ไล่ล่าสามี Novels & Stories

มาดามจางกล่าวแทรก นางนึกระอากับความเจ้ากี้เจ้าการของสามี อะไรหนักหนา แค่บุตรชายจะมีคู่ครองสักคน “คุณนาย!!” “ค่ะ น้องเอง...ในเมื่อคุณคิดจะตัดหางลูกปล่อยวัด ก็อย่าได้ลังเลที่จะตัดน้องออกไปจากชีวิตอีกคนเลยค่ะ เพราะยังไงเสีย น้องก็ยืนข้างอีธาน” มาดามจางเชิดปลายคางขึ้น คน แก่หัวรั้นอย่างสามี สมควรอยู่คนเดียว “เชิญกอดไว้ให้แน่นๆ นะคะ สมบัติพัสถานที่คุณมี” นางเอ่ยประชด เดินมาประจันหน้ากับสามี แบบไม่เกรงกลัว

ไม่รู้ทำไม ยิ่งพีรดาปฏิเสธเท่าไหร่ ปริญก็ยิ่งรู้สึกโมโหมากเท่านั้น เหมือนมันยิ่งตอกย้ำให้รู้ว่า เธอไม่เคยสนใจหรือเหลียวแลเขาแม้แต่นิดเดียว “นี่มันยุคไหนแล้ว นายมาเรียกฉันว่าเมียแบบนี้ไม่ได้นะ เพราะมีอะไรกันแค่ครั้งเดียว ฉันไม่นับหรอก อีกอย่าง เรื่องเสียตัว ฉันไม่ซีเรียส ม ันก็แค่ร่างกาย นายได้ฉัน ฉันได้นาย จบไหม?” พีรดามีความคิดเหมือนสาวสมัยใหม่ จึงไม่อยากเอาเหตุผลที่ว่า เธอเสียตัวให้เขาแล้วมาเป็นข้อผูกมัดให้ต้องมารับผิดชอบ

แหนะ ยังมีหน้ามาท้าทายอีก เล่นจับกินไปทั้งตัวแล้วยังจะให้วิ่งไล่จับอะไรอีก ฉันไม่ตอบสะบัดหน้าแกล้งทำเป็นงอน “ถ้าเช่นนั้นพี่จับน้องก็แล้วกัน” สามีสุดหล่อสรุปตามใจตัวเอง แล้วก็เล่นจับฉันทั้งคืนอย่างที่พูดโดยไม่ปล่อยให้ฉันได้พักหายใจเลย

"ให้มันได้อย่างนี้สิ ไป!" สองสามีภรรยาแข่งกันล่าสัตว์บนเขาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ผ่านไปราวหนึ่งชั่วยามคนที่ชนะกลับกลายเป็นเซียวจิ้ง

“ค่ะคุณพ่อ” หลินลู่เสียนเดินตามหลังไปได้แค่สองก้าว พ่อสามีก็หันขวับมองมาตาโปน ตามสายตาไปก็เห็นไป๋จื้อหยางตามมาด้วย "แกจะตามมาเกะกะทำไมห๊ะ!”

ในขณะที่หมิงเหมยลี่มองดูคนด้วยความเย้ยหยัน ความแค้นเมื่อวันวานในที่สุดก็ถึงเวลาเอาคืนเสียที "ที่แท้ก็เป็นภรรยาของนายทหารใหญ่นี่เอง ว่าแต่ไม่ใช่ว่าเธอติดตามสามีไปค่ายทหารแล้วหรือ ทำไมแค่ไม่กี่เดือนก็ถูกไล่กลับมาแล้วล่ะ หรือว่าจริงๆ แล้วเรื่องติดตามสามีเป็นเพียงข้ออ้าง เธอก ็แค่หาเหตุผลเอาเด็กๆ ไปขายใช่หรือไม่"

ลึกๆ ในใจของลี้อิ่งนางคิดว่าสิ่งที่สามีทำ เป็นการบีบให้นางพูดเรื่องเงินทองกับครอบครัว ที่ผ่านมาเขาดีกับนางมาก นั่นเป็นเพราะบิดาของนางให้หลิงอ๋องยืมเงินจำนวนมหาศาล คิดแล้วลี้อิ่งก็รู้สึกเจ็บปวดใจ สามีทำตัวเช่นนี้จะต่างจากนางคณิกาในหอนางโลมที่ใดกัน “จับตามองเหยา อันให้ดี นางผู้นี้ร้ายยิ่งกว่างูพิษ ยาที่นางใช้นั่นไม่อาจจะตรวจพบได้โดยง่าย นางฆ่าหมัวมัวฮัวได้ วันหน้าก็ฆ่าเราได้ ข้าต้องหาจังหวะลงมือให้ดี เจ้าก็อย่าลืมนำเงินทองไปมอบให้สาวใช้เรือนฟานหรงเล่า” “เจ้าค่ะ”

เช้าวันต่อมาข่าวที่ภรรยาของพศินวิ่งไล่ฟันสามีกับชู้รักอย่างกุลชาก็ดังไปทั้งหมู่บ้าน พศินได้รับบาดเจ็บสาหัส แถมเมียยังขู่ว่าจะขอหย่า ส่วนกุลชาวิ่งหนีไปได้แต่ก็หนีไปในสภาพที่ดูไม่ได้เช่นกัน และเธอคงไม่กล้ากลับมาที่หมู่บ้านนี้อีก เพราะผู้คนในหมู่บ้านนี้รู้เช่นเห็นชาติของ เธอหมดแล้ว และถ้ากลับมาอีกบุญชูเมียของพศินคงเอากุลชาถึงตาย แม่และพี่สาวของยุพามาหาที่บ้านแต่เช้า ยุพากำลังรดน้ำผักอยู่ข้างบ้านพอดี

ห่าวอี้ถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง หลังจากเห็นว่าผู้ชายคนนั้นเดินออกจากร้านไปแล้ว ทำให้ลี่จวินที่มองเห็นเพียงแผ่นหลังกลับจำได้ทันทีว่าคนที่พี่ห่าวอี้พูดถึงคืออดีตสามีของตัวเอง “ไม่ใช่หรอกค่ะ เขาเป็นสามีเก่าของฉันเอง” “สะ...สามีเก่างั้นเหรอ” พูดด้วยน้ำเสียงตกใจ เพราะไม่คิดว่าคนตรงห น้าจะเคยแต่งงานแล้ว

"ท่านอย่าข้าเป็นสามีจะให้คนอื่นไปรับนางได้อย่างไรกันขอรับ ลี่อินเป็นภรรยาของหลานให้น้องสามีไปรับน่าเกลียดนะขอรับ" "เหอะน่าเกลียด แล้วอย่างไรเจ้าจะไปหาเมีย แต่นางขอตามไปด้วยเพื่อขอโทษลี่อินกับปาก เพ้ยๆๆๆ นางจิ้งจอกนางสตรีโคมเขียว เห็นหน้าพวกเจ้ามีแต่จะทำให้หลานสะใภ้ข้าหนีไปอ ีก อยากขอโทษจริงๆเหตุใดไม่นั่งสงบๆรอหลานสะใภ้ข้ากลับมา ต้องวิ่งแร่เพื่อการใด"