เพื่อนรักแต่งงานพร้มกัน Novels & Stories

ภายในงานคึกคักไปด้วยเหล่าคนดังมากหน้าหลายตา อดีตคู่ควงของคลาสที่มาร่วมงานต่างเสียใจหากวันหนึ่งชายหนุ่มต้องแต่งงานถูกต้องตามกฎหมายแล้วพวกเธอก็เป็นได้แค่คู่นอนตลอดไป กลางดึกห้าทุ่ม ตอนนี้แขกผู้ใหญ่ต่างกลับกันหมดแล้วเหลือเพียงเพื่อนนักธุรกิจหนุ่มๆ สาวๆ ที่ยังส นุกกับเสียงเพลงและแอลกอฮอล์

พี่เขาพยักหน้าไปด้วย เหอะ!! บอกเราว่างานเพื่อนแต่งงาน แต่นี่กลับพามางานแฟนเก่าตัวเองแต่งงาน ไอ้คนบ้า!! ❤️________❤️ นามปากกาผกายมาส

"หนูครับ.... เราแต่งงานกันเลยไหม​ พี่พร้อมนะ​ ถ้าหนูตกลงเรา..." "ใจเย็นๆสิคะ​ เราพึ่งจะเป็นแฟนกันยังไม่ครบวันด้วยซ้ำ​ พี่จะขอชาแต่งงานแล้วเหรอ​ ทำตัวเป็นวัยรุ่นใจร้อนไปได้"

และงานเลี้ยงฉลองในค่ำคืนนี้ก็เป็นอันจบลง แขกเหรื่อที่มาร่วมงานเริ่มทยอยกันกลับเพราะส้มไม่ได้จัดอาฟเตอร์ปาร์ตี้เหมือนหลาย ๆ งานที่เขาชอบจัดกัน การแต่งงานครั้งนี้เป็นแค่การแต่งงานจอมปลอมเหมือนที่เพื่อนชายว่าไว้ ไม่จำเป็นต้องอะไรมากมาย อีกอย่างเธอทุกข์ระทมเกินกว่าจะมีอารมณ์ สนุกได้

พอได้ยินคำว่าไม่มีวันหย่าคุณหญิงเพ็ญแขก็รีบโทรจองสถานที่จัดงานทันที แขกที่มาร่วมงานในวันนี้มีแต่คนในครอบครัวและญาติพี่น้องเท่านั้น บ่าวสาวไม่ได้เชิญเพื่อนตัวเองมาร่วมเป็นสักขีพยานด้วย เพราะทั้งคู่อยากแต่งกันเงียบๆมากกว่า ถึงแม้ว่าวันนี้จะเป็นวันศุกร์แต่ทั้งภีมและน้ำ ชาก็สามารถลาหยุดพร้อมกันได้โดยที่ไม่มีเพื่อนคนไหนสงสัยอะไร เนื่องจากทั้งคู่ไม่ได้เรียนมหาลัยเดียวกัน

ร้านอาหาร ‘ฉันอยากแต่งงานกับเธอ แต่งงานกับฉันนะแพร’ เขาพูดด้วยท่าทีร้อนใจ ‘ฮะ! ธามว่าอะไรนะ!’ เธอถามอย่างตกใจเมื่ออยู่ๆเพื่อนที่เธอรักข้างเดียวมาหลายปี และไม่ได้เจอกันมาสองปีแล้วมาขอแต่งงานกันซึ่งๆหน้า ‘แพรรักฉันไม่ใช่เหรอ เราแต่งงานกันนะแพร’

"ใช่" "เพื่อนบางคนของเพียงเขามีอะไรกันกับแฟนก็ยังเป็นแฟนอยู่เลย ไม่ได้แต่งงานสักหน่อย" "ไร้เดียงสาจริง ๆ"

พี่ขนมชั้นเอ่ยแล้วหยิบขนมเข้าปาก “คงไม่หน้าหนาขนาดมั้งนั้นมั้งคะ ทุกคนก็รู้อยู่ว่าปั้นจั่นกับม่านหมอกแต่งงานกันแล้ว” พี่อินทิราเอ่ย

“ก็ตามที่ตกลงกันไว้นั่นแหละ ถ้ามึงไม่ว่างก็ไม่ต้องไปก็ได้นะ” “ได้ไงวะ เพื่อนสนิทแต่งงานทั้งทีนะ” “มึงก็รู้ว่าการแต่งงานกูมันไม่ปกติ” “เออ รู้ แต่ก็อยากเห็นมึงแต่งงานว่ะ”

หลายวันต่อมา 'กูจะขอพริมโรสแต่งงานในวันเกิดเดือนหน้า ไปบอกเพื่อนเขาอีกสองคนให้มางานด้วย บอกด้วยว่าให้เนียน อย่ากระโตกกระตาก'