Before It's Too Late นิยาย & เรื่องราว

“It won’t do you any good to irritate me.” “I–I’m not ready yet…” mahinang tugon ko, nanginginig habang pilit na lumalayo. Lumapit si Damian, at sa boses nitong mababa ngunit matigas ay sinabi, “Now you’re regretting your decision? It’s too late.”

“Gano’n ga? Para kasing kay tagal n’yo na. Basta huwag kaagad mag-iinit ang ulo at pakinggan ninyo ang isa’t isa. Sayang ang magandang sinimulan. Isa pa, pilitin n’yo na huwag umabot sa pisikalan. Oras na malapatan ng kamay, hindi iyon ang huli.” Pinisil ni Justin ang kamay ko at ang matandang kausap ko ay bumaba na rin sa sunod na kanto. “Malayo pa ba?” Parang wala naman akong natatanaw na sinehan dito. “Malapit na. Magta-tricycle tayo papunta sa mall at naroon ang sinehan.”

Biglang may pumasok na notification sa cellphone ko. Unknown number. Binuksan ko iyon At nang mabasa ko ang message, nanlamig ang dugo ko. "You're too late, Steve." Tinitigan ko ang screen. Then another message appeared. "Just like you were the night her father died." Huminto ang paghinga ko. No one was supposed to know that. No one. Maya-maya, dumating ang final message. "This time, you won't get a second chance to save her."

At kung nakamamatay lang ang tingin ay malamang kanina pa kami bumulagta. Iba ang awrang bumabalot ngayon kay Neo, it seemed dark. Nakakatakot. Pero bakit kung makatingin siya ay parang kasalanan ko pa? Pareho lang naman kaming biktima rito. "Hey, sorry we're late, the traffic was unbelievable," my mom immediately said as we came close to them. "Good afternoon," kiming bati ko, lagpas alas dose na rin naman kasi.

"Think twice and make your move bago ka pa niya maunahan. Hindi kita tinatakot, Harve, pero paano kung bukas, makalawa ay nakaisip na ito ng paraan at naisagawa na niya agad ng walang kahirap hirap ang plano niya? What will you do? Move before it's too late...." Muli ay tinapik nito ang aking balikat at iniwan na akong natulala sa kawalan. Inisip ko ang lahat ng sinabi niya. He's right. Napagtanto ko na kailangan kong maging handa at kumilos para matapos na ang lahat ng ito.

Tahimik na isinara ni Marco ang pinto ng sasakyan. Bago niya iyon ibinulsa, nag-type muna siya ng isang mensahe. [ Reina, may mahalagang pag-uusapan kami ni Daddy. Pupuntahan kita mamaya. Magpahinga ka muna. ] Pinindot niya ang send, hindi niya alam na matagal na pala siyang naka-block ni Reina kaya hindi na naipadala ang mensahe.

Palihim lang, parang aksidente, pero ramdam ko ang init ng balat niya. Bahagya siyang napatigil at tumingin sa kamay kong nakapatong sa kanya. Hindi siya kumilos para alisin iyon, at doon ko naramdaman ang kaunting saya na para bang may pag-asa sa ginagawa ko. “Darren,” bulong ko, “sometimes, we make choices thinking they’re right pero hindi pala. Maybe it’s not too late to fix what you really want.” Napatingin siya sa akin, puno ng pagkalito. “And what if it’s already too late?”

Napakunot naman ang noo ko ng makitang ko siya na marahang umiiling habang nakangiti. "It's too late to stop now," nakangiti na sabi niya bago umalis.

Nanginginig na ang boses ko, at wala na akong pakialam kung mukha akong mahina. Sandaling lumambot ang kanyang mga mata, ngunit agad din itong tumigas muli. Tumalikod siya sa akin, pilit na inilalayo ang sarili. "It’s too late, Kylus. Some things... they can't be undone."

Hindi ako umatras. “Hindi ko kayang mawala ka.” Mas malinaw. Mas totoo. Mas— wala nang takas. Huminga siya nang mabagal. Parang pinipilit kontrolin ang sarili. Pero hindi niya na kaya. “Too late.” Nanlaki ang mga mata ko. “What?” “You should’ve said that before.” Tumigil ang mundo. “Torren—” “Now you don’t get a choice.”