Novel & Cerita เฮียครามคนโหด

คนตัวเล็กได้ยินแบบนี้แล้วอมยิ้มขึ้นมา ในขณะที่ดวงตากลมโตลอยอยู่บ้างเป็นครั้งคราว ใครคลั่งก่อนคนนั้นเป็นหมา สรุปคือคนหน้านิ่ง พูดน้อยในวันนั้นเอง แต่จะบอกว่าหมาไม่ถูกทีเดียวเป็นเสือที่พร้อมจะขย้ำเหยื่ออยู่ตลอดเวลา ไม่ต้องเล่นทีเผลอแค่เดินผ่าน จับบ้าง ลูบ คลำ คลึง แล้วแ ต่จะปรารถนา “จนกว่าพี่จะหลงหัวปักหัวปำ โงไม่ขึ้น” “โงไม่ขึ้นจริง ตอนก้มต่ำให้” ยักคิ้วให้เธอบนตัก อันนั้นไม่โงขึ้นเลย ส่วนคลั่งรักแทบไม่อยากให้อยู่ไกล อยากกอดทุกนาทีที่ทำได้ ถ้าบอกว่าเขาติดเมียขนาดหนัก ก็ไม่เถียง!

อกเล่าไม่ผิดเพี้ยน แต่ก็ไม่ได้ผอมบางจนดูน่าเกียจ สิ่งที่ขัดต่ออารมณ์เห็นจะหนีไม่พ้นท่าทีที่ดูแล้วคงหัวอ่อนไม่เบา เพราะคงไม่มีคนโง่ที่ไหนยอมเดินตามคนที่ตัวเองไม่รู้จักมาง่ายๆ แบบนี้ หากหล่อน ‘ฉลาด’ สักนิดคงรู้จักสอบถามอะไรเพิ่มเติม ไม่ใช่เดินตามผู้ชายหน้าโหดหุ่นโจรต้อ ยๆ เป็นลูกแบบนี้

ห้องของหลีม่าน “คุณหนูเจ้าคะเหตุใดท่านจึงขันอาสาอยากจะแต่งงานกับอ๋องแม่ทัพที่โหดเหี้ยมผู้นั้นเจ้าคะ ข้าเคยได้ยินชื่อเสียงที่น่ากลัวของเขามาก่อน อ๋องกระหายเลือด อ๋องมัจจุราชแห่งสนามรบ แล้วยังอ๋อง…”

หมอกครามหอบหายใจหนักหน่วง เสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ย ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดวงตาแดงก่ำจ้องมองร่างที่นอนจมกองเลือดด้วยความเกลียดชัง “ลากมันไปขัง... อย่าให้มันตาย คั้นชื่อคนจ้างมันมาให้ได้ ถ้ามันไม่พูด... ก็เลาะฟันมันออกมาทีละซี่!”

“หนูอยากกินอะไรที่เคี้ยวง่าย ไม่ใช่เคี้ยวยากแบบเฮีย” “พูดแบบนี้เอาหน่อยไหม จำไม่ได้เหรอว่าตอนที่โดนเฮียกระแทกหนูมีสีหน้ายังไง ร้องครางแบบไหน ถ้าลืมเดี๋ยวเฮียจะปฏิบัติให้ดูใหม่ ไอ้คนที่หนูบอกว่าแก่นี่แหละที่ทำให้หนูร้องครางปากสั่น”

แน่นอนว่าทุกคนล้วนตกใจเหลือเชื่อกับข่าวที่ได้รับ เพราะหงเฮยหลงมิใช่แค่โจรป่าเถื่อนชั้นต่ำอย่างที่เข้าใจผิด แต่เป็นถึงเจ้าแห่งหุบเขาเฮยซานฉายาปีศาจมังกรดำ ผู้ยิ่งใหญ่ลึกลับที่ไม่เคยมีผู้ใดกล้าล่วงล้ำ

หลังดูข่าวจบ บรรยากาศรอบตัวผู้นำตระกูลก็เต็มไปด้วยไอสังหารเข้มข้น ชายชราในวัยหนุ่มเคยเป็นคนที่โหดเหี้ยมไร้ปรานีและฆ่าคนโดยไม่กะพริบตา ความอาฆาตและไอสังหารที่สั่งสมมายาวนานนั้นเข้มข้นอย่างน่ากลัว

Hassadin : จะไปหาเดี๋ยวนี้ คอมเม้นท์ที่โผล่ขึ้นมาล่าสุดจากรูปภาพในผับที่ฉันมากับพวกแทคยอนและแจวอนอย่างแสดงความเป็นเจ้าของทำให้ฉันหน้าเสีย หัสดินคือชื่อจริงของคราม แล้วชื่อครามที่นำหน้านั่นก็คือเขาแน่ๆ ฉันกดเข้าไปดูในไอจีของเขาด้วยมือที่สั่นเทาเพราะสังหรณ์ใจ พบว่าเราไม่ได้ต ิดตามกัน แต่รูปภาพล่าสุดของครามคือรูปที่เขาอุ้มลูกอยู่บนระเบียงที่คอนโดใจกลางเมืองแห่งหนึ่ง และจุดสังเกตที่ทำให้ฉันรู้ว่าเป็นโซล เพราะมีภาษาเกาหลีอยู่บนป้ายโฆษณาที่คุ้นเคย

มีเสียงกรีดร้อง ทั้งยังมีเสียงร่ำไห้ ถึงขั้นมีเสียงร้องเรียกมารดา โจรภูเขาวิฬาร์ผู้ถูกขนานนามว่าเหี้ยมโหด เพิ่งเห็นเป็นครั้งแรกว่าความเหี้ยมโหดที่แท้จริงเป็นอย่างไร บางคนไม่โดนระเบิด แต่กลับล้มลงแน่นิ่งบนพื้น ฉี่ราดกางเกง

ไทเฮายิ้ม “เฮ้อ..หวาเซียงอ๋อง จากไปง่ายดาย หวาจิ้งอ๋องก็กลายเป็นคนผิดคิดชั่ว ก็เห็นจะมีแต่เจ้าที่ยังเสมอต้นเสมอปลาย”