Before It's Too Late นิยาย & เรื่องราว

Bigla akong natigilan saka tiningnan ang oras sa wrist watch ko. 5:30 PM. “Oh my God…” napatakip ako sa bibig ko. “Draven, I’m so sorry…” Tiningnan niya ako. At doon ko nakita ang sakit at disappointment na dumaan sa mga mata nito. “It’s too late now, it already happened. We can’t go there anymore because it’s already late. I really reserved it for us, but you just forgot.” mahinang saad nito. Nadurog ang puso ko.

"D-u-de- remem-ber, it's no't goodbye---'Til--I-see-you-again--'til---we-see-each-other-again--It's--not--goodbye---" Those were his last words and the next thing I heard was the heart rate monitor flatline. Bigla akong napahikbi, habang patuloy pa rin sa pagtugtog ang kantang kailan man ay hindi ko makakalimutan. "Yes dude, it's not goodbye...'til I see you again", humihikbi kong sabi. Kumuha ako ng tubig kasi parang sumisikip ang aking dibdib, Sinikap kong pakalmahin ang aking sarili at baka ano pang mangyari sa akin.

Hindi ko alam kung bakit labis akong naapektuhan sa mga salitang nagmula sa title ng mga CD. I shouldn't be affected by this silly thing. Atomatikong lumipat sa kaniya ang paningin ko nang magtaas siya ng panibagong CD. It was an album by Drake, that says If you're reading this, it's too late. His cold stare nearly sent frosts beneath my skin. Nangunot ang noo ko. It's too late, why? Because he already fell? I quickly shrugged the thought off. Asa ka pa, Kelsey.

Nakitang niyang humikab ito, batid niyang inaantok na ito. “Mamaya kana matulog, malapit na tayo,” halos isang oras din ang bayahe nila, kaya ramdam niyang pagod na ito. Tumango lang ito sa kanya na parang bata. Ilang saglit lang ay narating na nila ang bahay niya. Ipinarada niya ang sasakyan, nang huminto ang sasakyan ay nauna na itong lumabas doon bitbit ang maleta nito.

Hindi pa niya na-finalize ang mga iyon. Bigla siyang pinagpawisan ng malagkit. Dati naman kasi ay nagsasabi ang mga ito na darating. Naihahanda niya ang dapat ihanda. Paano na ngayon? Wala na siyang oras para gawin iyon.

--- May malaking truck na nakaharang. --- At sa gitna nito ay may nakapaskil na malaking larawan. --- Larawan ni Mia. --- Kasama ang isang mensahe. --- "Late ka na, Alexander." --- At sa ibaba nito ay may countdown. --- 06:00:00 --- Anim na oras. --- Anim na oras na lamang bago mangyari ang hindi nila kayang isipin. --- At sa unang pagkakataon...

Ramdam ni Shazna ang dahan-dahan nitong pagbitiw sa kaniya, at ang bahagyang pag-iling habang nakataas ang isang sulok ng mga labi. "You're already three years too late," he said before turning his back on her.

Nagkataon na ako ang na-offer-an sapagkat nasa bakasyon ang yaya nito. Gustuhin ko man na dumalo sa nasabing reunion pero wala akong choice kundi ang tumanggi. May mga bagay na kailangan kong i-prioritize at iyon ay ang trabaho at ang kikitain na pera mula roon. Sa estado ng buhay namin ngayon ay mas importante ang oras ko na mailaan sa pagtatrabaho. "Sayang naman. Taon pa muli ang bibilangin bago tayo magkita kita," pahayag ni Meryl, ang kaklase ko noon. Bakas ang panghihinayang sa tono ng boses niya.

Isang mapait na ngiti ang isinukli nito, bago maingat na hawakan ang magkabila niyang pisngi para mas ilapit, halos ilang dipa na lang ang layo ng mukha nila nang tumigil iyon kaya naman halos tumigil na yata ang kanyang puso sa pagtibok dulo’t ng kung anong pakiramdam. "It's Okay," mahinahon nitong bulong na may bahid ng pamamaalam. Wala na siyang naging pagtanggi nang ipaglapat nito ang kanilang mga labi, napakapit na lang siya sa dibdib ni Ray habang nilalasap ang sa tingin niya ay huling halik nilang dalawa.

Mabilis akong lumapit. At muli kong binilang ang mga petsa. Isa. Dalawa. Tatlo. At habang tumatagal... Mas lalo akong namumutla. Because I was late. Very late. Hindi ako dinatnan. That Night Hindi ako mapakali. Paulit-ulit akong naglalakad sa loob ng apartment. Paulit-ulit kong sinasabing imposible. Hindi puwede.