Novel & Cerita เศร้าใจ

หัวใจของเธอในเวลานี้แทบแตกสลาย จะเลือกทางใดก็เจ็บเจียนตายทั้งนั้น หากเธอจบชีวิตลงไปก็จะยิ่งทำให้ธรเสียใจ เขาต้องคิดว่าเธอคิดสั้นเพราะเขา และครอบครัวก็จะยิ่งเสียใจ จะอยู่ก็ไม่ได้ จะตายก็ไม่ได้ ภัคธีมาได้แต่ร้องไห้อย่างหนัก

หญิงสาวส่ายหน้า นายแพทย์วัยสามสิบเจ็ดย่นจมูก “ใจแข็งจัง แต่ไม่เป็นไรหรอก พี่เป็นคนมีความอดทนและถือคติที่ว่าน้ำหยดลงหินทุกวันหินยังกร่อน นับประสาอะไรกับหัวใจดวงน้อยๆ ของพราว” “ไม่ใช่เสมอไปหรอกค่ะ บางทีน้ำหยดลงหินทุกวัน หินรำคาญ หินก็อาจจะเดินหนีก็ได้” “หินใจร้ายอ้ะ แล้ววันน ี้ลูกอยู่กับใคร อยู่กับคนที่ชื่อนางใช่ไหม”

ปลอบใจตัวเองในวันที่ไม่มีใครทำแทนได้ เธอเริ่มชินชากับความผิดหวังและเสียใจ จนสุดท้ายก็เก็บกักความรู้สึกตัวเองไว้ในลิ้นชักหัวใจอันมืดมน รอยยิ้มของเด็กน้อยค่อยๆ จางหายเมื่อวันที่มารดาตายจากไป และมันอาจไม่เกิดขึ้นอีกแล้วก็เป็นได้ในยามที่ลูกสาวคนใหม่ของพ่อกำเนิดมา

ตอนที่โมโหไม่รู้ว่าเท้าไปถูกอะไรตกลงมาแตก ที่จริงเขาไม่ได้ตั้งใจทำของตก หญิงสาวหยุดไม่กล้าเดินต่อ เพราะตกใจไม่คิดว่าเขาจะมีอารมณ์รุนแรงขนาดนั้น ใบหน้างามค่อยๆ หันกลับมา "ทำไมนายต้องอารมณ์เสียใส่ฉันทุกครั้ง พูดกันดีๆ ไม่ได้หรือไง"

“ฉันห้ามตัวเองตลอดว่าจะไม่ยุ่ง แต่รู้ไหม พอเห็นแกซึม เห็นทำหน้าเศร้า ฉันเจ็บปวด เขาเป็นใครฌานิน เป็นคนที่เพิ่งเจอไม่นานด้วยซ้ำ ทำไมยอมให้เขาพรากความสุขไปแบบนี้” หยดน้ำตาไหลอาบลงบนพวงแก้มอย่างห้ามไม่ได้ ร่างเล็กโผเข้ากอดเพื่อนตัวสั่นเทา เธอเสียใจ เสียใจมาก ๆ กับทุกอย ่าง แต่ความเสียใจนั้นมันไม่มากพอที่จะดึงเอาตัวเองให้หลุดออกมาจากความลุ่มหลง ถึงได้จมปลักอยู่ตรงนี้

น้ำตาแห่งความเศร้าเสียใจไหลทะลักออกมาอย่างไม่รู้ตัว ร่างบางสั่นสะท้านเล็กน้อยเมื่อต้องกลั้นเสียงสะอื้นไห้ เหมือนโลกทั้งใบถล่มลงมาใส่ศีรษะจนแตกละเอียด เหมือนถูกคนกระชากหัวใจออกมาจากในอกและเหยียบซ้ำ จากนั้นก็จับเธอกดน้ำดิ้นทุรนทุรายเหมือนกำลังจะขาดใจตายหายใจไม่ออก

ลู่เฉินส่ายหัว สิ่งที่เศร้าโศกที่สุดจะเป็นการตายใจ เขาผิดหวังอย่างสิ้นเชิงแล้ว "งั้นอย่างน้อยคุณต้องทำให้ฉันเข้าใจใช่มั้ง? คุณไม่พูดอะไร ฉันจะเชื่อคุณได้อย่างไร?" หลี่ชิงเหยาโกรธมาก

ยาหยีรีบปรับอารมณ์และหัวเราะกลบเกลื่อนความเศร้าใจที่เผลอแสดงออกมาให้คนอื่นเห็น “พูดเล่นซะพี่ใจไม่ดีเลย” “หนูขอโทษนะคะที่ทำให้พี่สิบทิศรู้สึกไม่ดี” “เปล่าเลย พี่ไม่ได้รู้สึกไม่ดีกับหนู แต่พี่เศร้าไปกับหนูต่างหาก”

ไหล่ของโจวเฟิ่งจิ่วสั่นไหว หยดน้ำตาร่วงเผลาะอย่างไม่สามารถอดกลั้นได้อีกต่อไปแล้ว ความเสียใจประดังประเดเข้ามาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เจ็บร้าวไปทั้งใจ น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก ทรุดตัวสะอื้นไห้จนตัวโยนอย่างน่าสงสาร คำพูดของสาวใช้กรีดลึกลงไปในจิตใจ สร้างบาดแผลใหญ่ให้กับนาง และยากที่จะสามารถรักษาให้หายได้

ฟ้างามคิดทบทวนพลางก้มมองสภาพเนื้อตัวแสนมอมแมมแล้วถึงกับสะอื้นแรง หากเขาสงสารกันสักนิดคงไม่ทำแบบนี้ ต่อไปคงพอกันที. จะไม่เสนอหน้าไปให้เขารำคาญตารำคาญใจ แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งเศร้า มือเรียวเสลาจึงขึ้นมากุมหัวใจก่อนจะปล่อยเสียงร้องไห้ระบายความเสียใจอย่างสุดกลั้น แป๊น ๆ !