Bakit Naghuhukay Ang Aso นิยาย & เรื่องราว

Humihikbi na si Ash sa takot. "Mommy! May manok huhu." tinatawanan na ito ni Nate. Ikinulong na rin nila papa ang mga manok. Maingat na ibinaba ni Akio si Ash. "Ambigat mo!" asar na sambit ni Akio. Lumapit si Ash sa akin at hinampas ako. "Bakit mo nilapit sa akin huhu." humihikbi ito. "Sorry na pft. Love na love ka nung manok e." I chuckled.

tanging naisagot na lang niya. "Nandun na nga tayo. Pero maling mali na ipalapa mo sila sa isang aso gaya ng pitbull. Ano ang pumasok sa isip mo? saan mo naman nakuha yung aso na iyon? sino ang kasama mo?"

sabi ng lalaki. Parang naramdaman ng aso ang tingin nila. Nang makita sila, hindi ito tumakbo palayo sa halip, tumayo ito at dahan-dahang lumapit sa kanila. Lumuhod si Aera at inabot ang kanyang kamay. Huminto ang aso sa harap niya, itiningala ang ulo, at dahan-dahang ikinawag ang buntot.

nakita ko itong kagat kagat ng isang aso papalayo. "what the! ibalik mo yan dito! bakit ba may aso dito! mom! sigaw ko "wala naman akong nagawa kundi habulin ito ng naka swimsuit tutal wala naman masyadong tao dito. "bumalik ka dito! pasaway na aso! lagot ka talaga saken!

Hinampas niya ang pit bull sa likod niya, at nahulog ito sa sahig na may malaking hiwa sa tiyan nito. Dumudugo ito. Karaniwang inaapi ng mga aso ang mahinang kalaban at natatakot sa malakas na kalaban. Matapos makita ng mga aso na ang kanilang mga kasamang aso ay namatay nang malungkot, ang iba pang tatlong pit bull ay natakot kaya tumalikod sila at tumakbo palayo. Hindi na sila nangahas na manatili pa doon.

" [fanacc_dami: Babae, ikaw… sinisikap mo bang patayin ako sa tawa at kunin ang ilan kong Ant Huabei accounts?] [Sexy cockroach: 6. Ang hangin ng bean syndrome ay sa wakas ay umabot sa iyo] [Alana's dog brother: May magandang panlasa ang anchor, hindi tulad ng grupong ito ng mga bulgar na tao] [Zoren: Kung ayaw mong maging mabuting tao, bakit magiging aso?] [Alana’s dog brother: …] "Tigilan niyo na, tigilan niyo na. Ito lang ang aso kong kapatid. Paano kung galitin niyo ako at tumakas?"

Mahirap mapatunayan kung sino ang totoong may kasalanan. "Honey, sa huli, ang basement naman talaga ang dahilan ng lahat ng away natin. Naghihinala ka, hindi ba?" tanong niya, kasunod ang pagbubuntong-hininga. "Bakit hindi kita mismo ang dalhin ko sa basement para makita mo nang malinaw? Hindi ba masosolusyonan na 'yan?" Tinitigan ko siya nang matagal, naghihinalang baka may kakaiba siyang balak.

Marahas nitong inabot ang baso ng tubig at ininom iyon nang deretsahan. "Hindi mo ba talaga ako kakausapin?!" Saka lamang siya nag-angat ng paningin rito. Bakas sa mukha at tuno ng boses nito ang inis. "Oh, kahit na tapunan man lang ng tingin? Bakit parang ayaw mo kung kausapin? No, scratch that. You really don't want to talk to me. But why? Ano bang nasabi o nagawa ko?" dagdag na sabi pa nito.

Sasabihin niya ba rito ang totoo? " It's p-personal. I don't want to answer it" walang mahagilap na ibang salita ang dalaga. Hindi nito pwedeng malaman ang totoo. Hindi niya pa kayang sabihin dito. Naroon pa rin kasi ang sakit na nadama ng puso niya. Hindi niya napansin ang bahagyang pagtaas ng sulok ng labi nito. Kung hindi mo sasabihin ngayon, well go ahead. Malalaman ko rin ang totoo, sweetheart.

“Ayos lang ba sa'yo?” Tahimik siyang tiningnan ni Ashton. Walang pagbabago sa kanyang ekspresyon. “Bakit naman hindi?” Simple lamang ang sagot nito. Para bang walang halaga ang bagay na iyon. At marahil nga, para sa isang taong katulad niya, wala naman talaga.