เพื่อนบ้าน Novels & Stories

“ตัวบ้านใหญ่กว่าที่จันทร์คิดเอาไว้เยอะเลยค่ะ พื้นที่รอบบ้านก็กว้างมาก จันทร์ชอบทั้งบ้านและบรรยากาศ ว่าแต่เพื่อนบ้านเป็นยังไงบ้างคะ” “เจ้าของบ้านบอกว่า คนแถวนี้อัธยาศัยดีมากทีเดียว มีอะไรก็มักช่วยเหลือกันอยู่เสมอ ไม่มีเรื่องโจรขโมย หรือถ้ามีเหตุอะไรเกิดขึ้นแค่ตะโกนดั งๆ พวกเขาก็จะรีบออกมาช่วยเราแล้ว นี่ก็ได้บ้านข้างเรือนเคียงคอยดูแลสอดส่องให้นะ”

คำว่าไม่ใช่เมียสักหน่อยเนี่ยแหละมันทำให้ฉันน้ำตาแตก “เออ...กูไม่ใช่เมีย...แต่กูเป็นเพื่อนที่มึงเคยบอกว่ารักมาก แต่เมื่อวานมึงก็ลืมวันเกิดกู กูรอจะไปกินข้าวกับพวกมึงยันเที่ยงคืน แต่พวกมึงก็ลืมกูไง กูก็จะบอกมึงแค่นี้แล้ว ต่อไปนี้มึงก็อยู่ส่วนมึงกูก็อยู่ส่วนกูไปแล้วก ัน มึงจะไปนอนเอากับหมาที่ไหนก็เรื่องของมึง”

“เหรอคะ ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องของที่นี่เท่าไหร่ ขอบคุณมากนะคะคุณตรัยที่บอกเรื่องเครื่องฟอกอากาศเดี๋ยวฉันจัดการเองก็ได้” “หนูพิมพ์กับตรัยน่าจะรุ่นเดียวกันป้าว่าอย่าเรียกคุณเลยมันดูเป็นทางการเกินไปเราเป็นเพื่อนบ้านกันนะ” “พ่อก็เห็นด้วยกับป้านวล เพื่อนบ้านกันก็ต้องสนิทกันไว้”

ฉันมองรอบๆบ้านของเพื่อนตัวเอง ก็ต้องตกตะลึงไปในทันที เพราะมันทั้งใหญ่และกว้างมาก ไหนจะมีสวนด้านหน้าที่กว้างมากอีกด้วย "แกจะตะลึงเกินไปแล้วมั้ยน้ำ?" "แหะๆๆ" "ไปได้แล้ว" "แต่ว่าฉัน...." "เรานัดกันมาทำงานนะจ๊ะคุณเพื่อน ^_^" "ชิ!" "คิคิคิ"

คอนโดที่นี่ใหม่มากเหมือนเพิ่งสร้างเสร็จใหม่ๆ เงียบดีด้วยนะ เพื่อนบ้านห้องใกล้เคียงก็ยังไม่มีเลย ไว้ฉันจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ฉันจะพาพวกเพื่อนๆ มาเที่ยวเล่นที่นี่ แต่ตอนนี้ฉันขาดการติดต่อไป พวกมันคงเป็นห่วงมากแน่ๆ ขอโทษนะ พร้อมเมื่อไหร่ฉันจะเล่าทุกอย่างให้ฟังเอง ... จะว

ฉันเดินหนีไม่อยากคุยกับคนบ้าประสาทแดก มันไม่มีเหตุผลเลยสักนิด งี่เง่าแบบนี้ก็อยู่คนเดียวแล้วกัน “จะไปไหน” “ไปที่อื่น ที่ไม่มีมึง” “ยังคุยไม่รู้เรื่องเลย” “ชาตินี้ก็ไม่รู้เรื่องหรอกสัว กูพูดมึงไม่ฟัง กูไม่พูดมึงกลับอยากฟัง ถ้าเป็นแบบนี้ก็กลับไปเป็นเหมือนเดิม เผลอๆ คำว่าเพื่อน ก็อาจจะไม่เหลือ งี่เง่า”

สมุทรถามอย่างหวั่นใจ "เราก็ฝากเพื่อนบ้านไว้สิ นายมีเพื่อนเยอะไม่ใช่เหรอ" ลำธารหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์

ก ไหนจะใกล้มีลูกคนแรกแล้วด้วย อันที่จริงตัวผมโสดแต่ใจผมไม่ได้โสดเหมือนตัวหรอกครับ ผมเองก็มีคนที่ชอบซึ่งเรียกว่าแอบชอบก็คงไม่ผิด และเธอคนนั้นก็ไม่ใช่ใครอื่น เพื่อนสนิทของน้องสาวผมเอง อ้อ…ลืมบอกไปว่าเธอชื่อกรดาหรือน้องดาครับ เพราะแอบชอบเพื่อนน้องสาว ทำให้ผมหักห้ามใจ ไม่พร ากผู้เยาว์ เดี๋ยวคุกจะถามหา

พลางหันมามองเพื่อนบ้านขอความสงสาร "ถ้าสะใภ้บ้านเจ้าเป็นอย่างนี้ วัน ๆ มีแต่กินกับนอนจะยังให้อยู่ด้วยหรือไม่" เพื่อนบ้านเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็เกิดอารมณ์ขุ่นเคืองไปด้วย

ปากมันว่าไม่โกรธแต่หน้าไม่ใช่เลย แล้วมึงจะย้ำว่าเพื่อนทำไม อันนั้นกูก็รู้อยู่แล้ว “อือ นั่นดิ แล้วเป็นไรเนี่ย” ถามมันต่อ จับหน้ามันให้หันมามอง ก็หน้าแม่งบอกว่ามันต้องมีอะไรแหง