Novelas y relatos de เศษหัวใจที่ไร้ค่า

“ 2 - 3 ปีมานี้ ในวันครบรอบการจากไปของแม่ น้องไม่เคยไปเลย ไม่รู้ว่าปีนี้จะไปอีกหรือเปล่า…” “แม่เสียชีวิตเพราะคลอดเธอ แต่เธอกลับไม่มีหัวใจสำนึกบุญคุณเลยสักนิด” จ้าวเสี่ยวเสวี่ยทำหน้าจนใจ

“พี่ปอร์เช่สำหรับฉันคือผู้ชายที่ฉันชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ ที่พี่พูดว่าอยากขอบคุณอะไรสักอย่างที่ทำให้เราเจอกัน คิดว่าคนนั้นคือพี่เขยของฉันเอง พี่ธามค่ะ" เสียงคือฮือฮาดังขึ้นด้านล่าง ก่อนเจ้าสาวจะเอ่ยต่อ"ถ้าพี่ธามไม่บอกว่าตัวเองมีเพื่อนไร้หัวใจอยู่คนหนึ่งจะแนะนำให้ฉันรู้ จัก ฉันก็คงไม่กล้าเข้าหาพี่ตั้งแต่เจอกันหรอกค่ะ แต่สุดท้ายความพยายามที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาของฉันก็เป็นผล เมื่อฉันเอาคนไร้หัวใจคนนี้มาเป็นสามีของตัวเองได้สำเร็จ”

ริมฝีปากของเขาเหยียดยิ้ม ก่อนจะถอนใจอีกรอบ ​คนที่เขาจะรับมาในฐานะเมีย...กับสิ่งที่เขาต้องแบกรับตอนนี้ คนเป็นเมียเขาจะต้องเป็นผู้หญิงประเภทไหน เมียเจ้าพ่อ ที่มีลูกสาวเป็น...โรคซึมเศร้า สามีของเจ้าหล่อนเป็นคนไร้หัวใจ...เพราะเขาคงจะรักเธอไม่ได้ หัวใจรักของเขาถูกเผาไหม้ ไปหมดแล้ว จนไม่เหลือไว้รักใคร นอกจากตัวเอง และครอบครัว ​คิดแล้วก็หัวเราะออกมาเบาๆ

​ จนวันนี้ที่นายทำร้ายฉันให้ตายทั้งเป็น​ ฉันรู้แล้วว่ามันไม่มีประโยชน์​และฉันไม่ต้องการมันอีกแล้ว​ ในตอนเด็กที่นายหันหลังให้ฉันรู้ไหมหัวใจฉันมันแตกสลาย​แค่ไหน​ และนายก็ทำมันแตกสลายอีกครั้งตอนที่ขืนใจฉัน​ แล้วฉันยังจะหว้ังอะไรจากคนแบบนาย​ คนเลวๆแบบนายฉันหวังอะไรได้อ ีก ”

ูนะถ้าเขารู้ว่าจุดเริ่มต้นของเรามันไม่ได้เกิดจากความรักความรักอย่างแท้จริง แต่มันเกิดจากการที่คุณอยากชนะพนันเพื่อนเกิดจากความผิดพลาด เขาจะเจ็บและเสียใจมากแค่ไหน ฉันยอมให้เขาเสียใจที่รู้ว่าพ่อของเขาตายไปแล้วดีกว่าให้เขารู้ว่าพ่อไม่เคยรักเขาเลย” เมลดาเองก็เสียใจหญิงสาวร้องไห ้อย่างหนักเมื่อคิดว่าเขาว่าเขาไม่เคยต้องการเธอกับลูกเลย

เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงความเย้ยหยันที่บาดลึกกว่ามีดโกน "ดอกไม้พวกนี้ก็เหมือนเธอ" มินตราชะงัก ดวงตาสั่นระริก "ดูเหมือนจะสวย... แต่จริงๆ แล้วไร้ค่า ท้ายที่สุดก็เหี่ยวเฉาและถูกทิ้งขว้างเหมือนขยะ"

ชื่อเธอออกจะไพเราะเพราะพริ้ง 'บุปผาสวรรค์' แปลไทยเป็นไทยได้ว่าดอกไม้สวรรค์ แถมชื่อเล่นว่า ‘หนูดี’ ยังออกแนวว่านอนสอนง่ายผสานกิ๊บเก๋ยูเรก้า แต่อีตาหน้าโหดนี่ดันเรียกซะเสียหมด “นี่จะทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอีกนานไหมแม่ดอกว่านขี้ จะรุกก็รุกเสียทีป๋ารอรับจนจะทนไม่ไหวแล้วนะ” เ� �อมองไอ้คนหน้าทนราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ พลางกัดฟันกรอด

น้ำตาเม็ดใสร่วงผล็อย เจ็บใจกับทุกเรื่องที่ผ่านมา เธอไม่มีค่าไม่มีราคา บางครั้งก็ถูกทิ้งเหมือนเศษขยะไร้ค่า การเป็นคนที่ไม่ต้องการของพ่อ ของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี ของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อของลูก มันเจ็บมันทรมานมากแค่ไหน กันตารับรู้ดีว่ามันทรมานมากเพียงใด

ราวกับมีแก้วแตกฝังอยู่ในก้อนเนื้อที่เรียกว่าหัวใจ ทุกการหายใจเขาออกราวกับแก้วแตกที่ฝังอยู่ภายในบาดเฉือน ความรู้สึกในตอนนี้มันก่ำกึ่งระหว่างความว่างเปล่าและไร้ค่า “คือว่า...” ไม่กล้ามองหน้าใคร เลยได้แต่ก้มหน้ามองสองมือที่จับกันอยู่ กลีบปากอิ่มสั่นระริกขบเม้มเข้าหากัน

ใบบัวรู้สึกเจ็บปวดทั้งร่างกายและจิตใจ ที่มาร์โคเปรียบชีวิตของเธอราวกับสิ่งของไร้ค่า ไม่มีหัวใจ “ฮึก..คนใจร้าย คุณจะได้แต่เพียงร่างกายของฉัน แต่คุณจะไม่มีวันได้หัวใจ!!”