เพื่อนร่วมห้อง Novels & Stories

“เพื่อนของผมไม่ใช่คนใจแคบหรอกนะครับ...เราสนิทกัน แต่อย่าเข้าใจว่าเรามีความสัมพันธ์มากเกินกว่าเพื่อนชาย อันนี้คงต้องบอกกันไว้ก่อน กลัวคุณจะเข้าใจผิดที่ผมกับเพื่อนใช้ห้องร่วมกันได้ ผมแค่มีกุญแจของเขา เราจะมาแฮงค์เอาท์กันนาน ๆ ครั้งน่ะครับ”

“เดี๋ยวนะ เอ่อ คือว่าเค้าไม่ได้อยู่บ้านน่ะ ตอนนี้เค้านัดเพื่อน ๆ ห้องสองมาติวกันที่ห้องของมินตรา เหมยจำมินตราได้ไหม” “อื้ม จำได้แต่เค้าไม่เคยไปหอมินตรานะ” เหมยลี่พอจะจำได้ว่ามินตราเป็นเพื่อนต่างห้อง ด้วยความที่แพรวาเป็นสาวสังคมจ๋า เธอจึงมีเพื่อนต่างห้องหลายคนและก็ขยันพาเธอไปเจ อเพื่อนใหม่เสมอ

ฉันได้แต่กลอกตามองบนฟังเพื่อนเล่ารายละเอียดอย่างเหลืออด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ต่อให้โวยวายยังไงลันก็คงจะไม่กลับมาในเร็ววันนี้เป็นแน่ สุดท้ายเลยทำได้เพียงพ่นลมหายใจหงุดหงิดแล้วเอ่ยปัญหาของตัวเองทันที “แกรู้ไหมว่าฉันต้องอยู่กับใคร?” ‘ทำไม? เพื่อนร่วมห้องคนใหม่เป็นตาแก่พุงพลุ ้ยหรือไง?’ “สอง” ‘สองไหน?’ “สองไง” “ไอ้สอง?” “แกฟังไม่ผิดหรอก โซ่มันให้เราแชร์ห้องกับสอง”

และนี่คือชุดที่เธอใส่อยู่ในห้องเป็นประจำอยู่แล้ว ห้องฝั่งที่เธอนอน อยู่ติดริมคลอง แต่คนละด้านกับที่พวกพี่ๆเขานั่งก๊งเหล้าเล่นดนตรีกันอยู่ พวกนั้นจึงทำได้แค่ส่งเสียงรบกวนเท่านั้น “ร้องเพลงเสียงดังชะมัด!” เธอนึกรำคาญ ทิ้งตัวนอนบนเตียง หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิ ดดูไลน์กรุ๊ปเพื่อนสนิทที่มีข้อความเด้งเข้ามารัวๆ

เอตบไปที่บ่าของตั้ม “เพื่อนจริงเหรอ “เพื่อนร่วมห้องอีกคนเดินเข้ามาร่วมสนธนาด้วย “ถ้าเพื่อนจริงติดต่อให้หน่อย น่ารักวะตะมุตะมิดีนะกูว่า”ตูนเพื่อนร่วมห้องพูดต่อ “ถ้าอยากรู้จักก็ไปหาเองซิ”เอโบ้ยปากไปทางที่อ้นเรียน

ชี้นิ้วไปนยังเบาะเก้าอี้ของโรซาน “ไม่เป็นไร ไม่ต้องอาย” ว่าพลางจูงมือเล็กเข้าไปในห้องน้ำ “รออยู่ในนี้ เดี๋ยวไปซื้อมาให้”

“นอกจากเพื่อนสี่คนในกลุ่มแล้วเธอได้รู้จักเพื่อนคนอื่นอีกบ้างไหมล่ะ” “ก็มีเพื่อนที่เรียนในห้องเรียนด้วยกันค่ะ แต่ก็ยังไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่เพราะพวกเขาก็มีเพื่อนสนิทกันอยู่บ้างแล้ว” “ในห้องเธอมีกันกี่คนนะ”

พูดจบทำท่าจะหมุนตัวเดิน แต่เหมือนจะยังพูดไม่จบ " อ้อ .. ไม่ต้องกลัวใครจะมารบกวนนะคะ ที่นี่เป็นห้องลำลองค่ะ เวลางานยุ่งไม่กลับบ้าน คุณเขาก็จะพักที่นี่" " ห่ะ! อย่างนี้ก็ได้ด้วยเหรอคะ.." ​

เกมส์เพื่อนผู้ชายร่วมห้องมันพูดขึ้น “สามแปด” “อะไรวะสามแปด” “เบอร์รองเท้า” “ชั่วร้ายมาก” “ใครขอ?” ฉันถามออกไปตรง ๆ เพราะเป็นเพื่อนกันมานานไม่ใช่มันแน่นอน

เธอลืมไปสนิทได้ยังไงว่ายัยเพียงดาวนอนอยู่ห้องข้างๆ แล้วเธอก็ดันเผลอครางเสียงดังหนำซํ้าเสียงเนื้อกระทบกันยังดังก้อนต่อเนื่องไปทั่วห้องจนไม่รู้ว่าทะลุไปถึงห้องเพื่อนสนิทรึเปล่า “หึ ยังไม่ทันถึงไหน ก็ร้องขอชีวิตแล้วเหรอหืม” “พ..เพื่อนฉัน อ๊าา น..นอนอยู่ห้องข้างๆ อ๊าา ๆ”