At The Back Of My Mind นิยาย & เรื่องราว

Narinig ko ng magbukas-sara ang pintuan ng opisina ni Mr. Chen ngunit hindi ko ito pinansin dahil ang utak ko ay kasalukuyang nililipad sa dako pa roon. Wala ako sa aking sarili dahil ilang araw na ang lumipas ay hindi ko pa rin makalimutan ang mga nangyari sa amin ng baklang iyon. Hindi ko talaga matanggap ang lahat at hanggang ngayon ay naiiyak pa rin ako dahil ang hiyas ko ay nalawayan na ng iba. Wala na talagang mas sasaklap pa roon.

Kasi alam kong kahit hindi ko siya nakikita, nandyan lang siya, somewhere close, quietly watching my back. Pero kahit ganon, hindi ko pa rin maiwasang mag-overthink. Alam mo ’yong feeling na any moment, may pwedeng sumulpot, may pwedeng mangyari? Ganun. Minsan napapapikit ako habang naglalakad, sinusubukang i-calm down yung utak ko, pero hindi rin ganon kadali. Pinilig ko na lang ang ulo ko, pilit na itinapon palayo ang dark scenarios na iniisip ko.

Bago pa tumama ang mata niya sa akin ay nagbaba na ako ng tingin at inosente na inililipat ang pahina ng hawak na papel. He might be wondering why I sat in the back seat. Without Penny I would usually be the one occupying the front seats. But not at this time. Not now that I feel something deep within me that I don't want to acknowledge. My inside is slowly shattering and the more I will acknowledge it, the more I will hurt. "May rehearsal kayo mamaya?"

Noon nga ay hindi, ngayon pa ba? Iniwan niya ako at bumalik siya sa truck. Parang walang katapusan ang paglalakad ko at pagod na pagod na ako. Hindi iisang beses ko naisip na bumalik na lang sa kotse at doon magparaos ng umaga. Natatakot lang ako na baka may masasamang loob ang gumala at kung mapaano ako. Isa pa, kung kailangan kong magbanyo ay alangan naman na sa gilid ako ng kalsada umihi? And what if I need to do a number two? Ugh! Para akong masisiraan ng ulo sa inis.

came from him. Ngayon ay hindi na ako mapakali dahil sa mabilis na pagtibok ng puso ko at sa pag-iisip na narito na siya ulit. Everything around me just faded in an instant. My brother’s voice, the sounds of the machine in the garage, everything... it was all distant, like I was hearing it from afar. And then, all I could think about was... him. Is he back? Are you b-back, Leonariz?

CLAIRE'S POV Hindi ko alam kung saang lugar ako dinala ng mga paa ko. Nawala na sa isip ko dahil paulit-ulit na umiikot sa utak ko ang mga nalaman ko. My mind is a mess right now, I don't know what's what anymore.

Pero wala nang atrasan ito dahil kung hindi ko ito gagawin ngayon ay baka magkaroon na ng depekto ang utak ko kakaisip kung sino ang babaeng iyon. Pagdating na pagdating ko sa kabilang kuwarto ay wala na akong sinayang na segundo at kaagad na hinanap sa caller log ang huling numerong nakarehistro doon. The pounding of my heart inside my ribs gets louder and faster than usual as I heard the ringing sound from the opposite line. Himas-himas ang nangangatog kong tuhod ay matiyaga kong hinintay ang pagsagot sa kabilang linya.

Nag-ikot ako sa pagitan nila sa sofa, naghahangad na ang bawat araw ay maging kasing simple ng araw na ito. Noong gabing iyon, nahiga akong gising nang mas matagal kaysa sa karaniwan kahit na nakumbinsi ko ang aking sarili na naramdaman kong relaxed ako sa villa. Naisip ko na ito ay wala sa paningin, wala sa isip, pero bawat ilang oras, si Marcus ay gumagapang sa aking isip. Ang flash drive ay gumagapang sa aking isip. Nagtaka ako kung mayroon ba sa kanila ang nakakita nito. Kung nakakita sila, bakit hindi sila nagsalita tungkol dito? Naghihintay ba sila na magtanong ako? O hindi ba nila ito nakita sa lahat? Nawala lang ba ito? Nabigo ba ang aking plano?

mahinang bulong ko habang hinihimas an tiyan ko. Nakakatuwa lang isipin na ilang buwan ko na siyang nasa sinapupunan ko pero hindi manlang sumagi sa isip ko na sumuko dahil sa mga nangyari sa akin. Lumabas na rin kaagad ako pagkatapos at akma na sana ulit na babalik sa opisina nang makita ko naman ang vending machine na malapit sa elevator.

Tahimik silang lahat na parang may naabutan silang hindi dapat makita. “I'm going ahead. I still have somewhere to go,” mabilis kong sabi bago agad tumalikod. Hindi na ako lumingon pa at tuluyan nang lumabas ng office. Ramdam ko ang mga tingin nila sa likuran ko habang naglalakad ako palayo pero hindi ko na iyon pinansin. Pagkalabas ko ng office ni Black, agad akong napahawak sa dibdib ko.