Novel & Cerita ไล่ล่าสามี

เสียงรายงานของสาวใช้ทำให้จีเฟิงไฉกระซิบเตือนฮวาจื่อชิงในทันที “พวกนางพากันสงสัยว่าเพราะเหตุใดท่านจึงได้หอบลูกทั้งสองและแม่สามีกลับมาอยู่ที่นี่โดยที่ไม่มีสามีติดตามมาด้วย หากข้าเดาไม่ผิดวันนี้ท่านคงได้ถูกพวกนางสอบถามถึงสามีเป็นแน่” จีเฟิงไฉเอ่ยเตือนออกมาพลางจ้อ งมองหญิงชาวบ้านสี่ห้าคนที่ติดตามป้าชุนเข้ามาในเขตเรือนพักผ่อนของฮวาจื่อชิง

200x ฉันเผลอลื่นล้ม เสี่ยวเป่าจะคลอดก่อนกำหนด ก่อนเข้าไป ฉันขอร้องให้หมอโทรหาสามี

หลิวเฉินเลี่ยงส่งสายตาไปให้พี่ชายรอง หลิวเฉินผิงสูดลมหายใจเข้าก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงไม่มั่นคงนัก “เหนียงเหนียงแม้หวังซินหยางจะรูปงาม ฐานะดี เหมาะสมแก่การเลือกเป็นสามี แต่เขามีข่าวลือว่ามิปรารถนามีภรรยา” “มิปรารถนามีภรรยา หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ”

ฉางเยว่ซินหน้ารอ้นวูบวาบยามสามีล่วงล้ำสู่เขตต้องห้าม ปากห้ามแต่สะโพกกลับหนีไม่ทัน "เราเป็นสามีภรรยากัน ไม่มีตรงไหนที่ข้าแตะต้องเจ้าไม่ได้ เจ้าก็เช่นกัน อยากจับตรงไหนของสามีจับได้เลย"

"ทำไมคุณชัชยังไม่กลับมาละคะ" นลินดาถามถึงสามีที่วันนี้ยังไม่กลับถึงบ้าน และดูเหมือนคำถามของเธอจะเป็นคำถามที่ตอบลำบาก ซึ่งนลินดาไม่ได้คิดไปเองแต่สีหน้าของพ่อสามีบอกอย่างนั้น

“ท่านยังกล้าถามข้าอีกหรือ นี่ผ่านมาหลายวันแล้ว ท่านพี่มิเคยย่างเท้ามาที่เรือนข้าเลย ทำงาน! ทำงาน! ข้ออ้างทั้งสิ้น! แต่ความจริงเขากำลังหาหนทาง พาลูกภรรยาเดิมกลับเข้าตระกูลต่างหาก” มีหรือนางจะไม่รู้ว่าตอนนี้ สามีกำลังตามสืบเรื่องของลูกเมียเก่าอยู่ เด็กพวกนั้นทั้งสง่าและฉลาดหลักแ หลม ย่อมเป็นที่ชื่นชอบของพ่อแม่สามี

ผ่านมาแค่ไม่นานแต่คำพูดที่ต้องการขอหย่านั้นเป็นร้อยครั้ง มันสิ้นสุดแล้วใช่ไหมกับคำว่าสามีภรรยาที่เคยรักกันมาตลอดสี่ปี เขาตั้งใจที่จะกลับมาแก้แค้นแกล้งรักและทำให้พ่อของเธอเชื่อใจ "ฮึ๊ก...เดี๋ยวก่อน" หลินหลินที่ถูกธารามนั้นจับแขนกำลังจะพามาหานิตาที่ห้องพักฟื้นเพื่อให้ขอโ ทษนิตาแต่หลินหลินเธอหยุดชะงักหันกลับไปมองหน้าธารามผู้เป็นสามี

ท่านหญิงใหญ่ชะงัก ปลายนิ้วที่กำลังจัดเส้นผมนิ่งไปทันทีเพื่อรอฟังสิ่งที่บุตรสาวกำลังจะกล่าว หลิงอันยกสายตาขึ้นมองเงาของตนในกระจกวูบหนึ่งสายตานางสั่นไหว นางเม้มปากแน่น ก่อนจะเอ่ยออกมาช้า ๆ “ข้า… เคยมีสามีมาแล้วเจ้าค่ะ”

เฉินลี่กะพริบตาปริบ ๆ มององค์หญิงลากสามีเอกของตัวเองวิ่งจากไปอย่างร้อนรน ก่อนส่ายหน้าอย่างจนใจ หวังว่าสามีเอกคนนี้จะมีความสามารถอยู่บ้าง ดึงความสนใจขององค์หญิงกลับมาจากพวกเพศผู้ไม่น่าไว้ใจข้างนอกนั่นได้

นางผลักไสเขาสุดแรงแล้วลุกหนีอย่างขัดใจ “ก็ตามใจท่านเถิด ข้าไม่สนใจท่านแล้ว!” “หลินโม่ว” ฝ่ายสามีที่โดนผลักจนก้นจ้ำเบ้า รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งตามภรรยาจนทันกันที่ทางเดิน “ข้ายอมเจ้าแล้วก็ได้ แต่เจ้าต้องหายโกรธข้าก่อนนะ”