Romans & histoires เพื่อนร่วมห้อง

เอตบไปที่บ่าของตั้ม “เพื่อนจริงเหรอ “เพื่อนร่วมห้องอีกคนเดินเข้ามาร่วมสนธนาด้วย “ถ้าเพื่อนจริงติดต่อให้หน่อย น่ารักวะตะมุตะมิดีนะกูว่า”ตูนเพื่อนร่วมห้องพูดต่อ “ถ้าอยากรู้จักก็ไปหาเองซิ”เอโบ้ยปากไปทางที่อ้นเรียน

ชี้นิ้วไปนยังเบาะเก้าอี้ของโรซาน “ไม่เป็นไร ไม่ต้องอาย” ว่าพลางจูงมือเล็กเข้าไปในห้องน้ำ “รออยู่ในนี้ เดี๋ยวไปซื้อมาให้”

“นอกจากเพื่อนสี่คนในกลุ่มแล้วเธอได้รู้จักเพื่อนคนอื่นอีกบ้างไหมล่ะ” “ก็มีเพื่อนที่เรียนในห้องเรียนด้วยกันค่ะ แต่ก็ยังไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่เพราะพวกเขาก็มีเพื่อนสนิทกันอยู่บ้างแล้ว” “ในห้องเธอมีกันกี่คนนะ”

บ้างเป็นการจับกลุ่มจากเพื่อนในห้องเดียวกัน บ้างก็เป็นกลุ่มจากเพื่อนต่างห้องที่รู้จักกัน และในกรณีของพวกกรคือทั้งสองอย่างรวมกัน แต่ทุกคนก็เป็นเพื่อนสนิทกันหมดอย่างกร ริน โชต อลิซและชาญ นอกจากนี้ก็ยังมีเพื่อนของรินจากในห้องเดียวกันอย่างเนยอยู่ด้วย

พูดจบทำท่าจะหมุนตัวเดิน แต่เหมือนจะยังพูดไม่จบ " อ้อ .. ไม่ต้องกลัวใครจะมารบกวนนะคะ ที่นี่เป็นห้องลำลองค่ะ เวลางานยุ่งไม่กลับบ้าน คุณเขาก็จะพักที่นี่" " ห่ะ! อย่างนี้ก็ได้ด้วยเหรอคะ.." ​

“ไปดื่มที่ห้องผมมั้ยล่ะ” “แน่ใจนะว่าไม่มีใครรออยู่ที่ห้อง” สิริยากรก็รู้ว่าเพื่อนในกลุ่มเป็นยังไงเพื่อนชายไม่เคยขาดสาวข้างกาย “ไม่มีหรอกที่นี่ผมไม่เคยให้ใครเข้า”

"เหมือนได้ยินเสียงผู้หญิง มึงดูหนังดป๊หรือไงวะ" "เสียงอะไรของมึง" "เดี๋ยวนะ ห้องมึงกลิ่นคาวแปลกๆ ไอ้ห่า อย่าบอกว่าโลกสวยอยู่"การืดเพื่อนสนิทเอ่ย "มึงกลับห้องไปได้แล้ว กูจะอาบน้ำ"

“ก็ไม่มีเพื่อนนี่หว่า ชวนโบแม่งก็ไม่ไปแถมไอ้เจนก็เสือกไปดี๊ด๊ากับผู้โต๊ะข้าง ๆ อีก” คนเยอะจริงครับ กว่าจะถึงห้องน้ำเบียดกันแทบแย่เลย “เจอกันตรงนี้นะ” “ค่ะ”

เธอลืมไปสนิทได้ยังไงว่ายัยเพียงดาวนอนอยู่ห้องข้างๆ แล้วเธอก็ดันเผลอครางเสียงดังหนำซํ้าเสียงเนื้อกระทบกันยังดังก้อนต่อเนื่องไปทั่วห้องจนไม่รู้ว่าทะลุไปถึงห้องเพื่อนสนิทรึเปล่า “หึ ยังไม่ทันถึงไหน ก็ร้องขอชีวิตแล้วเหรอหืม” “พ..เพื่อนฉัน อ๊าา น..นอนอยู่ห้องข้างๆ อ๊าา ๆ”

พลอยมุกชะงักมือเล็กน้อย ก่อนค่อยๆ หันไปมองเพื่อน ห้องพักนี้คือที่ที่พวกเธอใช้ชีวิตร่วมกันมาหลายปี มีทั้งคืนที่อ่านหนังสือจนหลับคากองเอกสาร คืนที่ร้องไห้เพราะคะแนนสอบ คืนที่หัวเราะจนปวดท้องกับเรื่องไร้สาระ และคืนที่ต่างคนต่างให้กำลังใจกันในวันที่เหนื่อยจนอยากลาออกจากการเรียน กระเจ ี๊ยบไม่ใช่แค่รูมเมท แต่เป็นเพื่อนที่อยู่ในทุกช่วงสำคัญของชีวิตนักศึกษาพยาบาลของเธอ “ถึงตัวจะห่างไกล แต่ใจเราอยู่ใกล้กันนะ” พลอยมุกแกล้งพูดเสียงหวาน พร้อมเอียงคอทำหน้าซึ้ง “หยึ่ย!!! ขนลุก ฉันไม่ได้ชอบผู้หญิงนะ” กระเจี๊ยบทำท่าขนลุกทันที