Always Remembering Novels & Stories

Sadyang kapag mahal mo na nga ang isang tao ay hindi mo ito basta basta makakalimutan na lang ng ganun ganun na lang. Bakit nga ba nakalimutan ko na halos tatlong buwan pa nga lang pala na nag break sila. Bakit nakalimutan ko na baka maging rebound lang ako at pag bumalik yung isa ay itsa pwera na ako kaagad. Bakit nakalimutan ko ang bagay na yun?

hindi ko napigilang tanong. Ngumiti siya. “Yes. Absolutely." Napaluha na tuloy ako. Hindi ko namalayang tumutulo na pala ang mga luha ko. “Memory recovery is different for every patient. Some recover gradually over several months. Others experience sudden flashes of memory. Sometimes familiar places, familiar people, familiar scents, music, or even food can trigger forgotten memories.” Lalo akong nagkaroon ng pag-asa. Ibig sabihin ay babalik pa rin talaga sa normal ang lahat at hindi na ako makapaghintay na mangyari iyon.

Naputol ang video. Naging itim ang screen. Tahimik. Napakatahimik. Ilang segundo. Pagkatapos ay lumitaw ang isang linya. MEMORIES ARE UNRELIABLE. Isa pa. ARE YOU SURE YOU REMEMBER EVERYTHING? At tuluyang nag-black ang monitor. Walang nagsalita. Walang gumalaw. Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, naramdaman ni Elijah ang isang bagay na mas mabigat pa kaysa guilt.

She kept sending me messages which I never responded to. I don't remember everything when I woke up the next morning. Like I got amnesia and didn't remember every single one that happened that night na hanggang ngayon pinagsisisihan ko pa rin. I felt like I cheated Asher even though I am not in a relationship with her.

Hanggang sa dumating sila sa mansion ay naunang pumasok sa kabahayan ang binata at hindi siya tinapunan ng tingin. Ang sama ng ugali niya! Matapos niyang kunin ang first kiss ko basta na lang niyang sasabihin na kalimutan ko na lang iyon? Paano ko iyon kakalimutan kung noong una pa lang niyang ginawa iyon, hindi na nawala sa isipan ko. Tapos inulit pa niya! Singhal niya sa isipan. Isang babae na naman ang hindi nakatulog ng gabing iyon. At iyon ay walang iba kundi si Anna.

Acting like a bees again. Umorder kami ng makakain at humanap ng upuang bakante. "Why their always staring at me?"Tanong ko kay Jeffrey.Ang takaw nitong kumain. "Seriously?You didn't know?Ah oo nga pala may amnesia ka." Kumain ulit ito bago sumimsim sa cola drinks nito.Tumingin sa akin ito. "Since wala kang naaalala.Ikwekwento ko na lang ang lahat sa iyo.Ano payag ka?"

"Because remembering is your choice hindi ko pwedeng gamitin ang ability ko para pilitin kang bumalik sa isang past na hindi mo pa kayang harapin. Kahit sabihin mong gusto mong malaman ngayon, kailangan kong siguraduhin na gusto mo talaga ang truth—not just relief from confusion. Magkaiba ang gustong makaalala at handang tanggapin ang lahat ng kasama ng memory." "Even if I'm missing something important? Kahit may taong naghihintay sa akin, kahit may relationship akong iniwan, kahit may bahagi ng buhay ko na hindi ko alam na nawala?" "Especially if it's important, The more important the memory is, the more careful we have to be. Hindi ko gustong ibalik sa'yo ang isang bagay na magiging dahila

She want her to remember him. "How can I not remember you Mr. Atkinson? Nahimatay lang ako, hindi nagkaroon ng amnesia," natatawang sagot niya. Tumayo si Ried at marahang lumapit sa kan'ya kaya napaatras siya. Ewan niya ba, pero sa tuwing lalapit ito sa kan'ya ay automatic na napapaatras siya. Para bang may sariling buhay na ang mga paa niya at kahit ang mga paa niya ay takot rito.

“Hindi ibig sabihin na busy ako, hindi na kita iniisip.” Tumingin si Aaron sa kanya. “Importante ka sa’kin,” dagdag ni Mika. “Ayokong maramdaman mo na nag-iisa ka.” Ilang sandali pa, napangiti si Aaron. “Sige. Basta wag mo lang akong kalimutan.” “Hindi mangyayari ‘yun,” sagot ni Mika. Sa simpleng pag-uusap na iyon, muli nilang naayos ang hindi pagkakaintindihan.

I planned on making one for Femella. Dahan-dahan akong tumayo sapo ang sumasakit na ulo. The return of the memories is overwhelming me. Hindi ko alam ang mararamdaman. I'm torn between being happy because my heart remembers what my brain has forgotten or blame myself for not trying hard enough to remember all these before. Bumalik ako sa kotse at nagpatuloy sa pagmamaneho. I'm looking at every house, tree, and even the dogs in the streets that will trigger more memories to materialize.