Burned Out Quotes Novels & Stories

"Everyone heals in their own time and in their own way. The path isn't always a straight line, and you don't need to go it alone." - Zeke Thomas Tulala ako kay Fifth habang ginagamot niya ang iilang sugat na nakuha ko nang bumagsak kami kanina. Ang mga luha ko ay natuyo na sa aking pisngi. I feel so exhausted. Sobrang haba ng araw na ito.

Damn! Tumikhim ako at kunwa'y inis na tumalikod rito. Pinipigilan ang pagbagsak ng aking mga luha. Damn it! Hindi ko maintindihan ang sarili. Saan ba ako nasasaktan? Sa insulto nito o sa sinasabi nitong wala na itong ni katiting na nararamdaman para sa'kin? Bakit tila bumaliktad yata ang mundo namin nito? Sabagay, sabi nga sa kanta, ang buhay ng tao at kapalaran ay parang gulong ng palad. "I'm still talking to you, Ms. Del Fuego!"

Baka kung anong gawin nito sa sarili! "My wounds is burning. I can't endure it." He's sobbing. Hinaplos ko ang likod nito. "Ssshhh, everythings gonne be fine." Malambing kong sambit. "It's hurt when our love ones go away with a smile in death. It's torture me as I cann't imagine. It's like i'm in hell. "He sighed. "I fucked up,"mapaklang dagdag nito.

“I said, tumayo ka!” Napatingin siya sa ‘kin. Para akong tuod na audience na nanonood ng pelikula. Hindi ako makapaniwala sa aking mga nakikita. Talagang ibinaba ni Shaina ang kaniyang sarili. Hindi ko siya kayang panoorin nang matagal kaya’t umiwas ako ng tingin at yumuko na lamang. “Hindi ako nambabawi ng pasya sapagkat may isa akong salita. And when I say, you're fired, you are now fired. Makakalabas ka na.”

"Same feels, girl." "Are you okay? DM mo ko if you need to vent." Mga strangers, oo. Pero bakit parang mas naiintindihan nila ako kaysa sa mismong pamilya ko? May isang gabi, habang nasa dorm ako, nagpost ako ng isang quote na nakita ko. "You can’t keep a bird in a cage forever and expect it not to dream of the sky."

Mapait akong ngumiti at tumingin sa kanila. "Ngayon lang ako napagod ng husto sa lahat. Nawalan ako ng lakas para kumilos, mag-isip at iba pa," namamaos kong pagtatapos. "Alam kong napakabigat nang pinagdadaanan mo ngayon, pero sana huwag mong kakalimutan na may mga tao pa ring natitira para sa 'yo. Sila, kami, ang gawain mong inspirasyon para bumangon at kumilos muli," ani Sophia at lumapit sa 'kin para tapikin ako sa balikat.

Binuka ko ang dalawa kong hita ng makaupo ako at tiningala ang ulo. I let my eyes close for a second to release the heavy feeling because of exhaustion. I've been so tired this whole day working my fucking asses in my dad's company that soon-to-be mine, and I have no spare personal battery anymore to dig my best friend's personal grave, so I let him off the hook this time for forcing me to go in this cheap place.

Tahimik akong nakinig habang patuloy siyang nagsasalita. "And sometimes," he added, "the people who feel the loneliest are the ones trying hardest to give light to others." That hit me harder than I expected. Parang may biglang tumama diretso sa dibdib ko. I looked away quickly. "Ang lalim mo naman tonight." "Sleep deprivation," he answered confidently. Napatawa ako nang mahina. Then after a few seconds, I asked quietly— "What if stars get tired too?" He looked at me.

Pahina 1 Throwback Please all, and you will please none. A quote that mark inside my mind. I always do my best to be one of them. I always give to those who have nothing. I give even though I don't have anything left for myself. Just to gain friends. But anything that I did is nothing for them. And I am aware that they were just using me for their convenienced.

Mas lalo siyang nadidismaya. Tiningnan niya si Charity. Isang mapait at malamig na ngiti ang unti-unting sumilay sa kanyang mga labi. "Ma..." bulong niya, ang boses ay halos hangin na lang ngunit may pinal na bigat. "I’m so tired. I am emotionally drained..Simula ngayon... hindi ko na hahayaang gamitin ninyo ako para pagtakpan ang mga taong paulit-ulit na nananakit sa akin. I am done sacrificing myself for this family."