่ซ้อมบอลนะ เพื่อนกันไปดูเพื่อนซ้อม คงไม่เป็นไรมั้ง" "ไม่อยากให้ไป" ใหญ่ปฏิเสธ

คนเป็นพี่พูดออกไปตามตรง “เขาเป็นพี่ชายซิกก้า แล้วก็เป็นญาติห่าง ๆ ของนิดด้วยค่ะ ถ้าให้พูดถึงความไว้ใจก็ถือว่าเป็นคนที่ไว้ใจได้คนหนึ่งเลยค่ะ” ขนิษฐาพูดขึ้นบ้างเมื่อพบว่าพ่อของเพื่อนยังไม่รู้จักกับเซนนิก้ามากกว่าที่รู้

คมน์ตะโกนเสียงดังออกมาจากรถ ทำท่าตะเบ๊ะให้อดีตนายพลผู้เป็นเพื่อนรัก “ไอ้คมน์... จะมาทำไมไม่บอกกูก่อนวะ” เจ้าของบ้านตะโกนถามด้วยน้ำเสียงบ่งบอกถึงความสนิทสนม สีหน้าดีใจที่ได้เจอเพื่อนรัก “ถ้าบอกล่วงหน้าแล้วมันจะเซอร์ไพร์หรือวะไอ้เกลอ”

) ถ้อยคำกระแหนะกระแหนทำเอาใบบัวหัวเราะพรืด เข้าใจที่เพื่อนวีนเหวี่ยงเพราะเธอก็ผิดจริงที่นัดเพื่อนเอาไว้แล้วทิ้งให้อีกฝ่ายรอนานเกือบชั่วโมง หากเป็นเธอที่โดนลืมแบบนี้ก็คงหัวเสียไม่ต่างกัน "กราบขออภัยเจ้าค่ะคุณน้ำค้าง คุณเพื่อนบังเกิดเกล้า! อยู่ไหนเจ้าคะ กลับบ้านไปแล้วหรือยั ง"

พอกลับมาที่ห้อง สองสามวันที่ผ่านมาลู่ลู่จะนอนรอผมอยู่บนเตียงเสมอ พอเตียงมันว่างเปล่ากะทันหันแบบนี้ ใจผมมันก็เลยพลอยวูบวาบไปด้วย พอนอนอยู่บนเตียง ใจคอรู้สึกกระวนกระวายบอกไม่ถูก และในตอนนั้นเอง เสียงกริ่งหน้าบ้านของผมก็ดังขึ้น ผมลุกไปเปิดประตู เห็นคุณน้าเพื่อนบ้านยืนอยู่ข้างนอก

พลางก้มหน้าสลดเมื่อถูกคนข้างๆรู้ทัน " ไม่ใช่สักหน่อย " " กับเพื่อนสินะ " แล้วเงยหน้าขึ้นมาใหม่ อ้าปากเหวอ นึกไม่ถึงสปอร์ตจะรู้ " อีกแล้ว!" " มีอะไรบ้างเกี่ยวกับขิม แล้วพี่ไม่รู้ "