เศร้าใจ นิยาย & เรื่องราว

ในสายตาของเขา เธอคงเป็นได้แค่เพียง เศษธุลีดินที่ไร้ค่า +++ “คุณเหม พอก่อนค่ะ พลับพลึงไม่ไหวแล้ว” เธอเปลี่ยนสรรพนามเรียกเขาว่าคุณ แทนคำว่า ‘พี่’ ในอดีต เพราะความห่างเหินเย็นชาที่เขามีให้เธอมันมากมายหลายร้อยเท่านัก หญิงสาวร้องบอกเสียงแหบพร่า ดันหน้าท้องแกร่งของเขาออกห่าง แต่เหมือนผลักหินผาหนักอึ้งที่ไม่ยอมขยับเลยแม้แต่น้อย “คนอย่างเธอกล้าหืออือกับฉันเหรอ...” เขาก้มมองร่างน้อยที่ล้มซุนไปกับกองฟาง พลับพลึงร้องไห้สะอื้นยามเขาย่ำยี “กับฉันทำเป็นสะดีดสะดิ้งร้องไห้สะอึกสะอื้น เวลาอยู่กับผู้ชายคนอื่น เธอหัวร่อต่อกระซิก ระริกระรี้เหมือนปลากระดี่ได้น้ำ” เขาไม่เคยสนใจน้ำตาของคนอย่างเธอ สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอให้จมดิน

เขาหลอกให้รัก หลอกให้หลง ก่อนจะเขี่ยเธอทิ้งเหมือนดอกไม้ริมทาง ใจช้ำซ้ำร้ายยังมีลูกของเขาติดท้องมาอีก หากเขาปรารถนาเช่นนั้น เธอจะไม่มีวันให้เขาได้เห็นลูกอีก ตัวอย่างบางช่วงบางตอน “ถึงคุณจะส่งเพื่อนของคุณหรือหลานชายของผมมาเรียกร้องให้ผมรับผิดชอบยังไง ผมก็ไม่มีวันรับผิดชอบ ควักเงินก้อนโตจ่ายให้ผู้หญิงง่าย ๆ แบบคุณ หรือว่าที่ผ่านมาคุณถ่ายคลิปแบล็กเมล์ผมเอาไว้” “คุณพูดอะไรของคุณ” “เรื่องของเรา ถือว่าเราวิน ๆ กันทั้งคู่ ผมก็จ่ายให้คุณไปพอสมควรแล้ว อำนวยความสะดวกให้ทุกอย่าง ไม่ได้นอนกันฟรี ๆ ก็ถือได้กับได้ เพราะเอาเข้าจริง ๆ ไม่ว่าคุณจะจับพี่เขยของผม หรือจับผม คุณก็มีแต่ได้อย่างเดียว ไอ้พรหมจรรย์จอมปลอมนั่นก็คงไม่พ้นไปทำรีแพร์มาสินะ ผมไม่หลงกลคุณหรอก ถ้าคุณจะใช้วิธีแบล็กเมล์ผมก็ขอเตือนว่าคุณเองก็คงต้องอับอายเหมือนกัน โอ๊ย!” ข้ามภพโดนหมัดหนัก ๆ ของเขมชาติต่อยเข้าเต็ม ๆ จนเลือดกบปาก

เมื่อข้อตกลงคือทั้งคู่จะใช้วิธีทางการแพทย์ในการมีลูกเพราะการแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้เริ่มต้นจากความรัก แต่..สุดท้ายเด็กน้อยกับลืมตาดูโลกด้วยวิธีธรรมชาติที่ไม่ได้อยู่ในข้อตกลง ************ “ผมเป็นผัวคุณนะ คุณยังไม่เคยคิดจะนอนด้วยแล้วมันเป็นใครคุณถึงได้ไปนอนกับมันแบบนั้น” พีรันธรไม่ใช่แค่พูดแต่เขากลับคว้าสองมือของภรรยามาจับไว้ก่อนจะผลักเธอลงบนเตียงและพาร่างใหญ่ของเขาไปนอนกึ่งทับกึ่งคร่อมเธอไว้ “วันนี้ผมจะทำให้คุณรู้ว่าคุณมีสามีแล้วถ้าอยากมากก็มาลงกับสามีตัวเองอย่าเที่ยวร่านไปหาคนอื่น” อันนาพยายามดิ้นรนออกจากอ้อมแขนทั้งสองข้างแต่ยิ่งดิ้นเท่าไหร่ยิ่งเหมือนพาตัวเองเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขามากขึ้น ดวงตาของชายหนุ่มที่เธอเคยคิดว่าเธอคุ้นเคยแต่ตอนนี้มันกลับแดงก่ำมองดูแล้วเหมือนสายตาของซาตานร้ายมากกว่า “คุณพีเราตกลงกันแล้ว คุณจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้” “หยุดพูดถ้าไม่อยากจะต้องเสียแรงมากกว่านี้ เก็บแรงของเธอไว้ใช้กับฉันดีกว่า” บราเซียร์สีขาวที่ปกปิดความอวบอัดเต่งตึงของวัยสาวสะพรั่งไว้ ถูกถอดออกด้วยมือเพียงข้างเดียวของท่านประธานหนุ่มหล่อ

หนึ่งปีก่อน หลินเซียงพาชายหนุ่มที่สูญเสียความทรงจำจากข้างถนนกลับบ้าน พ่อหนุ่มคนนี้มีไหล่กว้าง ขายาว หน้าตาหล่อเหลาเป็นอย่างมาก หลินเซียงจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวั่นไหว สุดท้ายเธอก็ตกหลุมรักและแต่งงานสายฟ้าแลบ หลังจากนั้น สิ่งแรกที่ชายหนุ่มทำหลังจากความทรงจำฟื้นคืน คือขอหย่ากับเธอ โดยอ้างว่าต้องกลับไปสืบทอดกิจการของครอบครัว หลินเซียง : … หย่าก็หย่า ถึงอย่างไรเงินก็หอมหวานกว่า แล้วเขาก็ไม่ใช่คนเดิมที่แสนน่ารักอีกต่อไปแล้ว เธอจะยึดติดกับผู้ชายคนเดียวไปทำไมกัน ในวันหย่า หลินเซียงโยนเอกสารข้อตกลงการหย่าที่มีตัวอักษรตัวหนาขนาดใหญ่ลงบนโต๊ะ ทำให้ทั้งอวิ๋นเฉิงต้องตกใจ [คู่หย่าไม่ได้เรื่อง ไร้สมรรถภาพ] หลังหย่า เธอมีหนุ่มรุ่นน้องและหนุ่มหล่อมาติดพันไม่ขาดสาย ในงานสังสรรค์งานหนึ่ง เพื่อนสนิทถามเธอว่าเธอจะมีโอกาสแต่งงานใหม่อีกไหม? หลินเซียงหัวเราะเยาะ “ใครแต่งงานใหม่คนนั้นเป็นหมา!” กลางดึก เธอรับโทรศัพท์ “ใครคะ?” “โฮ่ง!”

คำว่าครอบครัวอบอุ่นเป็นสิ่งที่ทุกคนพึงปรารถนา ยกเว้นเธอ... เด็กสาวที่ทำตัวร้ายกาจเพื่อให้ครอบครัวแตกแยกร้าวฉาน ในเมื่อเธอไม่มีความสุข ใครก็ไม่มีสิทธิ์! ถึงเธอจะร้ายแต่เขาจะเอา ยัยตัวร้ายที่รัก...

นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องราวภาคพ่อแม่ ในจักรวาลเดียวกับ 1.เสน่ห์ร้ายพ่ายรัก (เดหลี x เดย์ตัน) 2.เล่ห์วิวาห์ซ่อนรัก (แก้มหวาน x ควินตัน) โดยสามารถอ่านแยกได้ แค่เด็กกำพร้าคนหนึ่งที่มีฐานะต่ำต้อย ทั้งยังถูกมารดาของเขารับไปเลี้ยงดู ชายหนุ่มจึงเกลียดเธอเข้าไส้เพราะคิดว่ากำลังแย่งทุกอย่างไปจากตนเอง เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นเขาโทษว่าเป็นความผิดของเธอแต่เพียงผู้เดียว ชายหนุ่มจึงทำร้ายจิตใจหญิงสาวสารพัด โดยไม่สนใจว่าเธอจะเจ็บปวดหรือไม่ “เมื่อคืนเกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมา!!” “คุณธาม” “ตามมานี่เลยสายขิม” “โอ๊ย!! คุณธาม ขิมเจ็บนะ” “แค่นี้มันยังน้อยไปสายขิม!” “คุณเป็นบ้าเหรอคุณธาม ปล่อยนะขิมเจ็บ” “เธอต่างหากสายขิมที่เป็นบ้า เมื่อคืนฉันอุตส่าห์ไปเรียกเธอหลายรอบที่ห้อง แต่เธอไม่ยอมเปิด มันหมายความว่าไง!!” “แล้วคุณธามจะมายุ่งกับขิมอีกทำไม คุณธามก็มีคุณแอนจี้แล้วทั้งคน” “เธอคงลืมไปแล้วสินะสายขิม ระหว่างเธอกับฉันไม่ได้มีความรู้สึกอะไรทั้งนั้น เธอมันก็แค่ของเล่นชั่วคราวของฉันเท่านั้น”

“ในหัวคุณก็คงไม่พ้นเรื่องแก้แค้น บอกได้เลยว่ามันไม่มีประโยชน์ คุณก็เห็นว่าแม่ไม่ได้รักฉันเลย ต่อให้ฉันตายไปต่อหน้าเขาก็ไม่สนใจ” เธอสะอื้นฮักอย่างกลั้นไม่อยู่ “ถึงคุณจะแย่งลูกไปจากฉัน ก็มีเพียงฉันเท่านั้นที่เจ็บปวด ไม่ใช่แม่หรือใครทั้งนั้น” เรณุการะบายความเจ็บปวดในใจออกมาจนหมดสิ้น ตั้งแต่เล็กจนโต มารดาไม่เคยพูดกับเธอด้วยคำที่อ่อนโยน ไม่เคยให้ความรักความอบอุ่น มีแต่ดุด่า ทุบตีสารพัด พ่อเลี้ยงหนุ่มได้แต่ยืนอึ้งเกิดความรู้สึกสงสารหญิงสาวขึ้นมาจับใจ แล้วแบบนี้เขาจะใจร้ายใจดำกับเธอได้อีกอย่างไรกัน “จะให้ฉันกราบก็ได้ ได้โปรดอย่าพรากลูกไปจากฉันเลยเขาคือสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันมีแรงลุกขึ้นมาต่อสู้กับโชคชะตาอันโหดร้าย ฉันสัญญานะว่าจะเลี้ยงเขาให้ดีให้ความรักความอบอุ่นแก่เขา อีกหน่อยคุณก็จะแต่งงานกับผู้หญิงที่คุณรักแล้ว จะมีลูกหลายๆ คนก็ยังได้ อย่าเอาลูกฉันไปเลยนะขอร้องล่ะ” เรณุกาพนมมือไหว้ทั้งน้ำตาลุกขึ้นเดินมายืนอยู่เบื้องหน้าชายหนุ่ม ย่อตัวลงเพื่อก้มกราบอ้อนวอนขอลูกในท้องเอาไว้ ทำเอาหัวใจที่เคยด้านชาไร้ความรู้สึกถึงกับกระตุกวูบ ยอมแพ้ต่อคนตัวเล็กอย่างราบคาบ

เขาชังน้ำหน้านางหนักหนากระทั่งนางใกล้ตายยังไร้การเหลียวแล บุรุษเช่นเขาน่ะหรือที่นางยอมถวายหัวใจมอบให้ได้แม้แต่ชีวิตตัวเอง แต่ก่อนคอยไล่ตามร้องขอความรักจากเขา ต่อแต่นี้มีเพียงความเฉยชามอบกลับคืน

วินทร์รักลูก...แต่เขาเกลียดเธอซึ่งเป็นแม่ของลูก “เธอเลี้ยงลูกคนเดียวได้?” “น่าจะได้นะคะ” ณิชาบอกอย่างไม่แน่ใจ เพราะลึก ๆ แล้วเธอก็แอบรู้สึกหวั่น ๆ อยู่เหมือนกัน “ถ้ามีปัญหาอะไรให้รีบโทร. หาฉัน เข้าใจไหม” “ค่ะ พี่วินทร์ไม่ต้องเป็นห่วง” หญิงสาวรีบรับคำด้วยรอยยิ้มดีใจ ทว่าวินาทีต่อมารอยยิ้มนั้นก็พลันหายไปจากใบหน้างาม เมื่อได้ยินเขาพูดประโยคต่อมา... “ฉันเป็นห่วงลูก อย่าเข้าใจผิดว่าฉันจะเป็นห่วงเธอ”

"เช็คเงินสด 20 ล้าน ค่าตอบแทนตลอด 2 ปีที่ผ่านมา แล้วหนูจะไปไหนก็ไปได้เลยค่ะ พี่ให้เวลาหนู 3 วัน เก็บข้าวของออกจากคอนโดให้หมดนะคะ น้องการ์ตูนจะได้ย้ายของเข้ามาอยู่ต่อ" "นานไปค่ะ แค่วันเดียวก็พอแล้ว"