Appreciation Letter To Mom Mga Nobela at Kwento

Baka kung ano ang masabi ko. I miss you, Mom and Dad. I don't know how long I will be able to hold it together without you here to support me. I don't know who I can lean on when I'm feeling lonely. I know that you are always with me in spirit, and I can feel your love even from miles away. I am so grateful for all the memories we have shared, and I will always carry them close to my heart. You both mean the world to me and I will never forget all that you have done for me. I just want you to know that you are both loved and missed. ***

Botong-boto siya sa babaeng ito, hindi ko lang alam kung ganoon pa din siya hanggang ngayon. "Ako din, Mommy. Stress na stress na. Ako ang ina ng apo mo, pero feeling ko hindi man lang ma-appreciate ang existence ko dito." Nagtaas lang ako ng kilay. Si Mommy naman ay napahilot na ang ulo. "Appreciate your existence? Bakit? Ano na ba ang nagawa mong maganda sa pamamahay na 'to bukod sa paglulustay mo ng pera?"

Mom said then she chuckled as she caress my hair. "Thank you, Mom!" I said and hugged my Mom again. Sobrang higpit. Biglang lumubag ang loob ko, sobra itong gumaan pati na rin ang mga iniisip ko kanina. Sobrang nakatulong talaga ang mga sinabi sa akin ni Mommy. "You're always welcome, anak. I love you," she said as she rub her palm in my back.

May ilang speeches mula sa pamilya at malalapit na kaibigan ni Mommy Anabelle, at siyempre, hindi rin pinalampas ni Alexus ang pagkakataong magbigay ng isang maikli pero makahulugang mensahe para sa kanyang ina. “Mom, I just want to say thank you. You raised us well, and you taught us how to be strong in life. Alam kong hindi ako naging perpekto bilang anak, pero nagpapasalamat ako dahil hindi mo ako iniwan kahit kailan. And now, I promise to be the best husband to Luna and the best father to Bella and Bailey—just like how you were the best mother to us.” Halos lahat ng bisita ay napaiyak sa sinabi ni Alexus. Pati ako, hindi ko napigilan ang mapangiti at mapaluha.

Gusto ko siyang yakapin, gusto ko siyang kausapin, gusto kong sabihin yung mga salitang hindi ko pa nasasabi sa kanya ever since! “Momi… I’m sorry and thank you for being my mother kahit na hindi ikaw ang mother ko. Kahit na hindi mo ako kadugo… pinalaki mo ko at tinanggap na parang sayo. I’m sorry for being like this, ito lang ang kakayanan ko para buhayin kayo. Sorry kung wala na ako sa tabi ninyo, please take care of yourself… alagaan mo rin ang mga anak mo. Kalimutan niyo na ako…” bulong ko sa sarili ko habang nakatingin sa kanila. Hindi ko mapigilang humikbi dahil sa kaisipang hindi na kami magkikita-kita pa. Sobrang laki ng pasasalamat ko sa pamilyang nagturo sakin kung paano tumayo sa

Maraming salamat, Kuya Faith. Tita Keycee, maraming salamat din po sa ‘yo. Salamat po sa pagtrato mo sa ‘kin bilang anak. Salamat po sa masasarap na pagkaing ginagawa mo para sa ’kin. Salamat din po sa mga yakap na binibigay mo. Ang totoo po, hindi ko na maalala kung ano ‘yong pakiramdam ng yakap ni Mommy noon sa ‘kin dahil two pa lang po ako noong nawala siya. Pero dahil po sa yakap mo, naalala ko kung anong pakiramdam ng mayakap ng isang ina.

at siya naman ang napaluha. “Mommy, thank you for everything.” ngayon ko lang sasabihin ito sa kanya, kaya susulitin ko na. “Thank you for treating me like your own daughter, even though my biological mom once hurt you. Words can’t express how grateful I am for your love and kindness. Sobrang blessed ko dahil ikaw ang ibinigay ng Diyos para maging mommy ko at mag-alaga sa akin. Mahal na mahal kita, mommy.”

Sad'yang napakagaan lang sa kalooban na nailalabas ko na talaga ang mga gusto kong sabihin sa kaniya. "No, thank you Jeselle. Binigyan mo ng meaning ang life ko. You supplied my mother's dreams for me. Eventhough it's not real, still I am grateful that you take time, you dedicated yourself and accepted what's ahead of you. Thank you na rin dahil naawa ka sa akin lalung-lalo na sa Mom ko. Alam kong kaunting oras na lang ang natitira sa kaniya, kaya gusto kong maging masaya siya," huminto kami sa gitna at pinapabayaan lang namin ang aming mga paa na nakalubog sa dagat at hinahampas ng alon. I can sensed his sincerity here. Hindi ito basta itinulak lang ng kaniyang bibig. This shows how he real

Hindi ko alam kung bakit, pero ang simpleng mga yakap at ngiti ni Mommy ay parang lunas sa pagod ko. “Thank you, Mommy!” sabi ko habang yumakap sa kanya. Hininto ko na ang trabaho, hinayaan ang init ng kape at pagmamahal ni Mommy na pakalmahin ang araw ko. "What will I do with you, Mom? Mwuah!" malambing kong sabi, sabay halik sa kanyang pisngi.

I am so thankful na maraming nagmamahal sa kapatid ko, maraming handang tanggapin at mahalin s'ya ng walang pag-aalinlangan. "Thank you so much..I really appreciate these help from all of you. Salamat. Salamat kasi bukod sa aming pamilya n'ya ay may iba pang nagmamahal sa kanya na alam kong iniingatan n'ya rin. Pinili man n'yang magpa-iwan para mailigtas kayo ay wala akong sama ng loob sa bawat isa sa inyo. Ginawa n'yo ang lahat ng makakaya n'yo, tinulungan n'yo s'ya para maibalik sa amin si Chase, at alam kong gusto n'yang mabuhay kayo ng maayos at masaya." Naiiyak na sabi ni mom.