เมียที่รอวันเลิก Novels & Stories

“หนูนอนไม่ค่อยหลับเลยค่ะ” “อดทนนะอีกไม่กี่วันเราก็จะได้เจอกันแล้ว” เขาบอกอย่าง" “ค่ะคุณเมฆ หนูจะอดทนและรอวันที่คุณกลับมาหาหนูนะคะ” “อยากได้ของฝากอะไร นึกออกหรือยัง”

ไม่ว่าเหตุผลอะไรเธอเหนื่อยเหลือเกินกับการต้องรอคอยอะไรสักอย่าง “ได้ไงล่ะพิมพ์ดาว เธอจะให้ฉันทิ้งเมียที่ตั้งท้องลูกของตัวเองกลับไปอย่างไม่สนใจไยดีเหรอ”

ปาลินไม่รู้หรอกว่าเขาต้องอดทนรอคอยเธอขนาดไหน กว่าจะรอเธอเลิกงาน รอให้เธอกินข้าวเสร็จ เขาได้แต่รอแล้วรอเล่า ถึงขนาดไม่ยอมไปพบปะกับเพื่อน ๆ เพราะต้องรอเธอคนเดียวเลย “วันหยุดก็ได้ป้ะ” “แล้วหยุดวันไหน?” “อาทิตย์นี้หยุดวันศุกร์” “นานขนาดนั้นเฉาตายพอดี” น้ำเสียงซีนายเต็ มไปด้วยความท้อแท้สิ้นหวัง

‘ฉะนั้นเลิกคิดเรื่องสายลมจันทราระหว่างหนุ่มสาวแล้วเข้าหาหรงฟู่กุ้ยเสีย สตรีที่พึงใจต่อไปต้องหาได้อีกแน่ แต่สตรีที่พึงใจเจ้าแล้วช่วยสนับสนุนเจ้าได้มีไม่มาก ตัดใจจากนางเสีย อย่าปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดลอยไป เพราะถ้าเจ้าเลือกนางในวันนี้ สักวันเจ้าจะต้องทิ้งนางเพื่อไปหาความก้าวห น้าของตัวเองแน่’ คำพูดมากมายของมารดาไม่ได้ทำให้เมิ่งกวังฮุยคิดตัดใจจากนาง ยกเว้นคำพูดสุดท้าย

ค่อยคุยพรุ่งนี้นะ มันก็ชิงตอบมาแบบนี้แหละครับ แล้วจะให้ผมทำไง เซ้าซี้เมียมาก เดี๋ยวเมียก็จัดชุดใหญ่ให้พอดี ยิ่งสายโหดอยู่ด้วย แต่วันนี้แหละ รับรองอีกไม่กี่อึดใจ ผมต้องได้ถาม เชื่อสิ ก็ผมเล่นนอนเท้าแขนจ้องหน้ารอเมียตื่นอย่างใจจดใจจ่อขนาดนี้

“เลิกคุยแล้วจ้าเด็ก ๆ ไม่ต้องแอบฟังแล้ว ไปดูว่าวันนี้จะทำขนมอะไรกันดี” วันอาทิตย์ถือเป็นวันพักผ่อน เธอไม่ทำอะไรใช้เวลากับลูกให้เยอะขึ้น แต่ขณะรอขนมปังอบเสร็จเสียงเตือนข้อความก็ดังขึ้น เป็นเงินที่โอนเข้าบัญชีเธอหนึ่งแสนบาท

(กูว่ามันถึงเวลาที่มึงควรจะหยุดได้แล้วนะ ยิ่งมึงทำแบบนี้น้อยหน่ายิ่งถอยออกห่างมึงเข้าไปทุกที) "กูไม่ถอยและไม่หยุด ถึงวันนี้กูจะถูกเมียตัวเองไล่ออกจากห้องก็ตาม" (มึงเอาอะไรมามั่นใจคีย์) "มึงนับวันรอได้เลยเพื่อนรักอีกไม่กี่เดือนข้างหน้ามึงจะได้รู้"

“คุณรู้ด้วยเหรอว่ามีภรรยาแล้ว?” “เย่เทียนหยู่ ฉันจะบอกคุณให้นะ ต่อให้คุณอยากจะหาผู้หญิงน่ะ คุณก็ต้องรอหลังจากเดือนนี้ที่เราหย่ากันไปแล้ว” หลินหว่านหรูพูดด้วยความโกรธ

รอวันที่เขาและเธอจะได้รักแบบไม่โดนครอบครัวของเขากีดกัน แม้ว่าวันนั้นไม่รู้จะนานเท่าไหร่ แต่ด้วยความรักของเธอนั้นมันได้มอบให้ชายหนุ่มหมดไป จึงทำให้เธอยินดีที่จะรอ "แต่กว่าจะถึงวันนั้น ฉันขอพูดเรื่องของเราสองคนวันนี้ก่อนนะ มะลิ"นัยน์ตาของราชาฉายชัดถึงความปรารถ

ลู่เจ๋อเหยียนคู่หมั้นของฉันมีนิสัยประหลาดอยู่อย่างหนึ่ง คือหลัง 21:00 น. เขาจะไม่รับโทรศัพท์ใครเด็ดขาด ช่วงที่เรารักกันหวานชื่นที่สุด พอถึงเวลา เขาก็จะกดตัดสายทิ้งอย่างไม่ไว้หน้าเช่นกัน ถึงขั้นว่ามีอยู่วันหนึ่งฉันกลับบ้านดึกมาก รู้สึกได้ว่ามีคนเดินตามมา ด้วยความตื่นตระหนกจึงรีบกดโทรหาเขา แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรำคาญใจขั้นสุดของเขา “ช่วยเคารพเวลาพักผ่อนของคนอื่นหน่อยได้ไหม แค่นี้นะ” วันนั้นฉันต้องนั่งให้ปากคำที่สถานีตำรวจเพียงลำพัง ทว่ากลับไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยปากโทษเขา แต่ตอนนี้ ขณะที่ฉันกำลังใช้คอมพิวเตอร์ของเขาอยู่ ฉันบังเอิญเห็นประวัติการโทรซิงก์ข้อมูลเข้าเครื่องเป็นสายที่โทรคุยกันตั้งแต่ 21:00 น. ยาวไปจนถึง 09:00 น. ของอีกวัน สิบสองชั่วโมงเต็ม โทรหาก