เศร้าใจ Mga Nobela at Kwento

“เสียใจค่ะ สูญเสียด้วย” “ดีเลยค่ะ รู้สึกผิดกับเสียใจมักจะมาคู่กันเสมอ มันเป็นเรื่องยากที่จะรู้สึกเสียใจโดยไม่รู้สึกผิด และความรู้สึกผิดก็พ่วงความเสียใจมาด้วย สำหรับคุณ ฉันคิดว่าคุณสูญเสียใครบางคนที่มีค่ามากไป และความรู้สึกผิดกับความเสียใจที่ไม่ได้ให้ค่ากับเขาในตอนท ี่ยังมีโอกาส กำลังกัดกินคุณจากข้างใน" ฉันกลั้นน้ำตาเอาไว้ เพราะเธอพูดถูกทุกอย่าง เป๊ะทุกคำ

I'm a sad girl, I'm a bad girl, I'm a bad girl’ (เขามีคนข้างกายแล้ว และเขาก็เดินไปพร้อมกับเธอ เขามีคนรักแล้วสินะ และเขาก็พูดคุยกับเธอ ผู้หญิงที่อยู่เคียงข้างเขา ทำให้ฉันเศร้าเหลือเกิน ฉันเป็นแค่คนที่เขาใช้เงินปรนเปรอ ทำให้ฉันเศร้าใจเหลือเกิน ฉันสุดแสนจะเศร้า ฉันสุดแสนจะเศร้า ฉันสุดแสนจะเศร้า)

คนถูกทิ้งพยักหน้า แล้วเอ่ยเสียงเรียบ จากนั้นก็รีบเมินไปอีกทางด้วยกลัวว่าเขาจะเห็นแววตารวดร้าวของตัวเอง เวลานี้อารมณ์น้อยใจ โกรธ ผิดหวัง เสียใจ และเจ็บปวด ต่างประดังประเดเข้ามา จนรู้สึกถึงก้อนสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในอก

ฉันกลับไม่รู้สึกแบบนั้นแล้ว ..มันเป็นตาของคนที่ความเศร้า ไม่มีความสุข และเหมือน เหงา อยู่ตลอดเวลา ฉันเนี่ยนะ.. จะบ่นเขามากขนาดไหน ก็รู้สึกเห็นใจเขาตลอด

ความโศกเศร้า ความเศร้าโศกที่ท่วมท้นเกินบรรยายและฝังลึกอย่างยิ่ง เสียงเคลื่อนไหวบนเตียงของทั้งสอง ฟังดูชัดเจนเป็นพิเศษในยามเช้าอันเงียบสงบ

ถ้าเกิดความสัมพันธ์แบบแฟนมันไปไม่รอด ก็เลยกั๊กๆ ไว้แค่นั้น มันดูครึ่งๆ กลางๆ ทุกข์นะพี่ณะ เอาจริง ​เฮ้อ...(ส่งสติ๊กเกอร์นั่งเศร้า) ก็จริง มันครึ่งๆ กลางๆ อย่างแกว่า ไปทางไหนก็ไม่สุดสักอย่าง อึดอัดใจไปหมดแล้วเนี่ย

หญิงสาวส่ายหน้า นายแพทย์วัยสามสิบเจ็ดย่นจมูก “ใจแข็งจัง แต่ไม่เป็นไรหรอก พี่เป็นคนมีความอดทนและถือคติที่ว่าน้ำหยดลงหินทุกวันหินยังกร่อน นับประสาอะไรกับหัวใจดวงน้อยๆ ของพราว” “ไม่ใช่เสมอไปหรอกค่ะ บางทีน้ำหยดลงหินทุกวัน หินรำคาญ หินก็อาจจะเดินหนีก็ได้” “หินใจร้ายอ้ะ แล้ววันน ี้ลูกอยู่กับใคร อยู่กับคนที่ชื่อนางใช่ไหม”

บอกน้าแล้วน้ำตาปริ่มจะไหล เผลอมองไปที่พ่อของหลานแล้วสะท้านในหัวใจ ทำไมถึงใจร้ายอย่างนี้ แล้วท่าทีอึดอัดใจระหว่างอารดา ศรัณและชนนท์ก็ทำให้มาลาใจคอไม่ดี “มีเรื่องอะไรกันแน่ ทำไมดูอึกอักอ้ำอึ้งกันทุกคนเลย”

ตอนที่โมโหไม่รู้ว่าเท้าไปถูกอะไรตกลงมาแตก ที่จริงเขาไม่ได้ตั้งใจทำของตก หญิงสาวหยุดไม่กล้าเดินต่อ เพราะตกใจไม่คิดว่าเขาจะมีอารมณ์รุนแรงขนาดนั้น ใบหน้างามค่อยๆ หันกลับมา "ทำไมนายต้องอารมณ์เสียใส่ฉันทุกครั้ง พูดกันดีๆ ไม่ได้หรือไง"

“ฉันห้ามตัวเองตลอดว่าจะไม่ยุ่ง แต่รู้ไหม พอเห็นแกซึม เห็นทำหน้าเศร้า ฉันเจ็บปวด เขาเป็นใครฌานิน เป็นคนที่เพิ่งเจอไม่นานด้วยซ้ำ ทำไมยอมให้เขาพรากความสุขไปแบบนี้” หยดน้ำตาไหลอาบลงบนพวงแก้มอย่างห้ามไม่ได้ ร่างเล็กโผเข้ากอดเพื่อนตัวสั่นเทา เธอเสียใจ เสียใจมาก ๆ กับทุกอย ่าง แต่ความเสียใจนั้นมันไม่มากพอที่จะดึงเอาตัวเองให้หลุดออกมาจากความลุ่มหลง ถึงได้จมปลักอยู่ตรงนี้