เสียใจ Novels & Stories

คืนที่ฉันตาย ครอบครัวของฉันทุกคนกำลังยุ่งอยู่กับการฉลองวันเกิดอายุครบสิบแปดปีของเอเลน่า พี่สาวฝาแฝดของฉัน ทุกคนต่างคิดว่าเอเลน่าจะต้องตายในวันรุ่งขึ้น พวกเราเป็นเอลฟ์ พ่อของฉันทำงานเป็นผู้พิทักษ์เผ่า และหลังจากแม่ให้กำเนินฉันกับเอเลน่าที่เป็นฝาแฝดกันเธอก็เลิกทำงานไปโดยสิ้นเชิง พวกเราควรจะเป็นครอบครัวที่มีความสุข แต่ตั้งแต่ลืมตาดูโลก ฉันกับเอเลน่าก็ถูกผูกมัดด้วยคำสาปของแม่มด เพราะเอเลน่าเกิดก่อนฉันหนึ่งนาที เธอจึงต้องแบกรับความรับผิดชอบของคำสาปนั้นไว้เต็มๆ เธอไม่ควรจะมีชีวิตอยู่เกินอายุสิบแปดปีด้วยซ้ำ นับตั้งแต่วันที่เราเกิด เอเลน่าคือสมบัติล้ำค่าของครอบครัว พ่อกับแม่ปฏิบัติต่อฉันเหมือนฉันเป็นหนี้อะไรบางอย่างกับเธอ ของเล่นชิ้นใหม่ต้องตกเป็นของเธอก่อน ชุดใหม่ๆ เธอก็ได้เลือกเสมอ ทุกคืน แม

"หนูไม่รู้หรอกว่าพี่คิดไหม แต่ถ้าพี่คิด พี่เสียใจตลอดชีวิตแน่นอน" "ขนาดนั้นเลยเหรอ..." ภพนิพิฐพินิจมองดวงหน้างามอย่างพิจารณา เสียใจตลอดชีวิต! หากเขาจะรู้สึกแบบนั้น มันก็หมายถึงเขาทำหรือตัดสินใจอะไรสักอย่างผิดพลาด

'ห้าปีที่ผ่านมา ไม่มีวันไหนเลยที่กูไม่เสียใจ' คำพูดนั้นดังก้องในหัวของเลโอ เขาขบริมฝีปาก ความรู้สึกบางอย่างแล่นผ่านอกซ้าย เป็นความรู้สึกที่เขาพยายามกดมันไว้มานาน ความเจ็บปวด ความโกรธ ความผิดหวัง... และอีกอย่างที่เขาไม่อยากยอมรับ ความคิดของเลโอถูกขัดจังหวะเมื่อมีคนเ รียกชื่อเขา

ความตกใจกลายเป็นความเสียใจ ...เสียใจที่ถูกเขาย่ำยีศักดิ์ศรี …เสียใจที่ถูกเขาขโมยจูบแรกที่ปราศจากความรักและความอ่อนโยน ...เสียใจที่ตนเองไม่มีทางเลือก

แววตาครุ่นคิด ผมรู้ว่าการถูกหักหลังความรู้สึกเป็นเช่นไร มันผิดหวัง เสียใจ เจ็บและทรมาน ในทุกการจากลามันจะมีหนึ่งคนที่จะเจ็บปวดมากกว่าเสมอ ผมเข้าใจเธอ...และหวังว่าเธอจะเข้มแข็งในเร็ววัน

คุณพ่อตอบกลับไปตามตรงเพราะเขาไม่ได้โกรธหรือรู้สึกอะไรไม่ดีต่อลูกชาย มีแต่ความเข้าใจเพราะการสูญเสียแบบนี้ใครๆก็เสียใจ ลูกชายสูญเสียแม่และน้องสาวเหมือนกับตัวเขาที่สูญเสียภรรยาและลูกสาว ความเสียใจที่มีมันไม่สามารถบรรยายออกมาได้

"คอยดู ยุจะต้องเสียใจที่ทำแบบนี้กับพี่" "ไม่มีเรื่องอะไรมาทำให้ผมเสียใจมากไปกว่าการที่ผมทำให้เมียตัวเองเสียใจอีกแล้วครับ" ที่ผมพูดออกไปมันคือเรื่องจริงครับ ผมไม่เคยเสียใจเท่านี้มาก่อนเสียใจที่ทำเคยทำให้นกยูงร้องไห้ เสียใจที่เคยทำให้นกยูงเจ็บปวด เสียใจที่เคยทำร้ายเธอ ความเสียใจที่ผมเคย รับมาตลอดชีวิตมันเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่ผมทำกับนกยูง ผมรู้ซึ้งแล้วครับว่าความทรมานมันเป็นยังไง

เฉียวเนี่ยนสูดน้ำมูกแล้วค่อยๆ กลั้นน้ำตาเอาไว้ ใช่แล้ว การที่รู้สึกเสียใจนั้นมันเป็นเรื่องปกติจริงๆ! การเสียใจครั้งแล้วครั้งเล่า คือสิ่งที่ทำให้เฉียวเนี่ยนเตือนตัวเองเสมอว่าจะไม่ใจอ่อนให้กับจวนโหวเด็ดขาด!

นึกถึงก็น้ำตารื้น ชีวิตวัยรุ่นของฉันเป๋เพราะสถานะล้มละลายเลยแท้ๆ "เสียใจเหรอ" เสียงทุ้มแหบพร่าอยู่ข้างใบหู ปลายจมูกโด่งถูไถขมับให้ฉันอบอุ่นและขนลุกไปพร้อมกัน "พี่ล่ะเสียใจไหม" "เสียใจ"

เจ็บปวดเจียนตายเป็นเช่นไร ไม่มีใครรู้ซึ้งไปมากกว่าผู้ที่ได้สัมผัส ซึ่งครั้งหนึ่งพราวจันทร์เคยได้พานพบกับความรู้สึกนี้มาแล้ว และติดอยู่กับมันนานมากกว่าจะหลุดพ้นมาได้ เธอรู้ดีว่าทรมานแค่ไหน จึงไม่อยากกลับไปเจ็บอีก เลยเลือกที่จะหักใจเสียแต่ตอนนี้ ตอนที่ความรู้สึ กยังไม่ถลำลึกมากเกินไป เพราะรู้ว่าตนทำเลวไว้มาก ภวินท์จึงไม่คาดหวังให้พราวจันทร์ตอบรับความรู้สึกเขาในเวลานี้ “ไม่เป็นไร พี่รอได้ ไม่ว่านานแค่ไหน พี่ก็จะรอพราวเปิดใจให้พี่อีกครั้ง แล้วครั้งนี้พี่สัญญา พี่จะไม่ทำให้พราวเสียใจอีก”