Beauty In Simplicity Quote นิยาย & เรื่องราว

"Ahhh... b-beauty is p-power?" Napasapo naman sa kanyang noo si Tita Celine at saka umiling-iling. Bakit? May mali ba sa sinabi ko? "No. No. No. No, Hayami!" Napaigtad ako sa gulat dahil sa pagsigaw niya. "The beauty is seen in the inner appearance. We have a different beauty and the way to see it is to love yourself to be who you are. That's the answer that I am talking about."

“Oo, ganyan talaga dito. Simple lang ang buhay, pero buo ang araw. Wala masyadong komplikasyon.” “Parang ikaw,” pabirong sagot ni Elizabeth. “Uy, parang may laman ‘yon ah,” tugon ni Benedict, sabay sulyap sa kanya. Napangiti si Elizabeth at umiling. “Ibig kong sabihin, buti ka pa. Ako, minsan gusto ko na lang tumakas. Mawala kahit isang linggo.”

Siguro'y kumukuha ng larawan. Mang-iinis na naman ito panigurado kaya bago pa man ito mabigyan ng tsansa ay magmamartsa na siya palayo. Akmang tatayo siya upang umalis ngunit maagap siya nitong sinenyasan na manatili. "Don't worry inienjoy ko lang ang view and the beauty that nature provides." Nababaliw na yata siya. Pakiwari niya kasi sa kanya patungkol ang 'beauty' na sinasabi nito. Mataman kasi itong nakatitig sa mukha niya habang nagsasalita.

She stared at him, hoping that her anxiety would reflect on the screen and that he would get a clue how she really feels right at that moment. "I always admire simplicity. I don't like grandeur or any pretentious wooing. I am what I am and anyone who's interested should just be themselves if they'd want to pursue me." she leaned back on her seat, feeling a little more comfortable with the conversation. "I love books, plants, anything that could keep me sane. I appreciate hand written notes more than those typed ones. I think there's a certain intricacy that they bring into every stroke. Things that would make me smile just because they exist. Plants give me that kind of satisfaction. I even

Nang magsimula na kaming magpahinga, naupo kami sa gilid ng kama, nagkakuwentuhan pa tungkol sa mga pangarap namin sa buhay. “Alam mo,” sabi ko, “ngayon ko lang naisip na parang nakakatuwa rin ang mga simpleng bagay na ginagawa natin. Minsan, ang pinakamagandang bahagi ng buhay ay ang mga simpleng sandali.” Ngumiti siya, “Oo nga. Kahit na medyo magulo ang sitwasyon natin, natutunan kong mag-enjoy sa mga maliliit na bagay.”

Hindi niya maalis ang tingin dito, ramdam niya ang kakaibang kabog sa dibdib niya. Simple. Minimal. Undeniably elegant. That’s the kind of beauty this necklace holds. The gold chain is so delicate, halos hindi mo maramdaman sa kamay, almost weightless. Pero sa kabila ng pagiging simple, it carries this effortless sophistication that instantly captures attention. Hindi ito flashy, hindi ito loud — pero nakakaakit siya sa pinaka-subtle na paraan.

Ipinakita niya sa akin hindi lang sa mga salita, kundi sa bawat kilos, bawat araw na lumilipas, na ang aking halaga ay hindi nasusukat sa kung ano ang meron ako, kundi sa kung sino ako. Natutunan kong tanggapin ang aking pinagmulan nang may pagmamalaki. Ang pagiging simple, ang pagiging masipag, at ang pagkakaroon ng malinis na puso—ito ang mga yaman na hindi mananakaw at hindi matatawaran.

Yun na lang ang naisip kong palusot. “Hay naku ate. Natural sa babaeng ikakasal ang mag-diet muna. Pero hindi natural kung napakahaggard mo. Di ka mo man lang sinunod yung sinabi namin na mag-beauty rest muna. Haist. Pero sa tingin ko challenge na yan ng mga Make-up artist mo.” “Ang sama mo naman makapagsalita kay Ate. Para sa akin maganda si Ate kasi simple lang at hindi nagmamaka-up. Di tulad natin. Masisira ang mukha natin sa kaka-try ng cosmetic.”

Saka na ako mag-iisip. Napalabi ako ng makita ang bago niyang tattoo. He had a new tattoo on his chest just beside his heart. Hindi ko mabasa kasi the words were written in an alien language. The one on his back though was lucid. It says Everything has beauty, but not everyone sees it. Coming from a jerk like him, it's hard to believe, right? Yeah, but he had that tattooed on his back. One of Confucius's famous quotes. I wonder if what was his real notion about beauty.

mahina niyang sabi habang pinipigilan ang sariling mapayuko. Napatingin naman si Doña Celestine sa bintana, waring pinagmamasdan ang makukulay na kariton ng gulay, ang mga batang naglalaro sa tabi, at ang mga kapitbahay na abala sa kanya-kanyang gawain. Ngunit sa halip na pagkasuya, isang maliit na ngiti ang gumuhit sa kanyang labi. “No, hija. There’s beauty in simplicity. Mas totoo ang buhay dito.”