ไท้สวีจื้อจวิน Novels & Stories

แค่นั้นเสียงผิวปากอย่างถูกใจก็ดังลั่น ลลิลจดรายการอาหารส่งให้ป้ายาและเดซี่ หญิงในร่างชายผู้มากฝีมือ ไม่ว่าจะตำส้มตำกี่ครั้งก็รสชาติเดิม “พี่วินมอร์ไซด์ รับ ตำครวญคราง ตำแซ่บซี๊ดปาก ยำตั้งเต้า แล้วก็ยำอ้าขานะคะ” “โอ้โห! แค่ชื่อยังแซ่บขนาดนี้ ถ้าได้กินจะแซ่บขนา ดไหน”

com: 建议改为ข้า จวินเย่เสวียนใช้สายตาเรียบสงบจับจ้องไปที่เธอ ไทเฮารู้จักนิสัยของหลานชายคนนี้ของเธอดี กลัวว่ากู้อวิ๋นซีจะไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจ

น้ำตานองเต็มใบหน้าของสวีซานเหอ "ข้าเห็นแค่ว่าสมองเจ้ามีแต่ขี้เลื่อย! เขาโดนปั่นหัวจนขายแคว้นเกาอวิ๋นได้เลยหรือไง? เรื่องนี้ต่อให้เจ้าเอาไปบอกกับเทพเซียน เหตุผลเจ้าก็ยังฟังไม่ขึ้นอยู่ดี! สวีซานเหอ ฐานะของเจ้าเป็นถึงข้าราชการในราชสำนัก กินข้าวของราชวงศ์แคว้นเกาอว ิ๋น กับเรื่องแบบนี้ เจ้าแยกแยะไม่ออกอีกหรอ? เจ้าสมควรจะยังเป็นข้าราชการของแคว้นเกาอวิ๋นอยู่ไหม?" มู่จิ่วซีตวาดอย่างเดือดดาล

องสวาท มือทั้งสองจับไปที่ขาเรียวเตรียมที่จะทำการอ้าออกเพื่อรอรับตัวตนอันยิ่งใหญ่ของเขาให้จมมิดลงไป สิ่งที่ปรารถนา ความอดอยากปากแห้งที่รอมานาน กำลังจะได้รับชดเชยแล้ว และเขาสัญญาด้วยเกียรติมาเฟียแห่งภาคพื้นทวีปนี้เลยว่า เขาจะจัดการกระหน่ำร่องสวาทแบบทบต้นทบดอกเอาให้ร้องคร างจนคอแห้งเลยทีเดียว

วกับได้กินของเผ็ดร้อนที่เอร็ดอร่อยที่สุดในชีวิต . . นับจากนั้นการเล่นเพื่อนหรือเรียกอีกอย่างว่า ‘เล่นสวาท’ หากจะพูดให้ทะลึ่งตึงตังก็ไม่ได้น่ากลัวสำหรับแม่พิศอีกต่อไป แต่กลับทำให้แม่พิศได้มาเป็นนางพนักงานในตำหนักกรมหมื่นฯ ได้อยู่ดีกินดี มั่งมีศรีสุขเสียยิ่งกว่าเป็นนางพนั กงานต้นเครื่องเสียไหนๆ

ม่านถัวเอ่ยบอกทั้งน้ำตา เยว่ชิงหันมาหาม่านถัวด้วยน้ำตาที่ไหลนองหน้าด้วยเช่นกัน (ไท่โฮ่ว = แม่ของต้าหวาง / ไท่จื่อ = รัชทายาท) “เจ้าจะให้ข้านิ่งดูดายโดยไม่เหลียวแลฟู่จวินและเหนียงชินได้หรืออีกทั้งยังมีเกอเกอของข้ารวมไปถึงตี้ติของข้าอีก เจ้าจะให้ข้าทนดูพวกเขาตาย เพราะความดื้ อดึงอีกอย่างนั้นเหรอ ข้ายอมแล้ว ข้ายอมไปเป็นฟูเหรินของฮัวหลี่หยาง” เยว่ชิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุกข์ระทมใจที่นางดื้อดึงไม่ยอมรับข้อเสนอของฮัวมู่ฉีตั้งแต่แรก ทำให้ฟู่จวินของนางและเหล่าทหารชักธงทำศึกกับแคว้นหยาง สุดท้ายแล้วแคว้นอวี้ก็พ่ายแพ้ (ตี้ติ = น้องชาย)

เมืองหลวงต้าเทียน รัชศกซีเฉินปีที่5 ฮ่องเต้นามว่า อวิ๋นซีเฉิน เมืองหลวงต้าเทียนแห่งนี้ คือเมืองหลวงที่ตั้งอยู่ท่ามกลางแคว้นทั้งสี่ ประกอบไปด้วยแคว้นฉินตั้งอยู่ทางทิศเหนือ แคว้นหาน ตั้งอยู่ทางทิศใต้ แคว้นเยี่ยนตั้งอยู่ทางทิศตะวันออก และแคว้นเย่ว์ตั้งอยู่ทางทิ ศตะวันตก เมืองต้าเทียนโอบล้อมไปด้วยภูเขาและต้นไม้มากมาย ให้ความเย็นสบายตลอดทั้งปี อีกทั้งยังโอบล้อมด้วยแม่น้ำฉางเจียง ซึ่งให้ความอุดมสมบูรณ์ตลอดทั้งปี เมืองต้าเทียนจึงอุดมไปด้วยเสบียงอาหารที่พร้อมสรรพ และนับเป็นเมืองมหาอำนาจที่สุดในสี่แคว้น

รถยนต์คันโปรดของเจ้าประธานบริษัท จอดนิ่งอยู่ที่จอดรถประจำของผู้บริหาร อคินขับรถมาที่บริษัทโดยไม่แวะที่ไหนเลย ไม่คิดจะกินอาหารเช้าพร้อมคนข้างๆ บอกตรงๆว่าแค่เห็นหน้าเธอก็ท้องอืดแล้ว ปึ่ง! เมื่อมั่นใจว่ารถจอดสนิทแล้ว ทิพย์วารีไม่รอให้เจ้าของรถไล่ลง เปิดประตูและปิดลงเสียง ดัง ก้าวฉับๆไปที่ซอยข้างๆบริษัท ที่มีร้านขายของกินแบบหาบเร่แผงลอยขายอยู่ เลือกซื้อหมูปิ้งกับข้าวเหนียวมาจำนวนมาก ตั้งใจใช้มันเป็นเสบียงของวันนี้ทั้งวัน

ฉู่เฟิงเยี่ยนมองไปยังประตูห้อง จวินหรั่นหนิงเพิ่งจากไปรัชทายาทก็ส่งคนมาหาเขาเรื่องคนตระกูลจวิน? “สี่ปีก่อนเดิมทีตระกูลจวินเป็นเจ้าของท่าเรือเมืองหนานเฉา กล่าวได้ว่าเป็นตระกูลคหบดีอันดับหนึ่ง ทั้งมั่งคั่ง ร่ำรวย ผู้คนนับหน้าถือตา พวกเขาขยายกิจการการเดินเรือ ทั้งขนสินค้า กระทั่ง รวมไปถึงการเดินทางขึ้นเหนือล่องใต้ ทุกอย่างล้วนเป็นไปอย่างราบรื่น ร้านค้ามากมายที่ต้องการขนส่งสินค้าไปมาระหว่างเมืองหลวงและเมืองต่างๆ ไปจนถึงท่าเรือเมืองหนานเฉา ไม่มีใครไม่รู้จักนายท่านจวินหลิว”

ตัวละคร สวีหรันเฟย (หงส์สุริยา) คุณหนูรองสวี มีความฉลาด แต่จิตใจชั่วร้าย บิดาเป็นเจ้ากรมการคลัง เซียวเหิงจิ้น ตำแหน่งชินอ๋อง อาศัยที่ตำหนักวิเวิก องค์ชายลำดับที่สามแคว้นปู้โจว สวีเต๋อจ้าน น้องชายสวีหรันเฟยคุณชายน้อยที่สี่ (หน่วยจิ้งจอกเก้าหาง) หนิงเจี้ยน สาย ลับเซียวเหิงจิ้ง