Romans & histoires เพื่อนร่วมห้อง

แต่ก็จะหนักหน่อย "ทำอะไรของนางอีก" เพื่อนร่วมห้องของเธอมีเต็นท์มาด้วยหนึ่งอัน ก็เลยไม่ลำบากมาก เบียดๆ กันนอนได้สามคน ใครที่นำเปลมาก็หาที่แขวน

ชายหนุ่มหมายถึงห้องตัวเองที่อยู่ชั้นดูเพล็กซ์ที่ล‍ลิ‍นาก็เคยมาบ้างแต่ไม่บ่อย “จริงสิคะ ลิลลืมไปเลยว่าห้องคุณอยู่ตึกเดียวกัน” “ใช่ ห้องดูเพล็กซ์กับเพนต์เฮาส์ จะมีแค่ที่ตึกเอตึกเดียว” เขาอธิบาย “ผมว่าถ้าหนิงย้ายมาก็ดี ลิลจะได้ไม่ต้องห่วงเพื่อน”

“ไม่นะเพื่อนในห้องบางคนก็รู้ เพื่อนของวาคิมที่คณะก็รู้” “ถ้ามันไม่เป็นความรับเราก็อยากรู้ อิ๊นซ์เล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมล่ะ”

"ขอร้องให้อยู่ด้วย แต่กลับให้นอนที่โซฟา?" "กะ...ก็มันมีห้องเดียวอ่ะ!" "ก็นอนด้วยกันไปเลย" "หาาาา!!" ฉันคิดถูกหรือเปล่าเนี่ยที่ให้หมอนี่อยู่เป็นเพื่อน หมับ! "อ่ะ! ทำบ้าอะไรของนายเนี่ย!"

หนุ่มน้อยจูงมือสาวน้อย ชะโงกมองหาชื่อแต่ละห้อง โดยไม่สนใจจะไปดูชื่อของตัวเอง “นี่ไง เจอแล้ว ป๊อบอยู่ห้องแปด ห้องเดียวกันกับข้าวฟ่าง ป๊อบมีเพื่อนอยู่นะ” หนุ่มน้อยหันมาบอกสาวน้อยที่กำลังจะหยุดร้องไห้ เหลือเพียงแค่สะอื้นนิดหน่อย

มือลดผ้าห่มผืนหนาลงให้เห็นเพียงแค่ส่วนผมของคนที่นอนซุกอกแกร่งของผมอยู่ เพื่อบอกเพื่อนร่วมห้องว่าเตียงไม่พอครับมีคนมานอนแทนมันเรียบร้อยแล้ว "แล้วกูจะไปนอนไหน" "นอนไหนก็นอนเถอะมึง อย่าลืมล็อกห้องให้กูด้วยเดี๋ยวคนอื่นมารบกวน" "ไอ้นี่ เห็นกีดีกว่าเพื่อน"

“แบบนี้ก็มี” “ใช่ มันไร้สาระมาก ฉันเลยไม่มีเพื่อนในสาขาตั้งแต่ตอนนั้น หมายถึงเพื่อนสนิทนะ ส่วนเพื่อนร่วมห้องก็คุยได้ปกติ”

จู๋ ๆ ประตูของห้องก็เปิดออกอีกครั้ง ชายคนหนึ่งถูกเตะตัวลอยเข้ามาในห้อง “เกิดอะไรขึ้นกับนาย?” ทุกคนจำได้ว่าชายคนนั้นเป็นเพื่อนร่วมชั้นของพวกเขา จึงเข้าไปช่วยเขา

ง่ะ มันใช่เวลามายิ้มหวานใส่ฟอนต์ไหมธีร์ แปะ แปะ “มโนอ่ะธีร์ นี่จะบอกนะฉันก็รู้จักเพื่อนนายทุกคนเหมือนกันค่ะ เพราะอะไรรู้ไหม เพราะนายก็เพื่อนฉัน เราอยู่ห้องเดียวกันเนาะ แบบนี้เรียกใส่ใจด้วยป่ะ” “โมโม่ พูดขัดผู้ใหญ่เขาเรียกไม่มีมารยาทนะ” และเจ้าจอมก็อีกคน ถึงจะเ ป็นเพื่อนห้องเดียวกันสมัยมัธยมก็จริง แต่ทั้งคู่ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น

ภายในห้องนอนสี่เหลี่ยมเล็กๆ หลังจากที่ขับรถมาถึงหอพักคอปเตอร์ก็มาคลุกอยู่ห้องของนานาโดยให้เหตุผลว่าอยู่ห้องไม่มีเพื่อนคุยเลยอยากชวนเพื่อนสนิทมานั่งดูNetflixด้วยกัน