เฮยจิวจู่ ดินแดนรักร้อนซ่อนแรงปรารถนา(Nc18+)

เฮยจิวจู่ ดินแดนรักร้อนซ่อนแรงปรารถนา(Nc18+)

last updateLast Updated : 2025-05-18
By:  wan’anOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
12Chapters
887views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

โอรสสวรรค์ผู้ยิ่งใหญ่ในใต้หล้าต้องพลัดพรากจากสตรีอันเป็นที่รักและบุตรในครรภ์ เขาจึงออกตามหานางกับลูกอีกครั้ง ในเมืองที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนา ซึ่งถูกซ่อนไว้ภายใต้ฉากหน้าอันงดงามเรียบง่าย เชิญพบกับเรื่องราวความรักอันเร่าร้อนของพวกเขาได้ที่นี่

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 ปฐมบท

「承諾」のボタンを押した後、私、桜井奈緒(さくらい なお)は目尻に浮かんだ涙を拭った。

心のどこかでは、まだ誰かが気付いてくれるのではないかと期待していた。スマホをじっと見つめている私に、母の桜井真由美(さくらい まゆみ)が「どうしたの?」と声をかけてくれることを。

佐藤悠真(さとう ゆうま)が早川結愛(はやかわ ゆあ)のカーテンから目を離し、私の異変に気付いてくれることを。何よりも、悠真が彼女の部屋から出てきて、泣きそうな顔をしている私を心配してくれることを望んでいた。

だが、誰も気付かなかった。

悠真が額に汗を光らせて結愛の部屋から出てきた。私はしばらく彼を見つめてから、その名前を呼んだ。

「悠真、午後からずっと作業してるじゃない。少し座って休んだら?」

自分の声が、すがるように響いているのが嫌だった。

彼は手の甲で額の汗を拭ったが、その視線はすでに結愛の部屋のドアに向けられていた。

「あとちょっと。カーテンレールが少し歪んでるから、そのままにしといたら結愛ちゃんが気にするだろ」

彼はペットボトルを置くと、私を一度も見ることなく通り過ぎていった。

私は段ボールの上に座ったまま、彼が結愛に「危ないから下がってて」と優しく声をかけながらレールを直す音を聞いていた。

3年。悠真と付き合って3年になるけれど、彼が私のためにここまで丁寧に何かをしてくれたことなんて、一度もなかった。

大学の寮に引っ越した日、私には重い段ボールが5箱もあり、しかも部屋はエレベーターのない建物の6階だった。

悠真は手伝うと約束してくれていた。しかし到着の1時間前、「急用ができた」とLINEが入った。私はたった一人で、すべての箱を階段で運び上げた。

その日の夜、結愛のインスタを見ると、遊園地で撮られた写真がアップされていた。どの写真にも、彼女の隣には悠真が写っていた。

後で悠真から電話がかかってきた時、それでも私は「大丈夫だよ、気にしないで」と言ってしまった。私はこの3年間、ずっと「大丈夫」と嘘をつき続けてきたのだ。

悲しい記憶に浸る私を引き戻すように、母がキッチンから顔を出した。

「奈緒、いつまでそこに座ってるの?結愛のベッドに新しいシーツを敷くのを手伝ってあげなさい。ドアの横に置いてあるから」

私は廊下の方を見た。私の荷物は、隅の方にボロボロの段ボールのまま積み上げられている。誰も運んでくれなかったし、どこに置けばいいか聞いてくれる人もいなかった。

「お母さん」

私は尋ねた。

「私の荷物はどこに置けばいいの?」

母は私の視線を追い、それから洗面所の横にある狭いドアを指差した。

「納戸を片付けて、当分はあそこで寝なさい」

一瞬、聞き間違いかと思った。

「納戸って……?」

「一時的なものよ」

私の表情を見て、母の口調が少しきつくなった。

「前にもあそこで寝たことがあるでしょ。まるで外で寝かされるみたいな顔しないでちょうだい」

確かに、あそこで寝たことはある。結愛が初めて我が家に来た時のことだ。

当時まだ子供だった兄、桜井涼太(さくらい りょうた)が、川の土手から足を滑らせた。結愛の父である早川大輔(はやかわ だいすけ)は、兄を助けるために川へ飛び込んだ。涼太は助かったが、大輔は濁流に飲まれてしまった。

あの日、大輔を川遊びに誘ったのは母だった。だからこそ、母はずっとその罪悪感を背負い続けていた。

サイズの合わない大きめのワンピースを着て、青白い顔で黙り込む結愛が我が家にやって来た日、母は午後中ずっと彼女を抱きしめていた。

「今日からここがあなたの家よ」

母は涙ながらに約束した。

「絶対に、一人ぼっちだなんて思わせないから」

そして、私の方を振り向いて言った。

「結愛ちゃんはお父さんを亡くしたばかりなの。数日でいいから、あなたの部屋を貸してあげて」

私は13歳だった。

「数日」の約束は、なし崩し的に1年へと引き延ばされた。

いつ部屋に戻れるのかと聞くたびに、母はまるで私が傷ついた哀れな子供をいじめているかのような目で私を見た。そのうち、私は聞くことをやめた。

そして10年経った今、彼らはまた同じことを繰り返している。

私はもうすぐ家を出る人間だから、納戸で十分だ。良い部屋を与えても無駄になる。母はすでにそう決めていた。

私は枕と折りたたんだ毛布を抱え上げた。

結愛の部屋の前を通り過ぎる時、椅子の上に立つ悠真と、下でカーテンレールを支える結愛の姿が見えた。涼太もそばにいて、2色のピンクのうちどちらが良いかで笑い合っていた。

3人はまるで、愛する家族の部屋を飾り付ける、本物の家族のようだった。

寝具を抱えて納戸へ向かう私のことなど、誰も気にも留めていなかった。

広さはたったの2畳ほど。モップのバケツや掃除用具、壊れた家電などが詰め込まれていた。窓はない。天井からは裸電球がぶら下がり、ジージーと音を立てていた。

母が古いヨガマットを持って後ろに現れた。

「とりあえず、これを床に敷いておきなさい」

私はそれをじっと見つめた。

「折りたたみベッドくらいないの?」

「今回の引っ越しで、もう十分お金は使ったのよ、奈緒」

結愛の部屋から、「ベッドの上にイルミネーションライトを飾るか?」と尋ねる涼太の声が聞こえた。母にも聞こえていたはずだが、表情一つ変えなかった。

母は私にマットを押し付けると、立ち去っていった。

あと10日。私は自分に言い聞かせた。あと10日だけ、耐えればいい。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
12 Chapters
ตอนที่ 1 ปฐมบท
เมื่อเข้าสู่ยามพระอาทิตย์อัสดง พระสนมหวงสตรีงามล่มเมืองแห่งวังหลังกำลังถูกเหล่าขันทีห่อหุ้มร่างเปลือยเปล่าด้วยผ้าหนานุ่ม ก่อนจะโอบอุ้มร่างอวบอิ่มเข้าสู่ตำหนักเฉียนชิงอันเป็นที่ประทับของโอรสสวรรค์วัยยี่สิบห้าปี พระนามว่าหยางจิ่งถง หูฮองเฮามองผ่านขบวนของขันทีที่โอบอุ้มอนุภรรยาเข้าหาสามีในนามของตนด้วยความเฉยเมย นับตั้งแต่ที่นางเข้าพิธีแต่งงานกับหยางจิ่งถงมาได้นับห้าปี บุรุษใจแข็งผู้นี้ก็มิเคยร่วมหลับนอนกับนางเยี่ยงสามีภรรยาทั่วไป ในแต่ละวันเขาได้แต่เลือกป้ายของสนมนางในคนอื่นๆ โดยมองข้ามตำหนักคุนหนิงของนางจนหญิงสาวชินชา แม้นางจะรู้ว่าโอรสสวรรค์ใช้การแต่งงานครั้งนี้เพื่อกุมอำนาจฝ่ายบุ๋นบู๊ให้เป็นปึกแผ่น หาใช่รักใคร่ชอบพอนางไม่ แต่หญิงสาวก็มิอาจตัดใจจากผู้ชายคนแรกที่นางหลงรักได้ หูอี้หลงจึงเร่งเร้าบิดาเพื่อให้ได้แต่งงาน เป็นฮองเฮาเคียงคู่กับเขา แต่สุดท้ายนางก็รู้ว่าตนเองใช้ความพยายามในทางที่ผิด บุรุษสูงศักดิ์ผู้นั้นมิเคยเหลียวแลนางแม้แต่น้อย ชีวิตในวังหลังของนางมีเพียงนักพรตเหลียวตั๋วลู่ผู้เป็นขุนนางในกรมพิธีการ ที่คอยปลอบโยนนาง หูฮองเฮาทอดสายตามองกระถางกำยานที่ทำจากกระเบื้องเคลือบ
Read more
ตอนที่ 2 หญิงสาวชาวบ้าน
ประตูเรือนหลังเล็กท้ายหมู่บ้านถูกเปิดขึ้นในยามพระอาทิตย์อัสดง หลิวจิ่นอิงสตรีวัยสิบแปดกลับจากขายเซาปิ่งในตลาดด้วยความสภาพร่างกายเปียกปอนจากสายฝนโปรยปราย ในขณะที่นางกำลังขายดีเป็นเทน้ำเทท่า เมฆฝนก็ตั้งเค้ามาแต่ไกล จนนางต้องตัดใจเก็บเซาปิ่งกลับบ้าน หญิงกวาดตามองหาบิดาที่ออกไปทำนาตั้งแต่เช้า มาบัดนี้ยังไม่พบแม้แต่เงาของผู้อาวุโสทันใดนั้นก็มีมีเสียงชายหญิงคู่หนึ่งครางกระเส่ามาจากกำแพงทางด้านหลังบ้าน หลิวจิ่นอิงจึงเดินไปดูด้วยความระคนสงสัย นางมองลอดผ่านรูกำแพงติดกับเรือนหลังเล็กของครอบครัวสกุลกวง ที่บัดนี้เหลือเพียงกวงฮูหยินที่กลายเป็นม่ายสาวอยู่เฝ้าเรือนเพียงลำพังกับแม่สามีตาบอด เพราะสามีนางที่เป็นมือปราบได้จากไปปรโลกเมื่อครึ่งปีก่อนมือของม่ายสาววัยสามสิบกำลังจับที่ขอบบ่อบาดาลอย่างแน่นหนา เพื่อรองรับแรงกระแทกจากบุรุษเฒ่าวัยสี่สิบห้า บั้นท้ายขาวร่อนรับแก่นกายยักษ์ด้วยความระริกระรี้ ในขณะที่เต้าอวบใหญ่ถูกเขาบีบเคล้นอย่างเต็มไม้เต็มมือ ด้วยแรงกำหนัดที่เปี่ยมล้น เสียงต้นขาแกร่งกระทบบั้นท้ายขาวเคล้าคลอกับเสียงครางกระเส่าของหญิงม่ายดังระงมไปทั่วสวนหลังบ้าน“อร๊างงค์!! พี่เส้าเหิง เบาๆ หน่อย
Read more
ตอนที่ 3 แม่ทัพใหญ่
สตรีทั้งสองเดินลัดเลาะมาตามแม่น้ำจนมาถึงค่ายทหารที่ตั้งอยู่เต็มลานกว้างติดชายป่า พอพวกนางไปถึงก็พบกับพ่อค้าแม่ค้ามากหน้าหลายตา ที่ตั้งแถวรอนำของมาขายก่อนหน้าพวกนาง หญิงสาวทั้งสองเข้าไปต่อท้ายแถวเพื่อรอหัวหน้ากองเข้าตรวจสินค้า หากตกลงราคากันได้เรียบร้อยก็จะเข้าไปรับเงินที่นายกองจัดหาเสบียงที่กระโจมด้านข้างหลิวจิ่นอิงลอบสังเกตการณ์ด้วยความสงสัย หากเป็นพ่อค้าหรือแม่ค้าที่อยู่ในวัยแก่เฒ่าพวกเขามักขายเสบียงได้ในราคาไม่สูงนัก ยกเว้นแม่ค้าที่เป็นสตรีแรกรุ่นที่ขายเสบียงได้ราคามากกว่าคนกลุ่มแรกหลายเท่าตัวเมื่อถึงคิวของหญิงสาวทั้งสอง ลี่จือวางตระกร้าหมั่นโถวสองใบใหญ่ลงบนโต๊ะกลางตรวจสินค้า เหล่าทหารต่างเข้ามารุมล้อมดูสตรีขายหมั่นโถวที่มีเรือนกายอวบอิ่มด้วยความหื่นกระหาย อกอวบขาวของลี่จือล้นทะลักออกมานอกร่มผ้าในขณะที่หญิงสาวกำลังก้มนับหมั่นโถวเพื่อมอบให้กับหัวหน้านายกอง“เจ้าจะขายหมั่นโถวเท่าไหร่? ““ทั้งหมดห้าร้อยอีแปะเจ้าค่ะ”“ข้าให้เจ้าหนึ่งตำลึง แต่ต้องไปรับเงินที่กระโจมใหญ่ฝั่งนู้น เจ้ายินดีหรือไม่??”“ข้ายินดีเจ้าค่ะ!!!”ด้วยความดีใจที่ขายหมั่นโถวได้มากกว่าที่คิดไว้ตั้งหลายเท่า ลี่จือรีบ
Read more
ตอนที่ 4 แม่นมจวนผู้ตรวจการ
หลังจากที่หลิวจิ่นอิงพักผ่อนที่เรือนจนหายดี นางก็เข้าไปสอบถามข่าวคราวของลี่จือถึงในเรือน ก็ได้รับทราบว่า หลังจากพักฟื้นจากอาการบอบช้ำ สหายของนางก็ถูกบิดานำไปอยู่พักกับญาติที่เมืองหลวงชั่วคราวเพื่อหลบหนีจากเรื่องอับอายที่เกิดขึ้นสองเดือนให้หลัง หลังจากทัพใหญ่เคลื่อนย้ายออกไปจากหมู่บ้าน น้ำข้นรักที่แม่ทัพใหญ่ได้ฝากฝังไว้ก็เติบโตเป็นหน่อเนื้ออ่อนในครรภ์ของนาง เรื่องของหลิวจิ่งอิงกลายเป็นที่ติฉินนินทาจากคนทั้งหมู่บ้าน แต่ถึงกระนั้นนางก็ยอมอดทนอดกลั้นใช้เงินก้อนสุดท้ายที่ได้จากแม่ทัพใหญ่มาเลี้ยงดูตนกับบุตรในท้องจวบจนถึงวันคลอด ในขณะที่บิดาของนางก็ย้ายไปอยู่กับกวงฮูหยินที่เรือนข้างๆ โดยมิได้สนใจบุตรีเยี่ยงนางเลยแม้แต่น้อยบุตรชายตัวอ้วนขาวของหลิวจิ่นอิงคลอดออกมาอย่างปลอดภัยด้วยความโล่งใจของนางกับสหาย หลังจากลี่จือได้ข่าวว่าหลิวจิ่นอิงกำลังใกล้คลอด นางก็เดินทางออกจากบ้านญาติที่เมืองหลวงมาดูแลสหายกับบุตรชายของนางอยู่มาวันหนึ่ง บุตรชายตัวอ้วนของนางเกิดไม่สบายอย่างหนัก หลิวจิ่นอิงจึงโอบอุ้มเด็กชายขึ้นรถม้ารับจ้างเพื่อไปรักษาที่โรงหมอชื่อดังในตัวเมือง หลังรักษาเสร็จหมอเทวดาจึงคิดค่ารักษากับห
Read more
ตอนที่ 5 ร้านเซาปิ่งกับเรือนหลังใหม่
เมื่อหูฮูหยินเดินทางมาถึงโรงเก็บฟืนด้านหลังจวน นางตรงเข้าไปเรียกชายตัดฟืนคนใหม่ที่หน้าประตูห้องเด็กหนุ่มวัยสิบแปดที่มีรูปร่างสูงใหญ่ เปิดประตูออกมาท่ามกลางความมืดมิด เขาตกใจเมื่อเห็นฮูหยินของจวนมาเยือนบ่าวต้อยต่ำถึงที่นี่“ฮูหยินมีอันใดให้ข้ารับใช้หรือขอรับ!”“อาเฟิงเจ้าไปเลือกฟืนท่อนใหญ่ในโรงเก็บฟืนเป็นเพื่อนข้าหน่อย ข้าจะรีบเอาไปใช้คืนนี้!”“ได้ขอรับฮูหยิน เชิญตามบ่าวมาทางนี้ขอรับ”อาเฟิงเดินนำหูฮูหยินเข้าไปในโรงเก็บฟืนข้างเรือนพัก สตรีสูงศักดิ์ปิดล็อคประตูจากด้านในก่อนจะเดินไปประกบที่แผ่นหลังใหญ่ของบ่าวตัดฟืน“ท่อนนี้ดีไหมครับฮูหยิน ตัดจากไม้เนื้อหอม วงปีของมันนับสิบปี ยิ่งโดนไฟเผาจะยิ่งส่งกลิ่นหอมขอรับ“แต่ข้าว่าท่อนนี้ดีกว่า ดูหนุ่มแน่นน่าดูดชิมมากกว่าท่อนไหนเสียอีก!”มือเรียวเอื้อมไปลูบคลำท่อนฟืนใหญ่ที่หลับไหลอยู่ใต้ร่มผ้า ก่อนจะปลดชุดปะชุนของชายหนุ่มตรงหน้าออก เหลือเพียงฟืนท่อนใหญ่ ที่ชูชันท้าทายนายสาวอยู่เบื้องหน้า ลิ้นเรียวเล็กไล้เลียจากปลายหัวหยักไปจนถึงโคน จนฟืนทั้งท่อนเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายของนาง ก่อนจะกลืนกินฟืนท่อนใหญ่เข้าไปจนมิดลำ บ่าวตัดฟืนที่ยังหนุ่มยังแน่นถึงกับคราง
Read more
ตอนที่ 6 ตั้งครรภ์อีกครั้ง
เหล่าซือเฒ่าโอบอุ้มสตรีในดวงใจ กับเจ้าก้อนแป้งน้อยที่อยู่ในย่ามใหญ่กลับเรือนหลังเล็กด้วยใบหน้าฉาบสีแดงก่ำ จากบุรุษม่ายกลับกลายเป็นหัวหน้าครอบครัวใหญ่ที่มีทั้งฮูหยิน และเจ้าก้อนแป้งทั้งสองหน่อในชั่วข้ามคืน เขาเฝ้าดูแลหลิวจิ่นอิงกับเด็กน้อยอาซูจนถึงเช้า กระทั่งนางฟื้นจากอาการเป็นลมด้วยกลิ่นหอมฉุยของโจ๊กปูฝีมือของเหล่าซือเฒ่าด้านเจ้าหนูน้อยอาซูที่เคล้าคลออยู่ไม่ห่างจากมารดาก็ถูกเขาป้อนน้ำนมวัวจนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง “เจ้าฟื้นแล้วหรือจิ่นอิง ไม่สบายตรงไหนบ้างหรือไม่?” “ข้าหายดีแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณเหล่าซือที่ดูแลเราสองคนแม่ลูกนะเจ้าคะ” “เช่นนั้นข้าขอกลับสำนักก่อนนะ ยาบำรุงกับโจ๊กปู ข้าเคี่ยวไว้ในครัวแล้ว ถ้าเจ้าหิวก็ตักกินได้เลย ไม่ต้องเป็นห่วงอาซูนะ ข้าป้อนนมวัวให้เขาจนอิ่มแล้ว กว่าจะตื่นก็คงอีกหลายชั่วยาม” “ขอบคุณเจ้าค่ะ” หลิวจิ่นอิงมองตามหลังบุรุษเฒ่าด้วยความตื้นตัน คล้อยหลังจากเขาออกไปเพียงชั่วครู่ ลี่จือสหายคนสนิทของนางก็กึ่งเดินกึ่งวิ่ง มาที่เรือนหลังเล็กติดเชิงเขาเพื่อบอกเล่าข่าวลือของนางที่กระจายไปทั่วเมือง “จิ่นอิง เจ้ายังเห็นข้าเป็นสหายอยู่หรือไม่? เหตุใดจึงไม่ยอมบอกว่าเจ้
Read more
ตอนที่ 7 กำเนิดบุตรีตัวอ้วนขาว
วันเวลาล่วงเลยไปนานแปดเดือนเศษ ร้านขายเซาปิ่งของหลิวจิ่นอิงนับวันจะขายดีขึ้นเรื่อยๆ หญิงสาวเจรจาให้ลี่จือสหายคนสนิทนำหมั่นโถวกับซาลาเปามาเปิดแผงเพิ่มที่ร้านของนาง ทำให้เหล่านักเดินทางที่ลงเรือที่ท่าน้ำ กับบรรดาศิษย์ของสำนักศึกษาที่อยู่บนเขา ต่างแวะเวียนมานั่งพักรับความสำราญอยู่ที่นี่เป็นประจำก่อนหน้านี้เหล่าซือเฒ่ากว้านซื้อที่ดินบริเวณรอบเรือนเล็กเพื่อให้หลิวจิ่นอิงได้ต่อเติมกิจการร้านค้า นางจึงรวบรวมเงินที่ได้จากน้ำพักน้ำแรงมาสร้างโรงเตี๊ยมขนาดเล็กขึ้นที่ริมแม่น้ำด้านข้าง ขนาดห้องพักมีรูปแบบเรียบง่าย เข้ากับบรรยากาศริมแม่น้ำกับทุ่งข้าวฟ่างที่กำลังชูช่อสีเหลืองทองอยู่เต็มผืนดิน และแล้วโรงเตี๊ยมก็สร้างเสร็จทันกำหนดคลอดของหลิวจิ่นอิงเมื่อเข้าสู่ยามเหม่า (5.00-7.00) ของเช้าวันหนึ่ง รถม้าจากสำนักศึกษาได้พาหมอเทวดามาทำคลอดฮูหยินของเหล่าซือเฒ่าที่กำลังเจ็บท้องใกล้คลอด ในเรือนหลังเล็กท่ามกลางความเงียบสงบของเมืองเฮยจิวจู่ในเวลาไม่นาน บุตรีตัวอ้วนขาวก็คลอดออกมาทักทายมารดาของนางด้วยความปลอดภัย ท่ามกลางการลุ้นระทึกของเหล่าซือเฒ่า ที่ผุดลุกผุดนั่งที่หน้าห้องทำคลอด เขาโอบอุ้มบุตรีตัวอ้วนด้วยควา
Read more
ตอนที่ 8 เติบโตเป็นวัยสะพรั่ง
สิบแปดปีผ่านไป ร้านเซาปิ่งอันเลื่องชื่อกลับมาครึกครื้นไปด้วยลูกค้ามากหน้าหลายตาอีกครั้ง หลังจากที่ฮูหยินเจ้าของเรือนล้มป่วยจากไปปรโลกเมื่อสามปีก่อน ทั้งโรงเตี๊ยมริมน้ำและร้านเซาปิ่งแห่งนี้ก็ปิดตัวลงอย่างกะทันหันเมื่อจัดการงานศพไว้ทุกข์ให้กับมารดาเป็นที่เรียบร้อย ซุนซูหลินก็กลับมาเปิดร้านเซาปิ่งและโรงเตี๊ยมริมน้ำของมารดาดังเช่นกาลก่อน โรงเตี๊ยมที่เคยตกแต่งอย่างเรียบง่ายถูกเพิ่มเติมด้วยเครื่องปั้นงานศิลปะที่หญิงสาวเชี่ยวชาญในขณะทิวทัศน์ด้านหลังของโรงเตี๊ยมถูกโอบล้อมด้วยทุ่งข้าวฟ่างกับไร่ถั่วเหลืองนับร้อยหมู่ที่ชูช่อสีเหลืองทองเป็นทิวแถว จนทำให้เหล่าบัณฑิตและเหล่ากวีเอกต่างเข้าจับจองที่พักในฤดูการเก็บเกี่ยวเพื่อชื่นชมความงามที่ถูกรังสรรค์ขึ้นจากธรรมชาติร้านเซาปิ่งหน้าเรือนหลังเล็กถูกมารดานางต่อเติมพื้นที่เรือนให้ใหญ่โตกว้างขวาง ระแนงไม้ข้างบ้านต่างรายล้อมไปด้วยดอกไม้นานาพรรณ หลังจากที่มารดาของนางจากไปปรโลกเมื่อสามปีก่อน บิดาได้แต่เก็บตัวเงียบอยู่ในสำนักศึกษา วันนี้หลังจากนางกลับมาจากงานสอนช่างฝีมือเครื่องปั้น ซุนซูหลินจึงเข้าครัวตั้งใจเตรียมข้าวห่อใบบัวกับน้ำแกงไก่ป่าซึ่งเป็นของโปรดข
Read more
ตอนที่ 9 โอรสสวรรค์หยางจิ่งถง
หยางจิ่งถง โอรสองค์เดียวของชินอ๋อง (หรือที่เหล่าชาวเมืองต่างขนานนามว่า องค์ชายห้า)ที่เกิดกับจางฮองเฮา เขามีน้องสาวต่างมารดาที่เกิดจากหลิวกุ้ยเฟยอยู่คนหนึ่ง นางมีนามว่าองค์หญิงหยางจิงฮวา จักรพรรดิ์หยางจิ่งถงขึ้นครองราชย์แทนบิดาที่สละราชสมบัติเพื่อท่องเที่ยวยุทธภพพร้อมกับมารดาตั้งแต่ตอนที่เขาอายุได้สิบแปดปี บุรุษสูงศักดิ์เติบโตขึ้นเป็นบุรุษรูปร่างสูงใหญ่ที่ถอดเค้าโครงหน้ามาจากบิดาไม่มีผิดเพี้ยน ความรูปงามของโอรสสวรรค์ล้วนเป็นที่เลื่องลือออกไปต่างแคว้น จนบรรดาแคว้นเล็กแคว้นน้อยต่างมอบบุตรีให้เป็นสตรีวังหลังของจักรพรรดิ์หนุ่มถึงแม้จะมีสตรีวังหลังอยู่มากมาย แต่เขามิอาจแต่งตั้งผู้ใดขึ้นเป็นฮองเฮาคู่ใจได้ เพราะในวัยเยาว์เขาได้หมั้นหมายกับบุตรีของเสนาบดีฝ่ายซ้ายผู้กุมความลับของราชวงศ์เอาไว้อย่างแน่นหนาเช้าวันครบรอบของการครองราชสมบัติครบปีที่สอง เสนาบดีฝ่ายซ้ายหูจวี่ได้ยื่นฎีกาในท้องพระโรง เพื่อขอพระราชทานสมรสและแต่งตั้งบุตรีของเขาขึ้นเป็นฮองเฮา หลังจากที่จักรพรรดิ์หยางจิ่งถงมีอายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์เหมาะแก่การมีคู่บารมี เพื่อให้กำเนิดองค์รัชทายาทเพื่อความมั่นคงของราชสำนัก ท่ามกลางการส
Read more
ตอนที่ 10 ลูกหนี้ผู้สูงศักดิ์
หลังจากควบม้าผ่านท่าน้ำหน้าวังหลัง โอรสสวรรค์ชะงักงันเพียงชั่วครู่ก่อนจะหันไปสั่งการกับองค์รักษ์ที่คอยติดตามอยู่ด้านข้าง“พวกเจ้าล่วงหน้าไปรอเราที่สำนักศึกษาก่อนเถิด เราอยากเที่ยวเล่นในเมืองสักพัก ใกล้ถึงวันแข่งขันเราจะไปที่นั่นเอง”“แล้วความปลอดภัยของพระองค์เล่าพะย่ะค่ะ!”“ไม่ต่องห่วงอันใด พวกเจ้าลืมแล้วหรือว่ายังมีองครักษ์เงาอยู่กับเราทุกๆที่”“น้อมรับคำสั่งพะย่ะค่ะ”หยางจิ่งถงฝากม้าโลหิตไว้ที่โรงเลี้ยงม้าด้านข้าง ก่อนจะกระโดดขึ้นเรือรับจ้างที่มุ่งสู่จุดหมายปลายทาง เรือลำใหญ่ลัดเลาะตามลำน้ำอย่างอ้อยอิ่ง สายลมเย็นพัดโชยเอื่อยตลอดเส้นทางจนทำให้โอรสสวรรค์เผลอหลับไป ระหว่างทางเรือลำใหญ่จอดรับนักเดินทางที่ท่าเรือกลางตลาดในเมืองเฮยจิวจู่ ด้วยความแออัดของนักเดินทางที่เต็มลำเรือ ข้างกายโอรสสวรรค์ปรากฏร่างหญิงสาวใบหน้างามล่มเมืองในชุดแต่งกายสีเรียบ ที่เพิ่งกลับจากงานสอนเครื่องปั้นในสำนักช่างฝีมือ ชายหนุ่มสูงศักดิ์ตื่นขึ้นมาสบตากับสตรีด้านข้างที่มีใบหน้าพริ้มเพราด้วยความตะลึงงัน หลังจากถูกบุรุษแปลกหน้าจดจ้องเป็นนานสองนาน ซุนซูหลินจึงเอ่ยขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ“ใบหน้าข้ามีอันใดติดอยู่หรื
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status