Class Antagonism Novels & Stories

Sabat samin ni Av kaya pareho na sila ngayon ni Jaz na nakangisi sakin. Hayy! oo nga pala no? akala ko talaga nakalimutan na nila nakakainis hmp 'tong dalawang to talaga kapag talaga chika hinding hindi ka nila papalampasin! Lumakad na kami papalabas ng room para pumunta ng canteen para kumain. Habang naglalakad naisip ko na naman ulit yung sinabi sakin ni mommy. Kilala ko' tong dalawa, talagang hindi nila ako titigilan hangga't diko sakanila yon nasasabi, thankful din naman ako sa kanila kasi di ko talaga alam kung ano rin yung gagawin ko kaya nga ayaw ko sumama kay mommy kasi comfortable na ako sa mga kaibigan ko at ayaw ko ng kumilala pa ng bago kasi baka hindi naman kasing genuine nila A

Unti-unting napagtagni-tagni ang mga sinasabi nito sa kwento ni Anton. Hindi nakaalis si Anton sa sindikato. Sa halip ay pinamunuaan pa nito iyon! Anton’s a d amn syndicate leader! “Wala sana ako pakialam. Pero gusto niya siya sunod palagi. Palagi niyang kontra ang disisyon ko kahit tama ako. I am from the original bloodline while he doesn’t have any amount of that blood in him.” Iginalaw-galaw ni Tori ang kamay nakatali sa likuran. Bumunot ng baril si Kwaichi at itinutok sa mukha niya. Tinaliman niya lang ito ng tingin.

Nanatili lamang akong nakaupo ngunit nanuyo ang lalamunan ko bigla nang mabaling sa akin ang tingin niya. Wearing his jeans and old rubber shoes, I noticed Anton trying to exude an intimidating aura. Matikas ang kanyang tindig. However, I remained unfazed by his appearance. I met his gaze with confidence and rolled my eyes, refusing to be affected by his attempt at intimidation. I saw through his facade of arrogance and hostility, recognizing it as nothing more than an empty display of power. Despite his well-defined body and the way he moved, I saw past the superficial traits he used to assert dominance.

You keep on asking for my attention, huh? I shall give him a good show. Now that he saw how toxic I am, mas lalayo siya sa akin, it means mas magiging challenging ang pang-aakit ko sa kanya. Mas rewarding kapag ang hate at disgust na nararamdamn niya sa akin ay mapalitan ng love at admiration. Mas satisfying kasi ang laro kung mahihirapan kang ipanalo, right?

Ang balancing network ay hindi kumikilos mula sa hatred o hostility. Wala itong emotional aggression. Sa halip, ang naramdaman nila ay parang isang napakalalim na principle: Preservation of relational viability. Hindi nito sinusubukang sirain ang destabilizing field dahil “masama” ito. Ang layunin nito ay panatilihin ang possibility ng coexistence at diversity sa continuum. “It’s not punishment,” bulong ni Mara habang lumalalim ang immersion state.

Napapailing na lamang si Antimony sa kakulitan ng kaniyang dalawang kakambal na sina Bismuth at Argon na kapwa gusto magpakitang gilas sa kalaban. “Ugh, Tiny, I want to fight with that jerk not Argon!” ani Bismuth saka hinatak ang namamawis na braso ni Antimony. Napabitaw naman kaagad si Bismuth nang maramdaman ang lagkit ng braso ng kapatid. “Ewww it’s so freaking disgusting!”

Bagamat nawalan siya ng lahat ng makapangyarihan at may kakayahang tumulong, muling natutunan ni Antonette na ang pinakamalakas na laban ay mula sa sarili—at simula ngayon, hindi na siya papayag na magpasakop o magpatangay sa galit ni Princess. Ang laban na ito, hindi lamang tungkol sa paghahanap ng hustisya. Ito ay tungkol sa pagpapatibay sa kanyang sarili, at sa muling pagbangon mula sa mga pagkatalo at pagkabigo. Huwag ng magpaapekto sa mga saloobin ng iba—si Antonette ang may hawak ng kanyang tadhana.

Bagamat may konting disappointment dahil mukhang yabang lang ang meron ng babae, mukhang hindi ito kagalingan di katulad ng angas nito kanina. Pero ganun pa man, hindi maitatanggi ni Anton na may kakaiba siyang nararamdaman sa tuwing dadantay ang labi ng babae sa kahit saang parte ng kanyang katawan. Para bang sa lahat ng babae na nakakasama niya ay kakaiba ang init ng mga labi at dila nito. Ang tila hindi bihasang pagkagat at paglalaro nito sa kanyang u***g, hanggang sa kanyang nagagalit na pagka lalaki ay para bang mas nagdudulot sa kanya ng kasabikan na hindi niya matatangihan.

Nilakasan ko ang aking loob at buong lakas na nagpupimiglas sa kanya kahit pa man tila napupugto ang aking hininga dahil sa higpit ng kanyang yakap sa akin. Ilang pulgada na lang ang layo ng aking mukha sa kanya. Naaamoy ko nga ang hininga niyang amoy alak. Mabilis niyang sinunggaban ang labi ko pero agad kong kinagat ang ibabang labi niya at gigil na pinagsasampal ang kanyang pagmumukha at inundayan ko ng sipa ang kanyang bayag. “Ouchhhh…. shitty… paano pa tayo magkakaanak niya Liz, mukhang napuruhan mo yata ang b****a ko… aray!!!,” hindi magkamayaw sa pag-inda ng sakit ni Anton.