โรแมนติก

"ห้องนายมันร้อนนะ" "'ร้อนอะไรวะ แอร์เปิดฉ่ำขนาดนี้ เฮ้ ไอดา" ไอดากำลังถอดเสื้อยืดออก เธออยู่ในสภาพที่ทำให้ผมถึงกับสร่างเมา คนตรงหน้าสวยมาก ดึงดูดสายตามาก สองเต้ากลมดึงสายตาผม ผมรีบเมินไปทางอื่น ขณะที่ไอดายังคงดูไม่เดือดร้อนที่มาเผยท่อนบนสุดเอ็กซ์ให้ผมดู "เฮ้ แกเมาแล้วไอดา" "ก็เมาสิร้อนน่ะอาบน้ำไหม?" "ไอดาแกใส่เสื้อซะจะไปทำอะไรก็ไป แต่ตอนนี้ใส่เสื้อ ก่อน แกรู้ไหมว่ากำลังทำอะไร ไอ้เพื่อนบ้า เดี้ยวพ่อก็ปล้ำเสียหรอก" "ไอดา แกอย่าทำแบบนี้" "ทำไมล่ะ? แกไม่อยากเหรอ" "แต่ว่าถ้าทำมันลงไปแล้ว เรา อาจจะไม่เหมือนเดิม เพื่อน เอากันไม่ได้นะไอดา" "ถ้าอย่างนั้นก็ถือว่าคืนนี้เราสองคนเมา ไม่ใช่เพื่อนกัน" สองคนจูบกัน มันเป็นจูบที่ไม่หยุดง่ายๆ จนเหมือนลมหายใจจะหมด ผมเลยถอนจูบ ไอดาปรือตามองผม ตอนนี้เรากอดกันแน่น และมือของผมกำลังแตะไล้คลึงปลายยอดเต้าอวบ นั่นไปมา มันแข็งสู้มือผม "ไอดา แกแน่ใจนะ" 'ฉันอยาก มีอะไรกับแก"

"เมื่อ 'พราวน้อย' ผู้แสนดีตายไปพร้อมกับความภักดีที่ไร้ค่า... เธอจึงกลับมาใหม่ในร่าง 'พราว' ผู้สง่างามที่หัวใจไร้รัก เพื่อสั่งสอนให้คนใจร้ายได้รู้ว่า บทเรียนที่แพงที่สุดคือการเสียเพชรแท้ไปในวันที่สายเกินการณ์!" 'พราว' หญิงสาวสาวยุคใหม่ที่สู้ชีวิตมาทั้งชีวิต ลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างของตัวประกอบที่มีชื่อเดียวกันในนิยายเรื่อง "บ่วงรักเพลิงปรารถนา" เธอคือเมียเก็บของ 'คเชนทร์' ตัวร้ายหน้าหยกที่หลอกล่อพราวคนเดิมให้ติดกับดักด้วยคำหวานจนเธอฆ่าตัวตายเพียงเพราะเห็นข่าวเขากับ 'เมลินดา' นางเอกของเรื่อง เมื่อพราวคนใหม่เข้าร่าง เธอตัดสินใจสลัดคราบยัยคุณหนูหัวอ่อนทิ้งไป เปลี่ยนจากชุดปิดมิดชิดเป็นความเผ็ดร้อน และเมินเฉยต่อสายตาของคเชนทร์อย่างสิ้นเชิง ในขณะที่ 'ธันวา' พระเอกของเรื่องเริ่มตาสว่างเมื่อเห็นธาตุแท้ของเมลินดาที่ซ่อนความร้ายกาจไว้ใต้ความใสซื่อ ศึกครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของธุรกิจ แต่เป็นเรื่องของหัวใจที่คนเย่อหยิ่งอย่างคเชนทร์กำลังจะสูญเสียไปตลอดกาล นามปากกา : ยี่สิบห้าเมษา ฯ.

ชีวิตที่เขาเคยปรารถนาเพื่อไปเริ่มต้นใหม่กับ 'ผู้หญิงที่รัก' วันนี้เธอคืนมันให้แล้ว...

เขาคือเจ้านายที่เธอแอบรักมาเนิ่นนาน แต่สุดท้าย...เธอกลับกลายเป็นเพียงคนจัดงานแต่งงานให้เขากับผู้หญิงที่เขารัก

หากหนแรกคือความพลาด ทว่าหนต่อมาเธอกลับตกไปในบ่วงสวาทของพี่เขยจนถอนตัวไม่ขึ้น " โกรธพี่ไหมเรื่องเมื่อคืน หืม?" "พี่อ๋อ...เรา...เอ่อ....เรา" "พี่มีเรื่องจะคุยด้วยเยอะแยะไปหมด แต่....ถ้าพี่คุยกับน้อง ชลที่บ้านคงจะไม่สะดวก ออกมาพบพี่หน่อยได้ไหม?" "เอ่อ..." อะไรบางอย่างทำให้เธอตอบรับเสียงแผ่ว "ค่ะ ชลก็อยากคุยกับพี่อ้อ" "มาหาพี่ที่บริษัท สักสี่โมงนั่งแท็กซี่มาก็ได้สะดวกกว่าเอา รถมา" "ค่ะ" ไม่รู้ว่าผีห่าซาตานตนใด บอกให้เธอรับคำเขา แต่งตัวแต่งหน้าออกไปตามนัด แทนที่จะเก็บข้าวของ ออกมาเสียจากที่ตรง นั้น เขาและเธอต่างมอมเมากันด้วยตัณหาจนอิ่มหนำ และดิบเถื่อน จุดจบของเธอและเขาจะสิ้นสุดที่ใด หรืออาจจะเป็นปลายทาง แห่งนรก..

กำลังจะแยกจากกัน ทว่าความสัมพันธ์นี้กลับดิ้นไม่หลุด เมื่อกามเทพมาในรูปแบบของเจ้าก้อนตัวน้อยที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของทั้งคู่ 🍼

เขา นักบินที่ไม่เคยพลาดการลงจอด และเธอ ผู้หญิงที่เคยหล่นหายไปจากฟ้าของเขาครั้งหนึ่ง เขาเคยปล่อยให้เธอลอยห่างไปในความสูงแต่ครั้งนี้... เขาจะบินกลับมาจนกว่าจะ “แตะที่ใจ”และ “จอดที่เธอ”

จะต้องร้าย จะต้องยั่ว เธอก็จะทำ เพราะเธอไม่อยากเสียเขาไปให้ใคร อโณณา ตกหลุมรักพี่ชายเลี้ยงของตัวเองมานานกว่าหกปี... เมื่อวันหนึ่งเขาเดินเข้ามาบอกทุกคน ในบ้านว่าเขากำลังจะหมั้น เธอไม่มีทางยอมให้เขาไปได้กับผู้หญิงที่มาทีหลังเธอ จะต้องยั่ว จะต้องเย้า จะต้องเป็นนางยั่ว หรือจะเป็นนางมาร เธอก็จะทำ…

“ลิกาสวยมากเหลือเกินครับ” เบนพึมพำชิดเต้าอวบอิ่มของเธอดูดดื่มสัมผัสอย่างอ่อนโยนดุนดันปลายลิ้นใส่เม็ดทับทิมสีชมพูสลับดูดดึงอย่างหิวกระหาย “อ้ะ ซี้ดส์ อ้า ” เธอสูดปากอย่างสยิวเมื่อเขาดูดดื่มเม็ดทับทิมรุนแรงขึ้นความเสียวซ่านลามเลียไปทั่วร่างเบียดตัวแนบชิดเขาอย่างทรมาน “ชอบมั้ยครับเบบี้ หื้มม์” เบนถามเธอขณะที่สองมือช่วยกันปลุกเร้าเต้าอวบอิ่มทั้งสองข้างจนร่างอวบอิ่มที่อยู่ใต้ร่างใหญ่ร้อนรุ่มครวญครางด้วยความเสียวซ่าน “คุณอัคร อ้ะ อ้า ไม่เอาค่ะ ซี้ดส์” ลิกาทั้งอยากรู้ทั้งทรมานเคลิบเคลิ้มหลงใหลไปรสสัมผัสทั้งปากและมือของเขาปลุกไฟรักในตัวเธอให้เร่าร้อนเธอจนครวญครางไม่หยุด “หื้มม์ ผมอยากสัมผัสคุณอย่างนี้ ตรงนี้ อ่าส์ เบบี้...”

แม้จะเป็นผู้ชายที่สาวๆหมายตา หากแต่ อณาธิป ธนเกียรติ นักธุรกิจคลื่นลูกใหม่มาแรง กลับร่ำร้อง หึงหวง ผู้หญิงที่ได้ชื่อว่า นางบำเรอ ที่เขาผูกมัดด้วย สัญญาเถื่อนอย่าง ณริสา ณรงค์พล ยามที่ผู้ชายอื่นอยู่ใกล้ “ทำไม ผู้หญิงอย่างคุณ ต้องจับเนื้อต้องตัวในที่โล่งแจ้งใช่มั้ย ถึงจะจับได้” “ใช่ แต่หากเป็นคุณ ที่ตรงไหนมันก็จับไม่ได้ทั้งนั้น” “ทำไม หรือไอ้ที่ผมสนองให้คุณมันไม่ถึงใจหรือไง” “ใช่ จำเอาไว้ด้วยว่า ที่คุณแตะเนื้อต้องตัวฉัน มันจืดชืดไร้น้ำยา แล้วไอ้เสียงที่คุณว่าฉันครวญคราง ยามที่คุณปรนเปรอให้ ฉันก็แค่สงเคราะห์ให้คุณดีใจเล่นก็เท่านั้น” ณริสาโต้กลับด้วยอารมณ์เดือดดาล และนั้นทำให้อณาธิปอารมณ์ขาดผึง!

“พรีม ๆ หยุดก่อน” เขาร้องเรียกหญิงสาวเอาไว้ เสียงดังฟังชัดทำเอาเด็กน้อยถึงกับหันมามองคนเรียก “คุณลุง” น้องพอวาเห็นหน้าก็จำได้ว่า เขาคือคนที่ได้เจอที่หน้าห้องน้ำเมื่อตอนมาถึงที่ร้าน พริมาภาตกใจไม่น้อยที่ได้ยินบุตรสาวร้องทักเขาขึ้น จริงอยู่ว่าหญิงสาวต้องการให้เขารับรู้ว่าเด็กที่เธอจับมือเอาไว้อยู่นี้คือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา หากแต่ไม่ใช่ตอนนี้ “น้องพอวา” “คุณลุงจำชื่อน้องพอวาได้ด้วย” เด็กน้อยบอกเสียงแจ๋วด้วยดีใจที่มีคนจำชื่อตัวเองได้ “จำได้สิคะ” “น้องพอวา หนูรู้จักคุณ ... เอ่อ คุณลุงด้วยเหรอคะ” “คุณลุงช่วยน้องพอวากดสบู่ให้ตอนน้องพอวาล้างมือค่ะ” เด็กน้อยบอกเสียงใสเลยทีเดียว “พรีม เด็กคนนี้ ...” “น้องพอวาเป็นลูกสาวพรีมค่ะ” เธอไม่รีรอที่จะบอกออกไปเช่นนั้น เพราะไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องปิดไม่ให้เขารู้ว่าเธอมีลูกแล้ว คำตอบนั้นทำให้ใบหน้าหล่อคมเข้มถึงกับร้อนวูบขึ้นมา พร้อม ๆ กับหลากหลายความรู้สึกที่วิ่งแทรกเข้ามา ซึ่งเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นความรู้สึกอะไรกันแน่

เมื่อหลายปีก่อน ความสัมพันธ์ของอีธาน และพิชชา เป็นความรักวัยใส ที่ต่างฝ่ายต่างมอบใจ ให้ใจ และรักอีกฝ่ายด้วยความบริสุทธิ์ แต่เธอกลับเลือกจะหักหลังเขา เห็นเงินมีค่ามากกว่าหัวใจที่เขาให้ไป การหวนกลับมาพบกันครั้งนี้ เขาจะเอาคืนความรู้สึกตายทั้งเป็นที่เธอทำกับเขา ให้เธอได้ลิ้มรสมันบ้าง ว่าเจ็บเจียนตายเป็นยังไง

หมือนจะดีแต่ก็ตีกันอีกแล้ว! ปั่นหัวซะให้เข็ดเพราะฉันไม่ใช่คนเดิมที่เคยไล่ตามพี่แล้ว พี่โทบิ… ‘โทบิ’ คือรุ่นพี่ที่เธอแอบชอบมาตลอดหลายปี เขาเป็นรักแรกและรักเดียวของเธอ แต่ดูเหมือนว่ารุ่นพี่ที่เธอมีใจให้จะไม่ได้คิดแบบเดียวกัน เมื่อ ‘ฮารุ’ ถูกปฏิเสธซ้ำ ๆ ไหนจะพฤติกรรมแย่ ๆ ที่เขาเริ่มแสดงมันออกมา จนในที่สุดเธอก็เป็นฝ่ายยอมแพ้พาตัวเองหนีไปเรียนไกลถึงอังกฤษ ระยะเวลาห้าปีทำให้ฮารุได้พัฒนาเปลี่ยนแปลงตัวเองก่อนที่เธอจะกลับมาอีกครั้ง…เพื่อปั่นประสาท ‘เขา’ โดยเฉพาะ

ตาคู่คมมองใบหน้าสวยที่แดงก่ำ นึกตลกกับตากลมโตที่เบิกขึ้น แล้วมองค้างอยู่ที่ใบหน้าเขา มองปากสีแดงสดที่ช้ำเพราะการกระทำของเขา ผิวเนื้อของเธออ่อนนุ่ม แตะนิดแตะหน่อยก็เขียวช้ำไปทั้งตัว เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ว่าทำไมถึงพูดประโยคนั้นออกไป ที่ผ่านมาเขาไม่เคยรั้งคู่นอนคนไหนเอาไว้ แค่ครั้งเดียวก็เกินพอ เขามาที่นี่เพื่อระบาย เมื่อบรรลุเป้าหมายก็แยกทาง แต่ผู้หญิงคนนี้กับรู้สึกต่างกันออกไป คงเป็นเพราะเธอสดเขาถึงได้อยากจะซ้ำอีกสักครั้งสองครั้ง ความบริสุทธิ์ไม่ได้มีผลกับความรู้สึกของเขา เพราะทุกอย่างมันอยู่ในกติกา เขาจ่ายเงินเพื่อซื้อความสนุก แต่ครั้งนี้จ่ายแพงเลยอยากใช้ให้คุ้มค่า บารมีหาเหตุผลมารองรับความรู้สึก เมื่อพาตัวเองมายืนตรงหน้าคนที่นั่งกอดผ้าห่มไว้แน่น ตัวเธอสั่นเมื่อเขาก้าวขึ้นมาบนเตียง พิชญาหลับตาลงเมื่อถูกผลักให้ล้มลงบนที่นอน คำพูดของเขายังก้องอยู่ในหู ครึ่งแสนอย่างนั้นหรือ อย่างน้อยความสาวของเธอก็มีค่าตั้งครึ่งแสน

อยู่เมืองกรุงเป็นหนุ่มเนื้อหอมแสนสบาย แต่เพราะใจฝักใฝ่ยึดติดกับคนผู้หนึ่งซึ่งอยู่ในพนาที่ลึกลับและห่างไกลจึงหวนย้อนกลับไปเพื่อแก้ไขเรื่องที่ผิดพลาด แต่เธอผู้นั้นกลับเกลียดชังเขาแม้แต่เงาก็ไม่อยากแล

“ผมต้องการลูก... และผมต้องการแม่ของลูกให้อยู่ด้วยกัน” “อย่าหวังว่าฉันจะอยู่ร่วมบ้านกับคุณ ตราบใดที่คุณยังทำตัวไม่น่าเชื่อถือ!” เพราะความเข้าใจผิดในอดีต ทำให้เธอกล้าหอบ ‘ลูก’ หนีเขาไป สำหรับ ‘อาชา’ ลูกคือโซ่รักที่เขาเต็มใจให้ล่ามไว้ แต่สำหรับ ‘ธาริณี’ เธอไม่มีวันเชื่อว่าเสือร้ายอย่างเขาจะถอดเขี้ยวเล็บกลายมาเป็นคุณพ่อแสนดีได้เพียงข้ามวัน! ในเมื่อความผิดที่เขาเคยทำ... เกิดขึ้นจากความไม่รู้ วันนี้เขาจึงขอสู้สุดตัวเพื่อทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อและสามี! งานนี้ใครจะเป็นฝ่ายยอมใคร และใคร... จะเป็นฝ่ายทิ้งฟอร์มก่อนกันแน่!

“อื้อออ! ปล่อยนะ” เธอรวบรวมแรงทั้งหมดผลักคนตัวโตออกเมื่อเขาจู่โจมจูบเธออย่างไม่ทันตั้งตัว “หึ! อย่าหลงตัวเองว่าฉันจะพิศวาสคนอย่างเธอ ทำหน้าที่ให้คุ้มกับการเสนอตัวเองมาขัดดอกเงินห้าสิบล้านดีไหม” มุมปากยกยิ้มเย็นชาราวกับก้อนน้ำแข็ง มันไม่ใช่จูบของความรักแต่เป็นจูบแห่งการครอบครองแสดงความเป็นเจ้าของว่าเธอคือเบี้ยล่างของเขาหรือ นางบำเรอ ของเขานั่นเอง.. เขาบอกกับตัวเองว่าไม่ได้แตะต้องเธอเพราะความต้องการของหัวใจ ทว่าเขาแตะต้องเธอเพียงเพราะความต้องการของร่างกายเพียงเท่านั้น “เธอคงรู้ตัวเองดีว่าตัวเองอยู่ในฐานะอะไร และอีกอย่างไม่ว่าฉันจะ...อยาก...ตอนไหนเธอก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ” เขาเอ่ยเสียงต่ำแหบพร่า ลมหายใจร้อนจัดแผ่วอยู่ข้างใบหูของเธอ แต่ละถ้อยคำที่เปล่งออกมายิ่งกว่าคมมีดที่กรีดลึกลงบนศักดิ์ศรีของเธอโดยไม่ต้องใช้แรง ริมฝีปากบางเม้มแน่นเป็นเส้นตรง กลั้นความโกรธและความเจ็บไว้หลังดวงตากลมโตที่ไม่อาจปกปิดความเสียใจไว้ได้ แม้หัวใจดวงน้อยจะสั่นไหวแค่ไหน ไม่อาจยอมให้หยดน้ำตาทรยศร่วงหล่นต่อหน้าเขาเด็ดขาด มือบางกำชุดเจ้าสาวแน่น กลั้นเสียงสะอื้นไว้ในอกทุกสัมผัสคือการตอกย้ำทุกจังหวะคือการย้ำเตือนว่าเธอถูกตีค่าไว้แล้ว

ฉันถูกสามีของฉันฆาตกรรม โชคชะตาทียังไม่ใจร้าย ทำให้ฉันย้อนเวลามาเกิดใหม่ก่อนที่เรื่องเลวระยำที่เขาทำไว้จะแตก อา... ฉันคนเดิมไม่มีอีกแล้ว และต่อไปนี้พวกมันทุกคนที่ทำร้ายฉันจะต้องได้ชดใช้กรรมของ มันอย่างสาสม ไม่มีหญิงโง่คนนั้นอีกแล้ว!

สิริภัทร หญิงสาวที่แอบหลงรัก สุดเขต หนุ่มรุ่นพี่มาตั้งแต่สมัยเรียน แต่เขากลับไม่เคยให้สถานะคำว่าแฟนกับเธอ และยังคงยึดติดกับ เซลีน่า อดีตคนรักเก่าที่เป็นนางแบบไฮโซผู้เพียบพร้อม สิริภัทรต้องทนเห็นสุดเขตจมอยู่กับความเศร้าและไม่ยอมเปิดใจให้ใคร แม้เธอจะพยายามอยู่เคียงข้างและแสดงความรู้สึก แต่เขากลับผลักไสและทำร้ายจิตใจเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งถึงจุดแตกหัก เมื่อสุดเขตเข้าใจผิดว่าสิริภัทรมีส่วนทำให้เซลีน่าเสียชีวิต และขับไล่เธอออกจากชีวิตด้วยถ้อยคำรุนแรง สิริภัทรที่เจ็บปวดแสนสาหัสจึงตัดสินใจจากไปพร้อมกับความลับที่เก็บงำไว้ นั่นคือเธอตั้งครรภ์ลูกของสุดเขต

พ่อแสนคำเอ็นดูลูกเลี้ยงที่ชื่อ หวันยิหวา เธอติดตามแม่ของเธอมาตั้งแต่อายุ 10 ขวบ พ่อเลี้ยงให้การดูแลเธอเป็นอย่างดีเหมือนกับลูกสาวแท้ วันหนึ่งพ่อแท้ ๆ ของหวันยิหวาเสียชีวิต คุณย่าเลยมารับตัวเธอไปงานศพพ่อ จากนั้นคุณย่าก็ส่งตัวเธอไปเรียนที่ีเมืองนอก พ่อเลี้ยงแสนคำเสียใจมาก สิบสองปีต่อมาพ่อเลี้ยงแสนคำป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายได้เขียนพินัยกรรมยกสมบัติเป็นที่ดินในไร่ชา และทรัพย์สินส่วนอื่น ๆ ให้กับภูดิศลูกชายแต่มีข้อแม้ว่าเขาต้องแต่งงานและจดทะเบียนสมรสกับหวันยิหวาเท่านั้น เขาถึงจะได้ทรัพย์สินทั้งหมด หลังจากที่พ่อเลี้ยงแสนคำเสียชีวิตทนายได้เปิดพินัยกรรมซึ่งระบุว่า ภูดิศจะต้องแต่งงานกับลูกสาวของดวงใจจึงจะได้ครอบครองทรัพย์ิสินทั้งหมดภายในระยะเวลาหนึ่งปี แต่หากเลยเวลาหนึ่งปีแล้วไม่มีการแต่งงาน ก็ให้แบ่งทรัพย์สินเป็นสองส่วนเท่า ๆ กัน ส่วนแรกให้ลูกชายของพ่อเลี้ยงคือภูดิศ อีกส่วนหนึ่งให้กับดวงใจผู้เป็นภรรยาของพ่อเลี้ยงซึ่งดวงใจไม่ได้จดทะเบียนสมรสกับพ่อเลี้ยง