เพื่อนบ้าน Novels & Stories

“ไม่รู้จะว่างหรือเปล่านะ เพราะปั้นก็รู้วันเสาร์พราวก็กลับบ้าน” “ไปด้วยกันเถอะ เพราะโครงการที่ไปดู ไม่ไกลจากบ้านของพราวหรอก” “ปั้นไม่มีคนอื่นจะให้ไปเป็นเพื่อนเหรอ” พราวถามน้ำเสียงจริงจัง

‘อ๋อ ลูกแม่บ้านที่มาช่วยทำงานบ้านอะนะ’ “อืม” พอได้ฟังคำพูดของเพื่อนที่ย้ำสถานะ ทำให้ผมยิ่งได้คิดว่าผมไม่เคยให้เกียรติมะลิเลย ‘มีอะไร’

เพราะสายตาที่กำลังมองมานั่นเต็มไปด้วยความหมายและความอยากรู้ “รู้จักกัน?” “เพื่อนบ้าน” ธามตอบสั้นๆ ไม่ได้คิดจะปิดบังเพราะไม่มีความจำเป็นอะไร เตชินทร์เลิกคิ้วเล็กน้อยพรางคิดตาม “บ้านร้างข้างๆ น่ะเหรอ”

"แค่เพื่อนบ้านที่ดีต่อกันเหรอ ไม่ใช่อย่างอื่นด้วย" "อย่างอื่นคืออะไรคะ" "แล้วแต่เธอจะคิดสิ" "นาราไม่คิดแบบนั้นกับพี่เดลหรอกค่ะ" "แล้วถ้าเขาคิดกับเธอล่ะ" "พี่เดลเขาไม่คิดเกินเลยกับนาราหรอกค่ะ นอกจากเพื่อนบ้านที่ดีต่อกัน"

“ตัวบ้านใหญ่กว่าที่จันทร์คิดเอาไว้เยอะเลยค่ะ พื้นที่รอบบ้านก็กว้างมาก จันทร์ชอบทั้งบ้านและบรรยากาศ ว่าแต่เพื่อนบ้านเป็นยังไงบ้างคะ” “เจ้าของบ้านบอกว่า คนแถวนี้อัธยาศัยดีมากทีเดียว มีอะไรก็มักช่วยเหลือกันอยู่เสมอ ไม่มีเรื่องโจรขโมย หรือถ้ามีเหตุอะไรเกิดขึ้นแค่ตะโกนดั งๆ พวกเขาก็จะรีบออกมาช่วยเราแล้ว นี่ก็ได้บ้านข้างเรือนเคียงคอยดูแลสอดส่องให้นะ”

คำว่าไม่ใช่เมียสักหน่อยเนี่ยแหละมันทำให้ฉันน้ำตาแตก “เออ...กูไม่ใช่เมีย...แต่กูเป็นเพื่อนที่มึงเคยบอกว่ารักมาก แต่เมื่อวานมึงก็ลืมวันเกิดกู กูรอจะไปกินข้าวกับพวกมึงยันเที่ยงคืน แต่พวกมึงก็ลืมกูไง กูก็จะบอกมึงแค่นี้แล้ว ต่อไปนี้มึงก็อยู่ส่วนมึงกูก็อยู่ส่วนกูไปแล้วก ัน มึงจะไปนอนเอากับหมาที่ไหนก็เรื่องของมึง”

“เหรอคะ ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องของที่นี่เท่าไหร่ ขอบคุณมากนะคะคุณตรัยที่บอกเรื่องเครื่องฟอกอากาศเดี๋ยวฉันจัดการเองก็ได้” “หนูพิมพ์กับตรัยน่าจะรุ่นเดียวกันป้าว่าอย่าเรียกคุณเลยมันดูเป็นทางการเกินไปเราเป็นเพื่อนบ้านกันนะ” “พ่อก็เห็นด้วยกับป้านวล เพื่อนบ้านกันก็ต้องสนิทกันไว้”

ฉันมองรอบๆบ้านของเพื่อนตัวเอง ก็ต้องตกตะลึงไปในทันที เพราะมันทั้งใหญ่และกว้างมาก ไหนจะมีสวนด้านหน้าที่กว้างมากอีกด้วย "แกจะตะลึงเกินไปแล้วมั้ยน้ำ?" "แหะๆๆ" "ไปได้แล้ว" "แต่ว่าฉัน...." "เรานัดกันมาทำงานนะจ๊ะคุณเพื่อน ^_^" "ชิ!" "คิคิคิ"

คอนโดที่นี่ใหม่มากเหมือนเพิ่งสร้างเสร็จใหม่ๆ เงียบดีด้วยนะ เพื่อนบ้านห้องใกล้เคียงก็ยังไม่มีเลย ไว้ฉันจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ฉันจะพาพวกเพื่อนๆ มาเที่ยวเล่นที่นี่ แต่ตอนนี้ฉันขาดการติดต่อไป พวกมันคงเป็นห่วงมากแน่ๆ ขอโทษนะ พร้อมเมื่อไหร่ฉันจะเล่าทุกอย่างให้ฟังเอง ... จะว

ฉันเดินหนีไม่อยากคุยกับคนบ้าประสาทแดก มันไม่มีเหตุผลเลยสักนิด งี่เง่าแบบนี้ก็อยู่คนเดียวแล้วกัน “จะไปไหน” “ไปที่อื่น ที่ไม่มีมึง” “ยังคุยไม่รู้เรื่องเลย” “ชาตินี้ก็ไม่รู้เรื่องหรอกสัว กูพูดมึงไม่ฟัง กูไม่พูดมึงกลับอยากฟัง ถ้าเป็นแบบนี้ก็กลับไปเป็นเหมือนเดิม เผลอๆ คำว่าเพื่อน ก็อาจจะไม่เหลือ งี่เง่า”