เพื่อนบ้าน Novels & Stories

"ก็เพราะเป็นเพื่อนกันนั่นแล่ะ กูเลยไม่อยากรบกวนมึง" "แล้วมึงจะอยู่กี่เดือน" "ก็น่าจะแค่หกเดือนอ่ะเพราะเหลือแค่เทอมเดียวกูก็จบแล้วกูก็จะกลับบ้าน"

คนตัวเล็กถึงกับเงียบ เธอพูดไม่ออก ทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ "ตะ แต่ เราเป็นเพื่อนกันนะ" "กูไม่ใช่เพื่อนมึง ตั้งแต่วันที่กูยัดคว_เข้าไปในตัวมึงแล้วค่าาา อิเวร!"

ตอนที่ฉันใกล้จะถึงบ้าน ก็พบว่ามีเพื่อนบ้านใหม่ย้ายเข้ามาอยู่ตรงข้ามบ้านของฉันพอดี “สวัสดีครับพี่สาว ฉันเป็นเพื่อนบ้านที่เพิ่งย้ายมาใหม่ข้างบ้านพี่ สะดวกให้ฉันขอช่องทางติดต่อไว้หน่อยได้ไหม?”

สองหนุ่มสาวรีบผละออกจากกัน คนหนึ่งก้มหน้ามองพื้นอย่างเอียงอาย ปากขมุบขมิบตอบ “ก็กอดกันไงพ่อ เห็นแล้ว... จะถามทำไม” “กับพ่อแม่ไม่เห็นจะเคยกอด มายืนกอดอะไรกันหน้าบ้าน แล้วนี่มันไอ้แก่เพื่อนบ้าน ไปกอดมันทำไม” คุณพ่อยืนเท้าเอวว่าให้อีกคนสะอึก เพราะเพื่อนบ้านที่ว่าไม่ได้ดูแก่เลย แต่พ ่อไม่เข้าใจ ไม่พอใจทั้งสองคนนั่นแหละ

“เรื่องความฝัน ช่างมันเถอะ ตอนนี้มันยังอีกไกล.. แต่ตอนนี้อะ.. นายช่วยญาติดีกับฉัน เป็นเพื่อนบ้านกัน แล้วก็เป็นเพื่อนกันกับฉันได้ไหม” “การมีเพื่อนบ้านเป็นเธอมันมีผลดีกับฉันยังไง?” “...ก็” “บ้านฉันจะปลอดภัยจากหมาตำรวจ?”

“ไอ้...ไอ้คนนิสัยไม่ดี!” เธอไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ว่าไอ้เพื่อนบ้านี่จะเป็นหนักถึงขนาดนี้

"ผมไม่แตะตัวคุณนายหรอกครับ คุยกันสบายๆ เถอะ" "จริงนะ..." "แน่นอนครับ ผมไม่หาเรื่องโดนตบหรอกน่า เราเป็นเพื่อนบ้านกันยังต้องเจอกันอีกนานนะครับ"

เพื่อนเอ่ย "................"

แทนที่จะเรียกชื่อเหมือนปกติ "ไอ้เจ้าเพื่อนบ้านั่นมันมัวทำอะไรอยู่ รู้แล้วมันยังนิ่งเฉยอีกหรือไง ระวังจะโดนคนอื่นคาบไปแล้วกัน"

“ผมไม่ได้หมายความว่าน้องมายุ่งนะ แต่แค่เป็นเหตุผลที่คนชั้นผู้น้อยอย่างเราพูดไม่ได้เท่านั้นเอง เอ่อ ไม่ใช่สิ ผมหมายถึงคนนอกอย่างเราคงไม่เข้าใจครอบครัวเขาน่ะครับ เราก็แค่คนนอก” “แต่คุณก็เป็นคนดีมากนะคะ ที่อุตส่าห์มาดูแลท่าน ขนาดเป็นแค่เพื่อนบ้านน่ะคะเนี่ย” “ท่านมีบุญคุณกับคร อบครัวผมน่ะครับ”