Novelas y relatos de เศษหัวใจที่ไร้ค่า

“เหตุใดต้องกลัวคนไร้ค่าอย่างเจ้า ข้าจะบอกให้เอาบุญ ถึงถูกบ่าวอย่างข้าสั่งสอนนิด ๆ หน่อย ๆ ก็ไม่มีใครสนใจเจ้าหรอก ต่อให้ตายไปก็ตายอย่างไร้ค่า ไร้ประโยชน์ ฮ่า ๆ” “แน่ใจหรือ เช่นนั้นมาลองดูกันหรือไม่เล่า ว่าข้าหรือเจ้าที่ไร้ค่า ไร้ประโยชน์ หรือเป็นแค่หนูสกปรก”

เวเดน ความรู้สึกเจ็บปวด ระหว่างคนไร้หัวใจกับคนถูกควักหัวใจ ตอนนี้ไม่ต่างกัน .. มันแตกสลายลงไปอย่างไร้สิ้นดี นับตั้งแต่วินาทีที่เขานั้นหมดลม

เซี่ยเว่ยหลงกล่าวเสียงพร่า “ต่อให้ข้าเอาชีวิตเข้าแลก...นางก็คงมองว่าไร้ค่า” อืม…อย่างไรก็สมควรแล้ว! เซี่ยเว่ยหลงเย็นยะเยือกมิต่างจากน้ำแข็ง…

�อยกมือไหว้ขอบ คุณหมอสูงอายุ อีกหน่อยเธอต้องมาล้างแผลที่นี่ทุกวัน ซินะ เจ็บตัวไม่เท่าไหร่หรอก แต่เจ็บใจนี่ซิ ถ้าพุดกรองไม่ผ่านมา เธอจะทำยังไง เลือดมิไหลจนหมดตัวรึไงนะ น้ำอบหัวเราะให้กับชะตากรรมของตัวเองเบาๆ แน่นอน อาการนั้นไม่รอดพ้นไปจากสายตาของแม่กับลูก ที่นั่งอยู่ตรง ข้าม

จินเยว่นึกเสียดายแทนเจ้าของร่างเดิมที่เสียเวลาชีวิตไปกับบุรุษไร้หัวใจ ที่ไม่เห็นคุณค่าในตัวนาง อีกทั้งยังไปหลงเชื่อ คิดวางใจในตัวญาติชั่วร้ายจิตใจอำมหิตโหดเหี้ยมอย่างสองแม่ลูกเรือนรองนั่นด้วย

ไม่มีใครต้องมีสีหน้าเศร้าสร้อยอีกต่อไป ลมหนาวทำให้คนใกล้ชิดกัน หล่อหลอมหัวใจให้อบอุ่น ฟูจินกับจินเฉิงเจินนั่งอยู่ที่เนินหญ้าเขียวขจี มองสายลมที่หยอกล้อกับต้นหญ้าให้ไหวเอน หัวใจมีรักมั่น เช่นไรจึงเรียกว่าไร้หัวใจ จบบริบูรณ์ ขอได้รับคำขอบคุณจันทร์ส่องแสง

เทียนหอมรู้สึกสับสนกับความรู้สึกที่หลากหลายและวุ่นวายอยู่ภายในใจ ซึ่งเป็นความรู้สึกที่ยากเกินจะอธิบาย เพราะมีทั้งความเจ็บปวดและความอิจฉาปะปนกันไป ในใจลึกๆ เธอก็รู้สึกเหมือนตัวเองไร้ค่าและไม่มีความพิเศษอะไรสักอย่าง ‘เราคงเหมือนของเล่นที่เขาหยิบมาเล่นแล ะทิ้งไปเวลาเบื่อ ไม่มีวันมีค่าเท่ากับผู้หญิงคนอื่นในสายตาของเขาหรอก’ หญิงสาวทำได้เพียงแค่บอกกับตัวเองในใจ

งามเย้ายวนมีเสน่ห์สมนามเรียกขานนางคณิกาชั้นสูง มิใช่ผู้ใดที่จะสามารถพบนางได้ง่ายทุกอย่างย่อมมีข้อแลกเปลี่ยนเฉกเช่นเดียวกันกับการที่ผู้ใดจะเข้าไปพูดคุยเล่นเดินหมาก หรือให้เจ้าของหอบุปผชาติเช่นตนสนทนาเป็นสหายย่อมต้องกล้าจ่ายในราคาที่แสนแพงเฉกเช่นกัน สายตาหวานซึ้งมองกวาดไ

คนงอแงเริ่มโวยวาย เพราะน้อยใจกับสถานะของตัวเองเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว “สิ่งเหล่านั้นมีค่ามากกว่าหัวใจพราวเหรอคะ พราวรักคุณแค่นี้ก็น่าจะพอ” “ก็รู้...แต่...ว่า”

อันเดรสขยิบตา แล้วดึงแขนแก้วตาให้กลับมายืนที่เดิม “แก้วไม่เชื่อหรอกว่าคุณจะอายเพียงแค่ไม่ได้ซื้อของในร้านนี้ แก้วไม่อยากได้อะไร คุณไม่ต้องซื้อให้หรอกค่ะ ขอบคุณสำหรับความหวังดี ของฟรีไม่มีในโลก คำนี้แก้วท่องขึ้นใจตั้งแต่เด็ก ไม่ต้องเอาของราคาแพงมาล่อให้ดีใจเล่นห รอกค่ะ” แก้วตาปฏิเสธความมีน้ำใจของคนใจดีทันที