เลขา Novels & Stories

เลขาหลี่เป็นมือขวาของป๋อซือเหยียน และไม่มีใครกล้าทําพูดอะไรไร้มารยาทกับเลขาหลี่มาก่อน ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงจริงๆ เลขาหลี่ยิ้มและถามว่า"ไม่ทราบว่าคุณหนูเหวินอย่างจะทำยังไง? " "แน่นอนว่าแกขอโทษฉันในที่สาธารณะ!" เหวินหยารู้ว่าเลขาหลี่เป็นคนของป๋อซือเหยียน จึงไม่กล้าขออะไรที่มา เกินไป คนอื่นไม่รู้ แต่เสิ่นม่านรู้

ลีโอวางมือลงบนต้นขาขาว ออกแรงนวดคลึงมันเบาๆ ก่อนกดริมฝีปากลงบนผิวนุ่ม ค่อยๆเลาะเล็มขบเม้มเบาๆ ก่อนเคลื่อนขยับสูงขึ้นจนถึงซอกขาขาว ทันทีที่ลิ้นอุ่นชื้นสัมผัสร่างบางถึงกลับสั่นระริก เสียงครางแผ่วเบาหลุดออกมาจากลำคอก่อนเงียบหายไป พยายามฝืนแรงฝ่ามือแข ็งที่จับเรียวขาของตัวเองไว้ ถึงพยายามต่อต้านมากแค่ไหน ยังไงวันนี้เด็กนี่ก็หนีเขาไม่พ้น “อ๊ะ”

เธอถาม “เลขาเกาบอกพวกเรา และเขาเป็นคนบอกให้พวกเราเตรียมรถเข็นคันนี้ครับ” รปภ.กล่าว เลขาเกาคือใคร?

ไอ้จ้อยตะโกนเรียกเกาหัวแกรก ๆ เมื่อลูกพี่ใหญ่ไม่ตอบซ้ำเดินเร็วกว่าเดิม “อะไรของพี่ขาล” ตาเหล็กกล้าของขาลยังเบิกกว้าง ภาพเรือนร่างขาวนวลติดตา ไม่ว่ามองสิ่งใดมีเพียงส่วนโค้งเว้าละมุนแดงระเรื่อ ไอ้ขาล มึงเป็นเสือ เป็นโจร แค่ผู้หญิง !

“นมกล่องสำหรับแมว ต้องเป็นนมแพะสินะ เคยเห็นแม่เอามาขายอยู่ อืม เดี๋ยวนะ รอแป๊บครับ” เจ้าของเสียงนุ่มทุ้มนั้นไม่ใช่ยายทับทิม แต่เป็นพี่ธันวา ลูกชายคนรองของยายทับทิมเป็นผู้ตอบ

ขาแกร่งก้าวออกจากห้องพร้อมกับดวงตาสีดำขลับกวาดสายตาหาคนที่ตนต้องการที่จะพาไปทานข้าวเที่ยงเพื่อปลอบขวัญจากเรื่องเมื่อเช้า “หาเพลงขวัญเหรอคะ ท่านประธาน” เสียงที่เอ่ยดังขึ้นของเลขาฯ อย่างดุจดาวที่ยิ้มอ่อน ๆ ให้กับเจ้านายเพราะเธอพอจะเดาออกว่าตอนนี้เตชินทร์กำลังมองหาใคร

โจเอลหันไปมองเขา วอลเตอร์พูดขึ้นอย่างประหม่า “อย่าถามผมเลยครับ ผมเป็นแค่เลขาเท่านั้น”

"ไม่ยักรู้ว่าพี่เหนือจะรับเลขา..เห็นว่าจะรอน้องแอนนากลับมารับตำแหน่งนี้" "แอนนา?"ฉันงึมงำออกมาเพราะได้ยินชื่อนี้มาสองครั้งแล้ว "น้องแอนน่าเป็นรุ่นน้องคนสนิทพี่เหนือนะ ตอนนี้ไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ เห็นอีกไม่นานก็จะกลับมาแล้ว และจะมาเป็นเลขาให้กับพี่เหนือด้วย..."ฉันขมวดคิ้วจนเป็นปม

เลขาของเขามีหลายร่างในคนเดียวกัน บางครั้งก็จริงจังเหมือนคนแก่ บางครั้งเย้ายวนเป็นสาวเต็มตัว แต่บางครั้งก็ชอบทำตัวเหมือนเด็ก ๆ “เอ๋ รินเข้าไปในบ้านได้ด้วยเหรอคะ” “ได้สิ คุณเป็นเลขาของผม” ไอรินหลบสายตาเจ้านายพร้อมกับแก้มทั้งสองข้างที่แดงปลั่ง เลขาของผม ทั้ง ๆ ที่เป็นคำ พูดปกติ แต่ไอรินกลับรู้สึกดีกับมัน

อลันไม่ได้ทำหน้าที่เป็นแค่เลขาฯ ยังเป็นผู้อารักขาที่ดีตามแบบฉบับของพ่อ ตระกูล ‘แบรดฟอร์ด’ ตั้งแต่รุ่นทวดทุกคนมีการศึกษาอย่างน้อยระดับปริญญา ได้รับการฝึกฝนวิชาป้องกันตัวทุกขนาน ไม่น้อยหน้าไปกว่าบอร์ดี้การ์ดชั้นแนวหน้า ดาราคนดังเซเลบระดับโลก หรือแม้แต่ประธานาธิบดียินด ีที่จะจ่ายเงินเดือนสูงลิบ สำหรับการมีเลขาฯ ดี ๆ ไว้ข้างกาย