Novel & Cerita เพื่อนบ้าน

สองหนุ่มสาวรีบผละออกจากกัน คนหนึ่งก้มหน้ามองพื้นอย่างเอียงอาย ปากขมุบขมิบตอบ “ก็กอดกันไงพ่อ เห็นแล้ว... จะถามทำไม” “กับพ่อแม่ไม่เห็นจะเคยกอด มายืนกอดอะไรกันหน้าบ้าน แล้วนี่มันไอ้แก่เพื่อนบ้าน ไปกอดมันทำไม” คุณพ่อยืนเท้าเอวว่าให้อีกคนสะอึก เพราะเพื่อนบ้านที่ว่าไม่ได้ดูแก่เลย แต่พ ่อไม่เข้าใจ ไม่พอใจทั้งสองคนนั่นแหละ

“เรื่องความฝัน ช่างมันเถอะ ตอนนี้มันยังอีกไกล.. แต่ตอนนี้อะ.. นายช่วยญาติดีกับฉัน เป็นเพื่อนบ้านกัน แล้วก็เป็นเพื่อนกันกับฉันได้ไหม” “การมีเพื่อนบ้านเป็นเธอมันมีผลดีกับฉันยังไง?” “...ก็” “บ้านฉันจะปลอดภัยจากหมาตำรวจ?”

“ไอ้...ไอ้คนนิสัยไม่ดี!” เธอไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ว่าไอ้เพื่อนบ้านี่จะเป็นหนักถึงขนาดนี้

"ผมไม่แตะตัวคุณนายหรอกครับ คุยกันสบายๆ เถอะ" "จริงนะ..." "แน่นอนครับ ผมไม่หาเรื่องโดนตบหรอกน่า เราเป็นเพื่อนบ้านกันยังต้องเจอกันอีกนานนะครับ"

แทนที่จะเรียกชื่อเหมือนปกติ "ไอ้เจ้าเพื่อนบ้านั่นมันมัวทำอะไรอยู่ รู้แล้วมันยังนิ่งเฉยอีกหรือไง ระวังจะโดนคนอื่นคาบไปแล้วกัน"

“ผมไม่ได้หมายความว่าน้องมายุ่งนะ แต่แค่เป็นเหตุผลที่คนชั้นผู้น้อยอย่างเราพูดไม่ได้เท่านั้นเอง เอ่อ ไม่ใช่สิ ผมหมายถึงคนนอกอย่างเราคงไม่เข้าใจครอบครัวเขาน่ะครับ เราก็แค่คนนอก” “แต่คุณก็เป็นคนดีมากนะคะ ที่อุตส่าห์มาดูแลท่าน ขนาดเป็นแค่เพื่อนบ้านน่ะคะเนี่ย” “ท่านมีบุญคุณกับคร อบครัวผมน่ะครับ”

เป็นเพื่อนบ้านของเคนที่โทรมา พวกเขายังคงมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน พวกเขามักจะออกไปเที่ยวและดื่มด้วยกัน ก่อนที่พวกเขาจะออกจากเมือง เขาโทรหาเพื่อนบ้านเพื่อบอกให้เขาได้รู้ ถ้าหากที่มีอะไรที่ผิดปกติที่บ้านของเขา ดังนั้น เมื่อเพื่อนบ้านโทรมาในเวลาเช่นนี้ เคนสันนิษฐานว่าต้องมีบ างอย่างเกิดขึ้นที่บ้านของเขา

แม่บ้านวัยชราเอ่ยถามด้วยน้ำเสียเป็นมิตร “ถ้าไม่เป็นการรบกวน ช่วยเรียนคุณเจย์ลูกเจ้าของบ้านว่ามีเพื่อนมาหาได้ไหมคะ?” พราวมุกพูดเสียงเบา “ให้เรียนว่าเพื่อนชื่ออะไรดีคะ?”

ขนมหลบสายตาที่แม่ตัวเองกำลังจ้องเธอ เธอแทบไปต่อไม่ถูกแล้วเนี่ย “ก..ก็นิดหนึ่งน่าแม่ เพื่อนบ้านกันไง สนิทกันไว้” “ก็แล้วไป อั๊วก็นึกว่าลื้อไปสร้างปัญหาอะไรไว้ เห็นหายไปนาน”

บ้านหลังยังกับวัง รอบ ๆ บ้านก็มีแต่ต้นไม้ ด้านหลังของบ้านก็เป็นหอพักของใช้และลูกน้องของเขา ซึ่งถ้าถามถึงเพื่อนบ้านละก็อยู่ห่างกันเป็นกิโล ฉันอยู่มาเกือบอาทิตย์ยังไม่เคยเห็นหน้าตาเพื่อนบ้านเขาสักคน ทำยังกับว่ามีใครกล้ามายุ่งกับนายอย่างนั้นแหละ “อย่าดิ้นได้มั้ย ถ้ามัวแต่ ยืนเถียงกันอยู่ตรงนี้ วันนี้คิดว่าจะได้เข้าบ้านหรือเปล่า” คินบ่นฉันพร้อมกับแอบอมยิ้มใส่เรื่องที่ฉันพูดประชดประชันเขาเรื่องบ้าน