Novel & Cerita Anxiety Drawing

Wala na siyang ganang magtrabaho sa natitirang oras ng hapon. Lumapit si Linda, kunwaring para ipasuri ang mga guhit. Wala nang nagawa si Irina kundi suriin ang mga ito. Puno ng mali ang mga drawing ni Linda, at isa-isa itong tinukoy ni Irina—kalma, walang emosyon. Ngumiti si Linda, may halong pangmamaliit. "May gana ka pang mag-check ng drawings sa ganitong sitwasyon? Para kang tipaklong pagkatapos ng anihan—malapit ka nang tuluyang mawala. Hindi ko na rin aayusin ‘to."

muling sambit ni Katie, sabay inilapit ang lapis, “tulungan mo po akong magdrawing ng daddy. Para po may kasama si Mommy.” Napakurap siya. Saglit siyang natigilan, may kung humaplos sa puso niya. Daddy? Tahimik niyang kinuha ang lapis mula sa maliliit na kamay ng paslit. Hindi niya alam kung bakit, pero kusa niyang iguhit ang isang lalaki, matangkad, naka-suit, at may seryosong mukha pero may munting ngiti sa labi. Simple lang ang drawing, pero napansin niya na halos sarili niyang anyo ang iginuhit niya.

Napatawa siya. "You really like saying that." "Because it's true. You married me, my Rixy. " Napatingin si Grant sa sketchbook. His eyes widened. "Wow." "What?" "Did you make this?" "Obviously." "Rixy..." Kinuha niya ang sketchbook at pinagmasdan ang drawing. "This is beautiful." "It's just a draft." "It's art." She smiled faintly. "You always exaggerate." "I'm serious."

Hindi man nakaharap sa akin ang papel, halata kong may drinowing siya dito at gusto niya itong ipakita sa akin. “Ano iyon, baby? May gusto ka bang sabihin kay Mommy?” Tumango siya. Nakatitig lang siya sa akin. Nanatili akong nakangiti. “Patingin nga ako ng ginawa mo.” Dahan-dahan niyang nilantad ang papel. Crayola ang ginamit niyang pang-drawing. Sa papel ay may tatlong tao. Sa tansya ko ay ako ang malaking babae at si Mina ang batang babae. Itinuro ko ang lalaking katabi ni Mina.

I frowned, trying to reach his head, and removed it away since it's so heavy. Failing, I just let him and I pulled out the little notebook I had brought with me and drew random stuff. Tumingin ako sa bintana, to base the sky and the sea for my drawings, just as painters and artists do. I drew and drew and looked up and again for a few times now, ahead blocking my view. I stopped. That guy! I clenched my hand, claiming myself. Hmm...He's asleep, so maybe I can just slowly move his head?

Napabuntong-hininga ako at walang ganang naupo sa sofa. Nag-talumbaba ako habang nakatingin sa kawalan. Ano bang gagawin ko dito buong araw? Nakakabored. Wala akong kausap. Wala akong ginagawa. Maya-maya, bigla akong napaisip. Napaupo ako nang maayos. Pwede akong mag-drawing! Matagal na rin simula nang huli akong gumamit ng sketchpad.

“But we moved the board.” Hindi niya gets ang lahat. Pero gets niya ang energy. “Were they scared?” seryoso niyang tanong. Bahagya akong natawa. “Some of them.” Umupo kami sa sofa. Tinignan ko ang drawing niya. Isang malaking building. May stick figure sa taas. May maliit na stick figure sa tabi. “That’s you,” sabi niya, tinuro ang malaki. “And that’s me.”

Imposible naman. Hindi naman siguro siya iyon. Di ba? Ngunit habang tinitingnan niya ang drawing ay lalo siyang naaaliw. May kung anong nakakagaan ng pakiramdam dito. Walang komplikasyon. Walang agenda. Walang halong pagpapanggap. Isa lamang itong simpleng drawing mula sa isang bata. At marahil iyon ang dahilan kung bakit hindi niya maalis ang tingin dito.

"Ano ka ba sebastian, magsulat ka na r'yan. Huwag ka na magdaldal. Dagdag din sa grades ang notes sa notebook at least doon man lang bumawi ka. Malapit na ang exam, malapit na rin ang kuhaan ng cards. Malapit na rin ang mga campus visit at entrance exam para sa college...maging handa ka naman sa future mo." "Handa tssss...ano menudo parang gano'n? Maging menudo ako?" pamimilosopo niya. Napasulyap tuloy ako sakaniya at tinignan ang kaniyang ginagawa. Nagddrawing siya sa likod ng kaniyang notebook ng isang anime character...iyong paborito niya no'ng bata siya...iyong basketball player na pula ang buhok. "Tignan mo 'yan...imbis na sayangin mo 'yong oras mo sa pagsusulat ng notes sinasayang mo s

And somehow, after everything they survived, the familiarity of it all felt comforting instead of overwhelming. “Mama,” Alexion suddenly asked while holding up his drawing proudly, “does this look like our family?” Everyone looked toward the paper immediately. The drawing itself looked exactly like something made by a child crooked stick figures, uneven coloring, random giant hearts floating everywhere but what made the room quiet was the fact that every single person was there. Dera. Alex. The triplets. Lora. Ji Lian. Even Jian. Drawn slightly higher near the corner of the page beside a badly shaped cloud.