โซ่รักแสนกล Novels & Stories

โม่เฉวียนยิ้มและเดินเข้าไปหาหญิงสาว สร้อยข้อมืออีกเส้นถูกยื่นออกมาและสวมให้หยางหลิน โซ่ทองเส้นเล็กที่มีจี้แกะสลักชื่อย่อของเขาและหญิงสาวในเส้นเดียวกัน ชายหนุ่มจูบเบาๆ ที่หน้าผากหยางหลิน “พี่รักเธอนะ รักมาก” “ฉันก็รักพี่ค่ะ” หยางหลินยิ้มให้เขา แต่ยังไม่ทันได้หวานกันน านนัก ร่างเล็กทั้งสองก็พุ่งเข้ามากอดขา

� ยิ่งโดนลมรักโชยเข้าหาไฟแห่งราคะก็โบกสะบัด ทะเลที่เงียบกริบในตอนนี้คลื่นสูงกระหน่ำจนท่วมตัว เธอต้านแรงลมแรงรักที่เขาเป็นคนพาเธอไปเผชิญความน่ากลัวที่น่าสุขสม เสียงครางแหบพร่าของลวรรษดังออกมาทุกคราที่แรงอารมณ์พาเขาถึงจุดหมายปลายทาง ร่างสูงร่างโอนเอนเป็นต้นข้าวท ี่ลู่ลม เบียดชิด กระชับ แนบสัมผัส ไหวไปตามแรงสะบัดของลมรัก

ผ่อนลมหายใจทิ้งจะมีสักกี่ครอบครัวที่อยู่เพื่อลูกโดยปราศจากความรักเหมือนเธอกับภูวดล มองไปทางไหนก็สื่อได้ถึงความรักที่มอบให้กัน สามีที่อุ้มลูกผู้เป็นภรรยาที่ยกแก้วน้ำป้อนที่ปาก คุณยายที่จูงมือหลานส่วนคุณตาที่ถือกระเป๋าสีหวานให้คุณยาย รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของความ สุขที่สัมผัสได้พลอยยิ้มตามความสุขกับภาพตรงหน้านั้น ชีวิตคนเราจะเอาอะไรมาเพอร์เฟคทุกอย่างคงเป็นไปไม่ได้ “ไม่เป็นไร”

น้ำรินยืนกอดอกจ้องใบหน้าหล่อด้วยความข้องใจ มองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าพลันความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมา “คุณเป็นอะไรกับลูกสาวฉัน” “เราเป็นแฟนกันครับ” โซ่ตอบกลับอย่างไม่ลังเลใดๆ หวังในใจอยากให้มารดาของคนที่รักเห็นถึงความจริงใจของเขา

ววินาทีที่สังเกตตั้งแต่ต้น มันเรียบเฉยไม่สะทกสะท้าน แต่ใครมันจะไปรู้ในใจมันตอนนี้อาจจะกำลังก่นด่าไอ้แก่หนังเหนียวคนนี้อยู่ก็เป็นได้ เหมือนดังสุภาษิตคุ้นหูที่ว่า อย่าไว้ใจทาง อย่าวางใจคน จะจนใจเอง “กลอนสุนทรภู่ บางตอนจากพระอภัยมณี เขาเปรียบเทียบความว่ายามรัก แต่น้ำผ ักต้มขมชมว่าหวาน ครั้นรักจางห่างเหินไปเนิ่นนาน แต่น้ำตาลว่าเปรี้ยวไม่เหลียวแล” น้ำเสียงแหบแห้งหน่อยๆเอ่ยเรียบเรื่อยให้ชายหนุ่มรุ่นหลานที่ยังคงสงบนิ่งฟัง ความหมายของมันชัดเจนอยู่ในตัวโดยไม่ต้องขยายความเพิ่มเติม คนฉลาดอย่างอนาวินต้องเข้าใจอย่างแน่นอน

เฮนรี่เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม เพลิงรัก ไฟสวาท : ซีทรูที่รัก จบบริบูรณ์ แต่นิยายชุดนี้ยังไปจบนะคะ กรุณากดตอนถัดไปอ่านได้เลย "เพลิงรัก ไฟสวาท : สวาทรักบำเรอชีค"

[แสนรัก] เป็นนิยายจีนโบราณยุค 80 ที่เธอเพิ่งแต่งไปได้ไม่กี่ตอน พระเอกของเรื่องหล่อเท่เกินบรรยาย จะธงแดงก็ไม่ใช่ จะธงเขียวก็ไม่เชิง แต่ถูกจริตของนักอ่านกระจาย นางเอกก็มีชีวิตที่น่าสงสารจับใจ คอมเม้นท์กระหน่ำส่งมารัวๆ 'หยุนซีของเราสู้ๆ นะ' 'อย่าไปยอม' 'อยากอ่านตอนต่อ ไปแล้ว' เพราะนักอ่านเร่งเร้า เธอจึงเขียนนิยายเช้าเย็นติดต่อกันไม่พัก เนื้อหานิยายเรื่อง 'แสนรัก' กำลังมาถึงจุดเปลี่ยนของนางเอกพอดี ซึ่งชื่อนางเอกในนิยายเรื่องนี้เธอจงใจตั้งชื่อว่า 'หยุนซี' ซึ่งเป็นชื่อเดียวกันกับเธอ

ในขณะที่เจ้าของร่างเล็กนอนหอบพร่าตัวสั่นเทิ้มแทบไม่รับทราบรู้ความอะไรอีกแล้ว สัมผัสที่ร้างรามาหลายปี รอยรักที่เคยฝังฝากเอาไว้ มันค่อยๆ ย้อนเอาทุกความรู้สึกเหล่านั้นมาสู่เธอ สันจมูกคมโด่ง...กดเน้นเนื้อนางสูดดมกลิ่นสาวที่โหยหาด้วยความรักยิ่ง เธอตัวอ่อนปวกเปียกปร ะหนึ่งเป็นขี้ผึ้งที่ถูกเขาลนด้วยไฟร้อน อารมณ์จึงผลักดันให้ชายหนุ่มร่นใบหน้ากร้านสำรวจกลางใจร่างของเธอด้วยความกระสันซ่าน หิวโหย และแสนจะคิดถึง...

ดังนั้นความรักครั้งนี้จะเป็นยิ่งกว่าของขวัญจากฟากฟ้า มันมีค่าเกินกว่าจะเปรียบเปรยได้ แต่ที่แน่ๆ เขาจะไม่มีวันปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้หลุดมือไปอีกเด็ดขาด คนที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นได้แค่เมียแสนชัง ปัจจุบันได้ตายไปจากหัวใจของเขาแล้ว นับจากนี้ไป ชีวิตของชยุตม์ จะมีเพียงแค ่ ‘เมียแสนรัก’ คนนี้คนเดียวเท่านั้น... จบบริบูรณ์

เธอบอกเขาด้วยรอยยิ้ม ปราชญ์จุมพิตหน้าผากนูนเกลี้ยงเบาๆ “อาก็รักเพชรนะคนดี” เขากอดรัดเธอแนบอก ดึงผ้าห่มมาคลุมร่าง ก่อนจะหลับตามเธอไป ...จบ... ซ่านเสน่หา เล่ม 2 ล่ารักเจ้าสาวพรหมจรรย์