Awakening Novels & Stories

Dumating ang araw ng misyon na parang ordinaryong umaga lamang. Walang kulog. Walang babala. Walang senyales na may isang buhay na magtatapos bago pa lumubog ang araw. Nagising ako bago pa tumunog ang alarm. Hindi dahil kinakabahan ako—hindi ako kinakabahan sa mga ganitong bagay—kundi dahil sanay ang katawan ko na gumising bago pa ako utusan.

Hindi ko na kinaya ang katahimikan kaya pumasok na ako sa loob ng kwarto ko kahit na sinabi niyang kailangan ay hindi ako mawala sa paningin niya. I sat on my bed and stared at the wall. My heart beats like crazy. Pakiramdam ko ay mainit ang dugo ko na dumadaloy sa mga ugat ko. I tried to calm down and relax through breathing exercise and meditation. I thought it was finally calming me down but I suddenly felt like my abdomen and my chest is being stabbed. I screamed in pain and I felt as if my insides were turning. My vision became blurry and when I was close to passing out I gained my consciousness and I felt myself burning up. I ripped all my clothes because the heat is becoming more and

Maya-maya, napagdesisyunan na rin naming matulog. Hindi ko na alam kung ano pa ang mga susunod na mangyayari, basta ang tanging naiisip ko lang na gawin at ang iwasan si Ashton hangga't makakaya ko. Ayaw ko nang maulit pa ang nangyari kanina lang. *** Pagkagising na pagkagising ko kinabukasan ay kaagad na akong naligo at nagbihis pagkatapos ay dumiretso na rin ako sa kusina upang tumulong sa paghahanda ng almusal.

Naging kulay asul na dyamante ito. Isang bagong boses ang narinig nila mula sa kailaliman ng kanilang mga isip—isang boses na hindi kay Victoria, hindi kay Arthur, kundi isang boses ng isang system AI na matagal nang natutulog sa pinakamalalim na core ng mundo. "CORE EVOLUTION PHASE 3: THE BIRTH OF THE COVENS. THE MULTIVERSE PROTOCOL IS NOW UNLOCKED."

Hidden Desire Cindy POV Hays! Ang sama talaga ng pakiramdam ko. Tatawagan ko na lang yung kapalit ko na nag ttraining hindi na lang muna ko ulit papasok. Malapit na din naman na ang date ng resignation ko. Hindi naman sa hindi ko na mahal ang bakulaw ko. Sadyang natatakot ako para sa kambal ko na baka masaktan sila. Pagkatapos kong tawagan ang kapalit ko,bumalik agad ako sa higaan. Mukhang lalagnatin ako eh. At saka parang pumipikit na ng kusa ang mga mata ko.

Ito ay isang tahimik na dilim, may bahagyang lamig sa hangin, at may pakiramdam na may paparating na pagbabago. Si Alliyah ang unang nagising. Hindi dahil sa alarma, kundi dahil sa kakaibang pakiramdam sa dibdib niya—parang may humihila sa kanya palabas ng panaginip. Bumangon siya mula sa kama, tahimik na umupo, at ilang segundo lang ay narinig niya ang mahinang ungol mula sa kabilang kwarto.

Natigil lamang siya na obserbahan ito nang magkaroon na ng masayang inuman hanggang sa magdilim na ang buong paningin niya. Bumungad kay Avaeh ang maliwanag na sikat ng araw na sumisilip sa maliit na bintana ng kuwarto. Napahawak na lamang siya sa kaniyang ulo sa sobrang sakit nito. Hindi niya maalala ang mga pangyayari kagabi, ngunit sigurado siyang naparami siya ng inom. Bakit niya naman ginawa iyon eh, pinangako niya sa kaniyang sarili na hindi siya malalasing?

Nakailang tawag na siya pero hindi ko siya sinasagot. May nakita akong wine sa kuwarto ko. Inimum ko iyon at wala akong pakialam kung malasing ako. Hindi ko namamalayan ay nakatulog na pala ako sa sobrang pag-iiyak at kalasingan. Sa sahig na ako nakatulog katabi ang mga papel na nagsasabing ampon lang ako. Nagising ako sa sunod-sunod na pagkatok at pagtawag sa’kin ni daddy sa labas ng kuwarto ko.

Chloe heard a voice from somewhere. She felt that she was in a trance, half awake, half dead. Napansin niya na she's being lifted, the people's silent murmurs filled her mind it sounded miles away, she wanted to reach out but she felt too weak. "Help me..." she whispered. "We have two more victims in here!" She heard the commotion, but she was not in her right mind to decipher what was happening. The next thing Chloe remembered was the feeling of coldness, it was a chill not from the outside but within. She saw the massive light up ahead and wondered if it was the pathway heading to the world beyond the living.

Binaba ko ang bote at tinitigan ang lamesa. "It's indeed true that time moves faster as it nears the end. Kapag masaya ka hindi mo napapansin ang oras, tsaka mo lang mapapansin kapag lumubog na ang araw, kapag nag-aagawan na ang liwanag at dilim. Dati, gustong gusto kong makita ang paglubog ng araw, pero ngayon? Ayoko na. Natatakot na 'ko kung ano ang mangyayari sa susunod na araw o bukas. Nakakatakot maging masaya ngayon kasi alam mong may masakit na kapalit," wika ko at yumopyup sa lamesa.